PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos zit beneden de teletekstpagina te lezen en leest de laatste nieuwsfeiten. Anita komt van de trap af lopen en even later staat ze in de kamer en is druk bezig haar haren te borstelen. De Vos merkt op: “Het is wat met die krediet crisis” Anita merkt op: “Ja, snap jij het?…..de mensen hebben overal de kerstverlichting aan en maar klagen dat het allemaal zo duur is”. De Vos zei: “Och meid, ik snap er helemaal niets van, weet jij waar Woutertje Bos die miljarden vandaan plukt, hij blijft maar geld pompen in de economie”. Anita lachte: “Ik weet wel waar hij het geld straks vandaan haalt, bij ons….wij belasting betalers……….kom oude, we moeten maar aan het werk”. Ze wonen tegenwoordig steeds meer samen en dat voelt nog altijd prima aan. Samen naar het werk gaan ze nog een paar dagen en dan houdt het werk voor de sluwe vos op. Meer dan 40 dienstjaren en aan alles komt een eind. De Pink Floyd zaak is ook afgerond, althans, Anita is druk bezig om alle rapporten te schrijven en er staat voor vandaag nog een afrondend gesprek met Petra Talens op het programma. Daarna nog een paar dagen, dan valt de kerst en komt er een einde aan 2008. De Vos hikt tegen het afscheid aan. Anita zou binnenkort weer gewoon naar haar eigen huis terugkeren en dan komt hij in een diep gat terecht. Ja oké, hij kan verder met zijn boot die maar niet af wil en er kwam ook nog slecht nieuws uit Grouw. De motor was niet meer te maken. De Vos stond voor de keuze, of een nieuwe motor of een nieuwe boot. Het moet een nieuwe motor worden, want een nieuwe boot is zelfs voor een gewone politieagent niet te betalen. Maar hij dacht niet zo vaak aan de boot, hij dacht meer na over de zoektocht naar zijn dochter Wietske, die zoals Anita hem had verteld, in Australië moest wonen. Zodra hij ook maar iets hoort wat erop lijkt zou hij meteen naar Australië gaan en Anita wilde hem dan zeker meehelpen met zoeken. Althans, dat zei ze vaak, maar hoe vaak gebeurt het…Anita zit straks midden in een andere zaak en dan ebt de aandacht en de tijd weg en dan moet De Vos zelf op onderzoek uit en hij moest steeds nadenken of hij computerles zou nemen en een studie Engels gaan volgen, maar een grote faalangst en vooral angst om te leren, hij had de puf er niet meer voor.

De Vos en Anita stapten het huis van bewaring binnen en halverwege kwam De Vos advocaat Janker tegen en Janker stapte meteen op de oude vos af: “Hoe is het met de boot?” De Vos: “Het verven is klaar, is mooi geworden, maar in Grouw konden ze de motor niet maken, wat ik vreemd vind, maar wat doe je er aan”. Janker zei: “Tja, als je in de problemen komt, dan heb je hier alvast mijn visitekaartje……Maar uuh,…..Even wat anders……..We gaan straks in gesprek met Petra…….Als het te emotioneel wordt grijp ik in…….Dat weet je hé…….Ze is wel van de kaart………Erg labiel”. De Vos en Anita liepen achter Janker aan. De Vos kende de gangen goed, hij kwam hier vaker. De Vos had altijd een hekel aan een gevangenis, hij was altijd bang boeven te zien, die hij achter slot en grendel had gezet. Ooit was er eentje die dreigde dat hij de sluwe vos zou vermoorden zodra hij vrij kwam. En dat beangstigde hem wel eens, immers hij deed ook maar gewoon zijn taak.

