The Wall (album)

7 januari 2019

The Wall,  (album)

The Wall is een dubbel Lp, uitgebracht op 30 november 1979. The Wall is ook de titel van een muziekfilm uit 1982 van Alan Parker, gebaseerd op de muziek van dit album. Zie The Wall (film).

Vinyl uitgaves in Nederland

Catalogusnummer: 1A 154-63410 / 11 (EMI Harvest Records) – 1e persing

Catalogusnummer: 1A 158-63410 / 11 (EMI Harvest Records) – 2e persing

Catalogusnummer: 1A 164-63410 / 11 (EMI Harvest Records) – 3e persing

Catalogusnummer: 1A 198-06340 / 11 (EMI Harvest Records) – 4e persing

Catalogusnummer: 1C 198-1634103 (EMI Harvest Records) – 5e persing

180 gram vinyl: PFRLP11
Overige uitgaves:

2CD: 7243 8 31243 2 9
VHS Video: 081 252 3
DVD: 5 099705 019894

Overige informatie:

Scroll verder voor meer informatie in het algemeen, het album, de film, etc.

Songs::

01. In The Flesh?

02. The Thin Ice

03. Another Brick In The Wall Part 1

04. The Happiest Days Of Our Lives

05. Another Brick In The Wall Part 2

06. Mother

07. Goodbye Blue Sky

08. Empty Spaces

09. Young Lust

10. One Of My Turns

11. Don’t Leave Me Now

12. Another Brick in the Wall part 3

13. Goodbye Cruel World

14. Hey You

15. Is There Anybody Out There?

16. Nobody Home

17. Vera

18. Bring The Boys Back Home

19. Comfortably Numb

20. The Show Must Go On

21. In The Flesh

22. Run Like Hell

23. Waiting For The Worms

24. Stop

25. The Trial

26. Outside The Wall

The Wall (algemeen)

In 1978 verschenen soloalbums van David Gilmour en Wright. Waters hield zich bezig met het schrijven van een nieuw concept-album. Hij schreef The Pros And Cons Of Hitchhicking en het dubbelalbum The Wall. De band koos uiteindelijk voor The Wall, dat eind 1979 verscheen. Het album vertelt hoe de rockzanger Pink een muur om zichzelf heen bouwt om zich af te schermen van de buitenwereld. De ‘stenen in de muur’ worden gevormd door alle traumatische gebeurtenissen uit zijn leven: het opgroeien zonder vader, bepaalde leraren op school, een moeder die hem klein wilde houden, de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog, verbroken relaties. Dit alles leidt bij Pink tot gevoelens van leegte, agressie, wanhoop en gevoelloosheid en het creëren van een muur om zich heen. Hij raakt overspannen en ziet zichzelf als een onaantastbare dictator, die alle zwakkeren in de samenleving wil uitroeien. Als in een (denkbeeldige) rechtszaak zijn schoolmeester, vrouw en moeder tegen hem getuigen, wordt hij gedwongen de muur af te breken.

Roger Waters heeft in meerdere interviews verteld dat de teksten grotendeels autobiografisch zijn en dat het idee voor het album is ontstaan omdat Waters – sinds de enorme populariteit van Pink Floyd en de optredens in voetbalstadions – het gevoel had dat er een muur ontstaan was tussen band en publiek. De doorslag voor het schrijven van The Wall was het optreden in Canada, waarbij hij zo kwaad werd op een “fan” (die in zijn ogen de boel verstoorde), dat hij hem spuugde.

De band vervreemdde echter niet alleen van het publiek, maar ook van elkaar. Toetsenist Richard Wright werd het slachtoffer van de interne machtstrijd en werd tijdens de opnames door Roger Waters uit de groep gezet. Zowel het album, als de single Another Brick In The Wall, Part Two, met het thema “We don’t need no education”, werden grote hits.

In Zuid Afrika kreeg het nummer een heel speciale betekenis. Het werd de protestsong van het verzet tegen apartheid. Het verplicht stellen van het Afrikaans als vak op de zwarte scholen leidde tot enorme rellen, We don’t need no education sloot daar als thema direct op aan. Het nummer werd in Zuid Afrika verboden. Pas na het opheffen van de apartheid kon Pink Floyd het nummer live uitvoeren in het land.

In 1980-1981 werd The Wall live gespeeld. Tijdens de eerste helft van de voorstelling werd er op het podium een muur gebouwd, waardoor de band de tweede helft van de show niet meer te zien was. Op de muur werden animaties van tekenaar Gerald Scarfe vertoond. Vlak voor het einde werd de muur neergehaald. De live voorstelling werd, vanwege de enorme omvang van de live-infrastructuur, slechts in 4 steden vertoond: Los Angeles (7 voorstellingen), New York (5), Londen (11) en Dortmund (6). Tijdens deze optredens speelde Wright mee in ‘loondienst’.

