The 14 Hour Technicolor Dream

15 januari 2019

The 14 Hour Technicolor Dream

De 14 Hour Technicolor Dream was een concert in de Grote Zaal van het Alexandra Palace, Londen, op 29 april 1967.  Het inzamelingsconcert voor de International Times werd georganiseerd door Barry Miles, John ‘Hoppy’ Hopkins, David Howson, Mike McInnerney en Jack Henry Moore. Het werd gedeeltelijk gedocumenteerd door Peter Whitehead in de film Tonite Let’s All Make Love in Londen.

The 14 Hour Technicolor Dream werd destijds omschreven als een evenement met meerdere soorten artiesten, met dichters, artiesten en muzikanten. Pink Floyd was de “headliner; andere artiesten die acte de present gaven waren: The Crazy World of Arthur Brown, Soft Machine, The Move, Tomorrow, The Pretty Things, Jimmy Powell & The Five Dimensions, Pete Townshend, John’s Children, Alexis Korner, Social Deviants, The Purple Gang, Champion Jack Dupree, Graham Bond, Savoy Brown, Ginger Johnson en zijn Afrikaanse conga-drummers, The Creation, Denny Laine, The Block, The Cat, The Flies, Charlie Browns Clowns, Glo Macari en the Big Three, Gary Farr, The Interference, Jacobs Ladder Construction Company, Ron Geesin, Lincoln Folk Group, Mike Horovitz, Poison Bellows, Christopher Logue, Robert C. Randall, Suzy Creamcheese, Sam Gopal’s Dream, Giant Sun Trolley, Simon Vinkenoog, Jean Jaques Lavel, De stalkers, volkomen ongelofelijk te lang om te onthouden Soms schreeuwen tegen mensen, Barry Fantoni, Noel Murphy, Dick Gregory, Graham Stevens en Yoko Ono.

Er waren twee hoofdpodia in de zaal, met een kleiner centraal podium ontworpen voor dichters, performance-artiesten, jongleurs, dansers waaronder The Tribe of the Sacred Mushroom, Filippijnse danser David Medalla en The Exploding Galaxy Dance Troupe. Het grootste podium voor de belangrijkste evenementen, gebouwd langs de achterste muur, werd geflankeerd door de grote glazen ramen van het paleis. Lichtshows en flitsers verlichtten elke centimeter beschikbare ruimte vanaf een enorme lichttoren in het midden van de hal. Underground films (met name de Flaming Creatures) werden gescreend op witte platen. Het middenstuk was een helter skelter die voor de nacht werd gehuurd.

Pink Floyd verscheen aan het einde van de show, net toen de zon begon te stijgen rond vijf uur ‘s ochtends. De details van de setlijst zijn nogal schetsmatig; maar één bron suggereert dat ze “Astronomy Domine”, “Arnold Layne”, “Interstellar Overdrive”, “Nick’s Boogie” en ander materiaal van hun toen nog niet uitgebrachte debuutalbum, The Piper at the Gates of Dawn speelden.  Blijkbaar waren Pink Floyd-leden uitgeput door nog een optreden in Nederland diezelfde nacht en arriveerden ze rond drie uur ‘s nachts in Alexandra Palace. 

Een filmploeg stond klaar om beelden te verzamelen van het evenement, waarvan een deel werd getoond als deel van de BBC-show Man Alive, over het concert. Een kort fragment van The New Animals is te zien, net als John Lennon in de menigte. Foto’s van de set van Pink Floyd laten duidelijk zien dat sommige van hen ook gefilmd zijn, maar de beelden zijn nooit gezien.

Op zaterdag 6 december 1997 vond een viering plaats van het 30-jarig bestaan ​​van de 14 Hour Technicolor Dream aan het Institute of Contemporary Arts, Londen. Bedacht en geproduceerd door performancekunstenaar en muzikant Malcolm Boyle; De Recurring Technicolor Dream bevatte een aantal van de bands die oorspronkelijk in 1967 speelden, waaronder The Crazy World of Arthur Brown en John’s Children. Er waren filmvertoningen door Peter Whitehead en een gesprek met de originele Technicolor Dream-organisator John “Hoppy” Hopkins, Mike Horovitz, Charles Shaar Murray en Jenny Fabian, voorgezeten door de auteur en criticus Lucy O’Brien. Link Leisure en Marcus Gogarty creëerden psychedelische installaties en er waren modernere vormen van undergroundcultuur vertegenwoordigd door Bruce Gilbert, Paul Kendall, Ausgang, Zwang Taboo en drum and bass DJ’s. Er was performance en live kunst van Jane Turner, [12] Mark Waugh en Graham Duff. Malcolm Boyle trad ook op met zijn eigen one-man-show The Madcap – een biografie van Pink Floyd’s Syd Barrett.

Op 21 april 2007 werd het 40-jarig jubileum van dit evenement opnieuw gevierd in het Institute of Contemporary Arts, Londen. Dit keer speelden The Pretty Things en Arthur Brown; daarnaast was er een herhaling van de Madcap van Malcolm Boyle en van zeldzame films en meer lezingen van verschillende van de originele sixties-gezichten en aanwezigen op het Alexandra Palace-evenement. In de geest van het oorspronkelijke evenement was er ook de hele nacht afterparty op een geheime locatie, georganiseerd door promotors Sleep All Day Drive All Night.

Geen reacties