Petra Talens staarde voor zich uit en langzaam begon De Vos de eerste vraag te stellen: “Hoe kon jij je eigen man van achteren vermoorden? Hoe wist jij dat jij naar het hotel moest komen? Van wie heb je die informatie ontvangen?” Petra begon langzaam te praten: “Ik kreeg veel info van Simon mijn stiefbroertje……..Weet u…….Ooit begon hij een groep…….Hij bedacht de naam en zette een advertentie en na een dik jaar zoektocht….Werd eindelijk een band gevormd…..Ik zou zangeres worden en al snel, kwam Nico Maan, met twee dames, Tini en Natasja…Het klikte wel en alles liep ook op rolletjes, we gingen steeds meer dingen samendoen. Wel vond Simon dat hij de leider van de band was, maar die rol werd steeds meer door Rene overgenomen en toen Rene voelde dat hij steeds meer macht kreeg, greep hij deze ook. Hij voelde zich de popartiest, we moesten drugs gebruiken en vooral seks. Dat wilde hij zo, dan werd je als band vanzelf groot, hij wilde Pink Floyd na doen en voelde zich op een gegeven moment zelfs Roger”. Anita zei: “Waarom trouwde je met Rene?” Petra keek Anita aan en zei: “Ja, waarom? Rene zei, jij trouwt met mij, want dat was dan het beste, maar ondertussen moest ik wel gedwongen mee doen aan de seksparty’s……..Hoe raar het ook mag klinken…Op zich had ik daar nog wel vrede mee, maar Rene begon steeds meer Simon te treiteren en nam de anderen mee en die gingen ook steeds meer Simon plagen, dat vrat aan mij, Natasja zei vaak, zeg er wat van. Maar tegen Rene kon ik niet meer op. Natasja ging wel tussen Rene en Richard in staan en maakte Rene wel duidelijk, dat hij de boom in kon. Rene besloot Richard te ontslaan en dus ging Natasja ook mee. We hebben nog even geprobeerd om verder te gaan als band, maar Simon kwam zijn huis niet meer uit en ik kwam als enige nog bij hem, hij trok zich steeds meer en meer terug in zijn eigen kamer en verzamelde Pink Floyd artikelen, daar kon hij dan nog enige troost uit halen. Maar ondertussen zat ik vast aan Rene die mij gebruikte en mishandelde en ik kon er niet uitkomen, ik kon geen steun meer krijgen, bij geen enkel bandlid, ja bij eentje. Dat was de geluidsman Sylvester die bij de Amsterdamse recherche werkte. Die begreep mij tot op een bepaalde hoogte”. De Vos vroeg: “Hoe bedoel je dat?” Petra vervolgde: “Ik weet dat Sylvester in vrouwen handelde, hij regelde ook altijd vrouwen voor optredens en drugs, onder zijn agenten dekmantel kreeg hij dingen voor elkaar. Maar Sylvester is altijd wel verliefd op mij geweest en deed veel voor mij, ik vertelde hem wat mij overkwam en hij begreep mij. Overigens…….Syl mag dan stiekem in vrouwen en drugs doen, maar hij gebruikte nooit geweld en niets tegen de zin in……Wat dat betreft is Syl een goede jongen en af en toe gaf ik hem dan maar de vrijheid……….Ja gut, je begrijpt me wel” Anita knikte ja: “En jou verhouding met Dirk?” Petra vervolgde: “Puur seks…….Hij kon het wel”. De Vos vroeg: “Waarom nam je geen afstand van je verleden en begon je opnieuw?” Petra vroeg om een sigaret en dit kon niet doorgaan, omdat roken verboden was en even later ging ze verder: “Ik kon niet uit deze muur stappen. Rene beschermde mij goed en als ik één zijstap maakte dan sloeg hij mij er hard weer in…..Weet je……Op een gegeven moment voelt het vertrouwt…….Je wist dat je dinsdagavond om bijvoorbeeld acht uur klappen kreeg……Hoe gek het ook moge klinken, daar stelde je op in, je gaat al bij wijze van….Krom staan om de klappen te ontvangen….Ik kon hier alleen met Simon over praten en niet met Syl…Ja die wilde dat wel, maar eerst de benen wijd……..Daar had ik niet altijd de puf voor…….Samen met Simon bedacht ik een plan…….Om ze één voor één te vermoorden. Simon zei ook…….Dan moet je ze doden op de verjaardagen van hun helden”. De Vos keek Anita aan en vroeg aan Petra: “Wanneer zijn die verjaardagen dan?” Petra keek verbaasd en zei: “Ik had verwacht dat jullie dat wel door zouden hebben en dat jullie met name 6 september hadden uitgekozen”. Anita dacht na en zei: “Nee wij konden pas alles klaar krijgen op die dag, het had niet veel gescheeld of we hadden een dag later gepland,….maar je hebt gelijk, we hadden een vermoeden, maar we begrijpen de datum 1 juni niet?”. Petra schudde haar hoofd: “Nee ik had jullie collega Syl al zo ver dat het de 6^de zou plaatsvinden en hij gaf mij politiekleding en een……….Hoe heet zo’n ding?” Anita merkte op: “Een Walther P5 bedoel je?” (1) Petra knikte ja: “Ja ik had schietlessen genomen en had mij op alle moorden goed voorbereid en Simon maakte de berichten en Syl ook hoor!!”. Petra begon te lachen en zei: “Die gek reed soms door het hele land om die topics te posten, want hij van de politie wist dat je mail berichten wel kon onderscheppen, maar doordat ze van de bibliotheek kwamen, kwamen jullie er natuurlijk nooit achter…….Het vervelende is ook……..Dat jullie er nooit achter zouden komen………Maar Syl…..Had de moord op Nico Maan aardig in de la gestopt van onoplosbare moorden, alleen dat klote forum, dat nekte ons”. Anita zei: “Ik heb nog geen antwoord op de eerste juni”. Petra keek en zei: “Dat is de geboortedag van die tekenaar,….ik weet even zijn naam niet…..hij is de tekenaar van The Wall, …zoek het maar op”. De Vos vroeg: “Waarom gebruikte jullie het forum dan?” Petra zei: “Eigenlijk wilde ik ze alleen maar bang maken, maar Rene, mijn man las het en lachte mij uit en dat maakte mij bang”. Anita vroeg: “Dus Rene wist al die tijd dat jij de dader was”. De Vos vroeg gelijk: “En waarom maakte je hem dan niet als eerste dood?” Petra antwoordde: “Omdat ik moest wachten op de 6^de september.