In 1982 verscheen er een film van The Wall, waarin Bob Geldof de rol van Pink speelde. Het album The Final Cut uit 1983 is letterlijk het slotstuk van Pink Floyd onder leiding van Roger Waters. Sterker nog: de plaat vermeldt Pink Floyd louter als uitvoerder van het Roger Waters-werk ondanks het talent van de andere bandleden. Niet alleen sluit het album tekstueel aan op The Wall (het trauma van zijn overleden vader wordt verder uitgediept en gerelateerd aan de dan actuele Falklandoorlog en de dreiging van een atoomoorlog). Ook lijkt Waters daadwerkelijk de muur om zich heen te hebben afgebroken, gezien de persoonlijke, intieme teksten.

The Wall (album info)

Waters zegt dat hij werd geïnspireerd om het album te schrijven toen hij zo weerzinwekkend met iemand uit het publiek tekeer ging, tijdens één van de concerten, en hij op hem spuwde bij het verlaten van het podium.

Na de productie van twee jaar, in Frankrijk, verschijnt in de zomer van 1979 het dubbelalbum The Wall. Het is met één van de meest verkochte platen van de groep en tevens het hoogtepunt van al hun werk. De problemen binnen de groep werden steeds groter. Roger Waters begon, door zijn succes als componist, steeds meer een stempel te drukken op de band en meende dat zijn woord wet was. Rick Wright, bandlid sinds de studententijd van Pink Floyd, wilde dit niet inzien en daarom wilde Roger hem uit de band hebben. Hij stelde hem een ultimatum. Of Rick zou de band verlaten, of Roger zou de geluidsbanden voor de volgende Floyd-LP niet vrijgeven. En zo moest Rick inzien dat de band, waarmee hij 14 jaar had doorgebracht, hem niet langer wilde. Hij stemde ermee in om na het album de band te verlaten. Het album werd in “Super Bear Studios” in Miravel, Frankrijk, in New York en in Los Angeles in dat jaar genomen. De producent was Bob Ezrin. Het album werd alleen door Roger geschreven. “Het was niet meer dan alleen een band, zoals The Who zonder Pete Townshend,”zei Roger Waters, “Het was simpel een marketing uitvoering, die niets meer met muziek te doen had. “

Het was een spectaculaire comeback – het album werd binnen twee maanden meer dan 1 miljoen keer verkocht, en de single “Another Brick In The Wall part 2” bereikte de eerste plaats in zowel de US Album- en singlecharts. In Engeland ging de single binnen één week 340.000 keer over de toonbank, steeg onmiddellijk naar de eerste plaats en ontving in januari 1980 platina.

The Wall werd het best verkochte dubbel-studio-album allertijden. De kritieken waren nochtans eerder ontnuchterend, deprimerend en vermoeiend, volgens de critici. Chris Brazier schreef in Melody Maker: “Ik ben me er niet zeker van of The Wall slecht of briljant is.“

Pink Floyd begon aan de presentatie van de live show te werken. Een animatiefilm werd gedraaid samen met tekenaar Gerald Scarfe (die ook de albumhoes gemaakt heeft). Het centrum van de Show was de bouw van een muur van 420 kartonnen stenen. Terwijl de Show liep, werd de muur op het podium opgebouwd, tot het een hoogte van 31 voet en breedte van 160 voet had bereikt. Een symbolische barrière tussen Pink Floyd en zijn publiek. Op het hoogtepunt stortte de muur ineen.

Pink Floyd:
Roger Waters
David Gilmour
Rick Wright
Nick Mason

Met…
Bruce Johnston, Toni Tennille, Joe Chemay, John Joyce, Stan Farber, Jim Haas en leerlingen van het Islington Green School Choir.

Opgenomen tussen april en november 1979 in Super Bear Studios, Frankrijk, CBS, New York en Producers’ Workshop, Los Angeles

Geproduceerd door: David Gilmour, Bob Ezrin, Roger Waters
Co-producer en engineer: James Guthrie
Engineers: Nick Griffiths, Patrice Quef, Brian Christian, John Mclure, Rick Hart
Orkest arrangementen: Michael Kamen, Bob Ezrin
Sound equipment: Phil Taylor
Hoes design: Gerald Scarfe, Roger Waters

The lyrics voor What Shall We Do Now? Waren op de binnenkant van de hoes geprint, maar het nummer haalde het album niet. Kant 2 was té lang en dus werd het nummer weggelaten. Empty Spaces was origineel een soort “reprise” voor What Shall We Do Now?.

Geen reacties