De Vos moest even nadenken en advocaat Janker vroeg een pauze aan. Samen zaten Anita en De Vos in de verhoorkamer en evalueerde alles. Anita begon: “Nico werd op de 27^ste januari vermoord, Dirk op 6 maart…….Jemig zeg, wij hebben daar nooit bij stilgestaan, jij wel? De Vos zei: “Nee natuurlijk niet, wat zei die cursusleider in Nunspeet, hoe heette die ook alweer?” Anita dacht na en zei: “Iets met Perry of zo, doet er niet toe”. De Vos dacht na en zei: “Hij zei….Je moet een profielschets maken van de dader, hetzelfde wapen en vaak dezelfde aanwijzingen, sommigen doen het aan de hand van bijbelteksten of sterren of verjaardagsdata en noem maar op……..In feite heeft hij ons gewaarschuwd…Maar we hebben er geen acht op genomen”. Anita merkte op: “We konden het weten, want sommige forumleden meldden het al”. Even later begon Anita te lachen en zei: “Hee joh, wij zijn ook maar mensen……..We maken ook fouten hoor……Maar goed, hadden wij bijvoorbeeld de dood van Rene kunnen voorkomen?” De Vos begon te lachen: “Die Simon wist dat de kogel van de andere kant zou komen, ze hadden naast de kamer een knoert van een stereotoren neer gezet, waarom…Waarom huurde wij die kamer niet?…Dan had het nooit gekund………Overigens ik denk er over na……..Die blik van Simon had ook wel iets grappigs………..Hahah,……..Hij keek mij opzij aan en zei heel droog……Opgeruimd staat netjes………….Onvoorstelbaar zeg, nog nooit zoiets beleeft……….Opgeruimd staat netjes………..Later……Wat een solo hé……..Niet te geloven”. Anita zei: “Goh dat vertel je me nu pas…Ja nou ja…….Ik was druk bezig met de paniek die erna ontstond…….Dat Petra in feite in de paniek ook toe kwam rennen……..Ik heb haar nooit herkend”. De Vos zei tegen Anita: “Ik wel, ik zag haar aan komen rijden in politiekledij en ik dacht, ik ken haar, maar kon haar niet thuis plaatsten. Ik dacht dat het kwam, dat door nervositeit je soms rare dingen inbeeld”. Anita vroeg: “Waar was dat dan?” De Vos zei: “Dat was op de parkeerplaats van het hotel, ik dacht eerst dat ik een stewardess herkende, op één of andere manier weet ik nog precies hoe die meiden van de KLM er uitzagen”.

Janker kwam terug en zei: “Ik vind het verhoor wel voldoende voor vandaag”. De Vos en Anita knikten beiden goedkeurend: “Ik denk het ook en ze zal door de rechter nog veel meer vragen krijgen”. De Vos stond op en gaf Janker de hand: “Ik wens je veel wijsheid toe met het verdedigen van u cliënt”. Janker knikte vriendelijk en zei: “Dank je De Vos en uuuh succes met je boot en uuuhhhh waar kan ik mijn nieuwe schoenen en pak declareren?” De Vos liep bij hem vandaan, draaide zich om en stak de middelvinger omhoog: “Janker begon hard te lachen”. Anita keek de oude speurder aan: “Oooh pa, zoiets mag je niet doen hoor”. De Vos lachte: “Sorry ik was even vergeten dat jij erbij was”. Anita merkte gelijk op: “Ach ik ben wel wat gewend van je…..Maar Sylvester Quaree en Simon Baar zijn ook mede verantwoordelijk voor het uitmoorden van een oude coverband Glegg Secrets”. De Vos stapte naar de auto toe en deed het portier open: “Die worden ook berecht en Sylvester is zijn baan kwijt als agent en Simon Baar zal in zijn cel wel een waslijn neer hangen……..Maar ik denk dat zijn celgenoten hem dan onder de douche wel weer pakken…………Het is me toch wat”. Ze reden weg en nu was dan alles afgerond. In de auto vroeg Anita: “Je hebt Leo nog geen beeldje van Us Mem gegeven?” De Vos dacht even na en zei: “Ik denk dat ik hem maar een keertje uitnodig voor een boottocht, dan meer ik wel eens een keer aan…………In Leeuwarden”.

Na het weekend was Anita weer in haar eigen woning aan de Saturnuslaan te Groningen gaan wonen. De Vos moest wennen aan het alleen zijn in huis en de dag kwam nu steeds dichter bij, wat heet de laatste werkdag was aangebroken. Toen hij voor de laatste keer Groningen nadere, vroeg hij zich af, wat moet ik de hele dag doen. Een beetje praten en afscheid nemen. Het zal wel geen gewone werkdag worden, een apart gevoel dat wel, hij was nerveus, hij zag behoorlijk op tegen afscheid, iets afsluiten benauwde hem. Toen hij zijn werkplek naderde, bleef hij even stil staan. Dacht even na en keek naar boven. Er brandde al licht op zijn werkplek, Anita was dus al binnen en ja, haar werk gaat ook gewoon door. Misschien heeft ze al een nieuwe zaak. Zou ze dan daadwerkelijk bij hem langs komen voor advies? In het begin misschien, maar dan zal het langzaam weg ebben, daar was hij van overtuigd. Heel zacht zei hij tegen zichzelf: “Nou vos, dit is het dan, de laatste keer”. En hij liep langs de ijzeren roestvrije pispaal en schopte er voor de laatste keer tegen aan en liep toen naar binnen.

Anita was druk bezig om het raam schoon te maken. Het knip- en plakwerk werd langzaam in dossiers gedaan. Ze draaide zich om en zei: “Ga zitten, ik moet met je praten”. De Vos ging zitten en dacht, mijn hemel wat krijgen we nu en hij vroeg meteen: “Wat is er? Anita zei vrolijk: “Ik zet je even op de foto, samen met mij, collega Kramer komt zo om de foto’s te nemen”. Even later stapte Kramer binnen en De Vos en Anita gingen poseren. Maar Kramer werd weggeduwd door een man achter hem. De Vos keek verontwaardigd en zag dat het een professionele fotograaf was en Kramer zei: “Nou…Moet ik nog meer knippen? Of kan ik weer gaan?” Anita lachte hard en De Vos ook, maar wist hij veel waar hij om lachte. Kramer verliet ook lachend het kantoor en de prof fotograaf maakte overal kiekjes van. Hij gaf commando en even later kwam er een vrouw binnen en deed haar koffertje open. Make-up kwam eruit en De Vos moest achterover zitten. Hij werd ineens opgemaakt en toen werd de oude aftredende speurder nieuwsgierig: “Waar is dit allemaal goed voor?” Anita kwam naast hem staan en zei: “Dit is mijn schuld, dit heb ik geregeld, ik wil een mooie foto van je hebben en er komt een foto van je hier in de gang te hangen. Je hebt hier immers lang rond gelopen en natuurlijk krijg jij de foto’s ook….En oh ja…..Er komt zo meteen iemand aan die ons gaat kleden”. De Vos schrok op en de dame die druk bezig was om make-up aan te brengen zei meteen: “Even rustig blijven zitten hoor, zo kan ik mijn werk niet doen”. De Vos werd weer in zijn stoel terug gezet en zei: “Ik doe geen pak aan hoor, dat staat mij voor geen meter”. Anita keek De Vos aan, maak je niet druk, een goede couturier komt ons beiden aankleden.

Ze zaten samen naast elkaar in afwachting en de fotograaf was druk bezig om met schermen en licht te werken. Er werd alles aangelegd om een mooie shot te maken. Marcel van Leeuwen de commissaris kwam binnen met een brede glimlach: “Anita meid is het echt waar dat hij in pak wordt gekleed?” Anita deed haar wijsvinger voor haar lippen en riep: “Sssssssst”. De Vos keek en riep ook maar: “Ik heb geen idee wat er komt, met haar weet je het nooit”. Marcel lachte hard en riep tegen de fotograaf: “Als hij in pak staat, knip dan zoveel mogelijk, want zoiets zien we maar éénmaal in ons leven”. De sfeer was enorm en Anita genoot van iedere minuut, want zij wist wat er komen ging en De Vos had zoiets van, wat overkomt mij en heel even werd hij toch angstig en vroeg hij Anita: “Wat moet ik vandaag allemaal doorstaan?” Anita zei: “Maak je niet druk, ik ken je nu heel goed en ik weet wat je wel en niet leuk vindt en nergens ga ik je mee voor schut zetten, vandaag zorg ik er persoonlijk voor dat jij de mooiste dag in je leven zult beleven”. De Vos zijn humeur sloeg in een klap om en zachtjes zei hij: “Anita, jij weet toch dat zoiets niet kan?……..Ik zou wel willen….Maar diep in mijn hart kan het niet”. De Vos werd stil en Anita ook totdat ze zei: “Komt allemaal goed, wees maar niet bang”. De Vos kreeg ineens een glimlach: “Heb je dan zo snel een spoor van mijn dochter gevonden?” Anita keek de oude aan: “Nee sorry, maar die zoektocht gaat volgend jaar beginnen, ik zal je zoveel mogelijk helpen als ik er tijd voor vrij kan maken”. De Vos werd weer stil, dat was het antwoord wat hij verwachte, ze zei heel duidelijk…Als ik er de tijd voor vrij kan maken……….In de praktijk blijkt dan vaak niet te gebeuren……Ineens werd De Vos volkomen verrast en afgeleid door wat er binnen kwam. Een man in gekleurde kleren, wat er werkelijk waar niet uitzag, helemaal in het roze, met een hoed op voorzien van een pauwenveer en de meneer liet het ene kledingrek na het andere binnen komen. De man stapte op De Vos af en stak de hand uit: “Oooh…….Ik ben Maarten……Maar jij mag gerust Marty zeggen hoor…….Oooh schat…..Die kleren kunnen echt niet hoor……..Ooh babe, trek uit die kleren………Verras me”. De Vos adamsappel slokte heen en weer en met een schuin oog keek hij Anita aan, die begon te lachen en kwam naar hem toe: “Hij is dan wel een nicht, maar hij doet je niets hoor, het is een schat van een man”. De Vos keek haar aan en dacht,….ja hij blijft wel van je af….maar goed met zoveel mensen om De Vos heen, moet je ook niet al te raar denken en hij hield niet van discriminatie, dus deed hij wat Maarten hem vroeg. De man toverde zo enkele pakken uit zijn rek en begon als een trein te praten: “Even kijken hoor………Mmmm……Deze kleuren passen niet vandaag…………Wat is het weer buiten?…….Mmmm eens kijken……..Deze pantalon………Ja en welk colbertje zal ik eens nemen…….Ooh deze……….Oeps je lijkt wel een FBI man……..Krijg het er warm van”.

Na een hele commotie stond De Vos er mooi op. Anita deed de stropdas goed en zei: “Maarten heeft er wel verstand van, er zit iets roods in de kleuren, de rode kleur van een Vos, weet je…….Ik moet je wat belangrijks vertellen”. En net toen Anita wat wilde zeggen stormde Marcel binnen: “Aaaaaaaaaah kijk eeeeeeeeens aan DE VOS in een pak…….Dit staat je PERFECT……..Maarten mijn complimenten naar jou toe is op zijn plaats”. Maarten maakte een dankbare buiging en kreeg een warm gevoel van binnen en zei bescheiden: “Och meneer het is mijn vak, hihihi”. Marcel ging voor De Vos staan en zei: “Sietze, ik verzoek je om mee te komen en mij te volgen”. De Vos keek Anita opzij en zei: “Ik dacht dat je alleen maar foto’s wilde laten maken”. De Vos volgde en Anita pakte hem in de arm beet en zei: “Ik ben vandaag de hele dag bij je en ik zal altijd bij je blijven”. De Vos hoorde het aan, het waren geruststellende woorden, omdat Anita ook wist dat De Vos zenuwachtig was. De Vos voelde ook dat het ging om een groots afscheid van zijn collega’s en hij waardeerde het uiteraard ook van harte.

Marcel deed de kantinedeur open en de zaal zat vol genodigden en collega’s. Toen De Vos binnen liep en Anita stevig vast hield ging er een gejuich op, er werd door alle collega’s luid met de handen geklapt. De Vos had moeite zichzelf in plooi te houden, tussen het applaus zag hij kleine Sietze op hem afkomen en De Vos tilde hem op. Dat juist hij Pake de laatste werkdag bijwoonde, deed hem heel goed en in het Fries vroeg hij: “Mast to net neijr skoalle ta?”. Hij zette Sietze terug op de grond, mensen kwamen hem feliciteren en zoon Jelle was er met zijn vrouw Karin. Karin stapte op haar schoonvader af en gaf hem drie kussen en in zijn oor zei ze: “Je wordt voor de tweede keer Pake”. De Vos liet een traan vallen en omhelsde Karin gretig. Dit was toch iets wat hij niet had verwacht, hij zei tegen Anita: “Ik word voor de tweede keer Pake”. Vervolgens stapte hij naar zijn zoon Jelle en zei: “Jongen van harte gefeliciteerd met de blijde verwachting van je vrouw Karin”. Jelle sloeg zijn vader dapper op de schouders en een knuffel was zeer gemeend.

Marcel vroeg om aandacht: “DAMES EN HEREN……JONGENS EN MEISJES….MAG IK EVEN”. In de kantine werden de mensen aangespoord om te luisteren. En Marcel kon na enkele minuten verder gaan: “Dames en heren en meisje en jongens….Collega’s….Familie, vrienden en Anita…….Het is mij een buitengewoon genoegen om iets over Sietze de Vos te mogen zeggen……..Gedurende zijn loopbaan aan dit geweldige politiekorps heb ik De Vos leren kennen als een vriendelijk en gedreven collega……..Maar….En ik zeg….Maar af en toe was hij ook wel eens stijfkoppig………..Dit is ongetwijfeld een Friese eigenschap…Daarin- tegen is het op zich natuurlijk een enorme prestatie dat een ras echte Fries werkzaam is in het toch wel mooie Groningen”. De collega’s lachten hartelijk en De Vos zat op een stoel te luisteren naar de woorden van de Commissaris, die deden hem goed. Alleen was Anita achter in de zaal gaan staan en dat begreep hij niet, waarom zat ze niet naast hem, maar stond ze tussen haar collega’s achter tegen de muur aan, zou ze hiermee voorzichtig de afstand willen zoeken? Maar goed. Zoiets kan ook onzin zijn, maar in zijn hart was Anita wel aanwezig en ach er waren zoveel. Sietze zijn kleinzoon zat nu naast hem en daarnaast Jelle en Karin en even dacht hij na….Ik word voor de tweede keer grootvader……..Het is in iedere geval om naar uit te kijken en na zijn afleiding probeerde hij weer naar de woorden en de speech van zijn baas te luisteren en Marcel kwam weer op zijn voorgrond: “……..Welnu, Ik zal het niet te lang maken met mijn speech……..Ik zie achter in de zaal een paar dorstige collega’s naar mij kijken……….Sietze, ik wil over gaan tot het uitreiken van een cadeau, wij collega’s hebben geld ingezameld en we moesten werkelijk waar lang nadenken om welk cadeau te geven……..Maar we zijn er uitgekomen.………Dames en heren de laatste klus heeft hij goed volbracht, de daders zitten veilig achter slot en grendel ……….Ik wilde u dit even niet onthouden………Dan is het nu tijd om collega Kramer het woord te geven…Collega Kramer aan u de eer”. Kramer kwam naar voren met een cadeau in zijn hand en nam plaats achter de lessenaar, waar zojuist de commissaris een ietwat te lange speech had gehouden. Maar Kramer hield het kort: “Sietze……Ik hou het kort…Wij hebben geld ingezameld en dachten dat dit cadeau, gezien je laatste zaak het beste bij je zou passen”. Kramer stapte op De Vos af en feliciteerde hem en De Vos begon het cadeau open te maken. Dit nam even wat tijd in beslag, maar het lukte……De Vos pakte het aan en zei in het Fries: “Tigje bedankt”. Hij hield het cadeau omhoog, het was de cd box….Oh, By The Way…..van Pink Floyd…..De Vos hield zijn cadeau boven het hoofd en er kwam een luid applaus. De Vos ging zitten en hij zocht even Anita op die hij tussen het publiek niet kon vinden. Marcel nam weer het woord over: “Ik zal nu echt heel kort zijn………Dames en heren, ik heb zojuist een origineel telegram ontvangen van de heren van Pink Floyd, die krijg je na afloop ook van mij en dan vraag ik nu een bijzondere aandacht voor burgemeester Hallage”. Een applaus viel en de burgemeester begon te praten: “Beste mensen…….Ik ben ongelofelijk blij en toch ook verdrietig. We gaan afscheid nemen van een goede rechercheur, maar gelukkig heeft hij een hele goede nieuwe opgeleid en daar ben ik bijzonder trots op. Dames en heren Anita zal de plaats innemen van De Vos”. Anita stond tegen de muur aan te kijken en ze kreeg applaus, dit had zij zelf niet verwacht, ze had er niet op gerekend dat zij op deze wijze te horen kreeg dat zij, uitgerekend zij de plaats in ging nemen. Ze had verwacht een nieuwe collega te krijgen die weer boven haar stond, nu besefte ze ineens dat ze straks zelf een eigen team kan samenstellen. Ze wist dat ze het aankon, maar deze woorden blijven ook door haar heen spoken, de burgemeester had gesproken, een traan liep over haar wang.

Ze wilde deze aandacht niet en daarom kroop ze een beetje weg. Anita had zichzelf weer hervonden en keek naar De Vos die aandachtig luisterde naar de burgemeester en die zei: “……..Sietze De Vos, ik verzoek je om op te staan. Sietze, het heeft Hare Majesteit behaagd om je te benoemen tot Ridder in de orde van Oranje Nassau”. (3) Er ging een groot applaus op en De Vos moest staan, maar kon nauwelijks zijn tranen de baas, hij keek de zaal rond, en dacht waar is toch Anita? Ondertussen was de burgermeester druk bezig om het lintje op te spelden en toen hij daarmee klaar was feliciteerde hij de oude vos. Zijn familie kwam om hem heen staan en ze bewonderden het lintje. Dit deed De Vos goed, een onderscheiding van de Koningin zelf, dit gaf een goed gevoel. Marcel had er duidelijk schik in om nogmaals achter de microfoon te stappen en hij begon: “Dames en heren voordat we over gaan tot gebak, hapje en drankje wil ik Sietze vragen of hij nog iets wil zeggen……Sietze, wil je nog even iemand bedanken?”. Aarzelend nam Sietze De Vos plaats achter de microfoon en hij had geen speech voorbereid, hij keek de zaal in, maar zag nergens Anita staan, de zaal was afgeladen. Hij greep de microfoon en een piepgeluid ging door de zaal, hij kuchte een paar keer en heel zacht zij hij: “Anita bedankt”. Er kwam een luid applaus en Anita stond nog steeds tegen de muur aan en er vielen tranen over haar wangen…….Dit was voor haar meer waard dan……haar promotie van enkele minuten geleden.

De hapjes en drankjes werden genuttigd en Anita had weer het lef gehad om bij De Vos te staan en ineens kwam kleine Sietze met een cadeau aanzetten. De Vos nam het dankbaar aan en deed het pakpapier eraf……Er kwam een schilderij naar voren……Met een afbeelding van een vos en kleine Sietze zei: “Dat is Smirre Pake, kan Pake in de nieuwe boot hangen”. En kleine Sietze deed ineens heel snel zijn hand voor de mond, alsof hij zich had versproken, maar gelukkig had Pake het niet gehoord en zei hij vol trotst: “Deze hangt Pake zeker in zijn boot”. Het feest was in volle gang, maar de slimme vos was er stiekem tussen uitgeslopen. Anita was druk op zoek naar De Vos. Haar zoektocht werd bemoeilijkt, omdat collega’s haar aanklampte voor een gesprek en zelfs collega’s die al bezig waren om een open sollicitatie over te brengen. Anita was De Vos kwijt en ze ondernam een zoektocht door het bureau heen. Zelfs een gesprek met de burgervader sloeg ze af en met een smoes zei ze: “Ik kom zo bij u, ik moet even naar het toilet”.

Even later vond ze De Vos terug, die had zich alleen terug getrokken op zijn kantoor achter zijn bureau. Anita twijfelde even of ze hem moest storen en langzaam naderde ze De Vos en vroeg: “Heee, wat doe jij hier? De mensen willen je spreken?…….Je loopt weg op je eigen afscheidsfeest?”. Toen Anita dichterbij kwam, zag ze dat De Vos voor zich uitstaarde naar de archief kast. Er waren tranen in zijn ogen. Anita vroeg: “Wat is er?” De Vos keek niet opzij, Anita ging achter hem staan en legde haar rechterhand op de rechter- schouder van De Vos. Anita wist wat er door hem heen ging: “Heb je het moeilijk pa?” De Vos zei niets………Even later: “Och Famke, jij hebt zoveel voor mij gedaan en jij betekent zoveel voor mij dat het zo vertrouwd aan voelt, ik snap niet…….Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan………Nu in deze fase van afscheid……..Denk ik steeds terug aan Wietske, als baby hield ik haar altijd vast op de schoot, mijn ex gaf haar nooit aandacht. Zodra het voeden klaar was, gaf ze het aan mij, zo van zorg maar dat je haar stil krijgt te krijsen……Dan liep ik met haar door de kamer heen en weer en zong ik liedjes, net zolang totdat ze vredig in slaap viel, maar ja”. Anita ging op de bureautafel zitten en draaide de stoel van De Vos om, ze keek haar leermeester in de ogen. De tranen liepen over haar wangen en ook de oude vos hield het niet meer droog. De Vos begon langzaam: “Wat denk je?……..Zou ze nog leven?”

Anita knikte voorzichtig ja en zei zachtjes: “Zeker weten”. De Vos voelde het aan als geruststelling, maar zeker weten deed hij het niet en weer keek hij Anita aan en vroeg: “Help jij mij echt mee met zoeken naar haar?” Anita keek diep in de ogen van De Vos en zei: “Nee, ik help je niet mee”. De Vos keek verrast op, met vragende ogen en vol onbegrip vroeg hij huilend: “Waarom niet, Anita?” Anita begon nog meer te huilen en ze keken elkaar minuten lang aan tot dat Anita ineens zei: “Je hebt haar al gevonden”. De Vos keek verbaasd en zei: “Hoezo? Wat bedoel je?..Is ze beneden in de kantine dan?” Anita huilde nog meer: “Nee ze gaat nu bij je op je schoot zitten”. De Vos begreep er niets van: “Je kunt mij niet claimen als je vader meid”. Anita pakte uit haar kleren een foto en liet het De Vos zien en huilend zei ze: “Kijk dit ben ik, toen ik vijf was”. De Vos keek haar aan en naar de foto: “Die heb jij uit mijn portemonnee gejat, dit is niet leuk Anita…Ik vind dit niet grappig”. En de Vos trok zijn eigen portemonnee en wilde de foto er weer in doen die hij zojuist uit de handen van Anita had gehaald en toen hij zijn portemonnee opende zag hij nog een foto en zei: “Hoe kan dit?” Anita toverde nog een foto en zei: “Kijk dit ben ik en dat ben ik…..PA ik ben het…..Ik ben Wietske, je eigen dochter. Ik heb je gevonden en jij hebt mij gevonden. We zijn nu voor altijd bij elkaar”. De Vos begon het nu in te zien, zijn puzzel en zoektocht raakte na 25 jaar compleet hij trok Wietske stevig tegen zich aan en huilde zo vreselijk hard, dat het tot buiten toe moest zijn te horen. Beiden keken ze elkaar aan, bij Wietske liep het snot uit haar neus en de tranen vloeiden overal, haar gezicht was rood en ze kon niet meer haar vader los laten. De Vos was blij, zo blij dat hij maar bleef huilen van blijdschap. Weer had Wietske gezorgd voor een impuls in zijn leven, zijn eigen bloed, zorgde voor vreugde. Ze konden elkaar niet meer los laten.

Jelle en Karin kwamen het kantoor binnen en ook kleine Sietze kwam erbij. De Vos keek Jelle aan, met zoveel tranen in de ogen, omhelsde hij hem. Kleine Sietze begreep er niets van en De Vos zei heel hard huilend: “Sietze….Jonge…….Hier is je Tante Wietske”. Sietze keek alleen maar verbaasd en begreep eigenlijk niet waar het om ging. Maar De Vos begreep het wel en weer had Anita gelijk….Het zou de mooiste dag in zijn leven worden….. Wietske tilde de kin van haar vader op: “Ik heb nog meer verassingen voor je in petto”. De Vos keek haar nog steeds huilend aan: “Wat ga je doen Famke?” Wietske zei: “Ik en wij met zijn allen knijpen via de achterdeur eruit, als sluwe vossen verlaten wij dit gebouw”. De Vos keek Wietske aan en vroeg: “En de gasten dan?” Marcel stond in de deuropening en zei: “De Vos, dat regel ik wel, we geven later wel een receptie, ga nu maar met je gezin naar huis, jullie hebben genoeg aan elkaar…….Ik wens jou een heel gelukkig kerstfeest Sietze en een voorspoedig 2009”. De Vos probeerde te staan, maar hij was kapot, hij kon even niet meer staan. Wietske tilde hem op en toen ging alles weer vanzelf en hij liep bij Marcel langs en keek hem nog een keer aan. Marcel kreeg ook waterige ogen en trillend zei hij: “Daar langs en maak dat je weg komt”.

Jelle was de enige die nog een beetje auto kon rijden. Achterin zat De Vos en hield Wietske stevig vast en vroeg: “Waarom zei je het drie jaar geleden niet?”. Wietske keek haar vader aan en zei: “Ik wilde weten of je echt mijn vader was……Mama had nooit iets positiefs over je te melden…..Toen Jelle 18 werd verliet hij mama, ik woonde al niet eens meer bij mama, ik was te lastig, zoiets is niet leuk om als kind te horen. We woonden in Australië…….Na drie maanden stuurde Jelle een brief aan mij…….Daar stond in…….Hait is goed……Meer niet, dat wekte mijn nieuwsgierigheid en toen ik vijf jaar later 18 was ging ik ook terug naar Nederland en zocht je op, nam les om politie te worden en deed alles om dicht bij je te komen….Weet je nog dat jij mij eerst niet wilde hebben…..Je wilde geen studentje…….Je was vreselijk seksistisch, koppig, maar ik wilde weten hoe je werkelijk in elkaar stak. Ik leerde je waarderen en jij mij, er groeide iets en toen begon………..Of laat ik het zo zeggen………Ik testte je uit……Mama die mij en Jelle liet vallen, ze was zo slecht voor ons……..We zaten als ratten in de val…….Jelle heeft je nog gekend als vijf jarige jochie, ik niet……..Dus wilde ik je testen……..Geloof me ik heb vaak moeite gehad om het geheim te bewaren…… Die ene keer dat je niet naar New York wilde maakte mij zwak en geloofde ik ineens mijn moeder weer…Je was laf om te vliegen en laf om mij te zoeken……Dat dacht ik toen…….Maar het bleek niet zo te zijn……..Je ging voor mij mee en ik begon meer en meer van je te houden…..Ik kende geen schaamte meer voor je en de laatste test voor mij was, hoe zou jij je gedragen als ik bij je zou slapen in een hotel?……….Je hebt nooit één keer een toenadering gedaan……….Dus klopte totaal niet wat mama steeds zei. Mij steeds had geleerd……Jij was toen al een vader voor mij en toen, die bewuste 6^de september ook nog de mist in ging, heb ik mij maar één ding voorgenomen om te knokken voor jou…….Ik heb toen echt op het punt gestaan om het toen te zeggen uit troost, maar iets binnen in mij zei…… Nog niet……Ik heb drie weken lopen blokken en te zoeken……Ik wist dat Simon niet de dader kon zijn…..Het is mij uiteindelijk gelukt”. De Vos begon weer te huilen: “Ik ben zo gruwelijk gelukkig nu, waar breng je mij nu heen? Lieverd ik heb alles al, ik hoef niets meer”. Wietske zei: “Je hebt nog niet alles pa”.

De auto stopte op de jachthaven van Drachten en De Vos stapte uit en gearmd werden ze ergens naar toe gebracht: “Wat wil je hier doen meid?” Vroeg De Vos nieuwsgierig. Ze bleven bij een nieuwe Pikmeerkruizer staan. De Vos keek en zag dat er een fles champagne klaar stond op een tafeltje vast gebonden aan een stuk touw. De naam van de boot was afgeplakt en verbaasd vroeg hij: “Wat is dit Anita, uuuh ik bedoel Wietske”. De Vos lachte en huilde tegelijk om zijn eigen vergissing. Wietske pakte de arm van De Vos stevig beet en zei: “Pa, ik heb mijn huis verkocht aan de Saturnuslaan en ik heb jou een compleet nieuwe boot gegeven, hij is echt voor jou”. De Vos keek verbaasd en begon zo hard te huilen. Jelle en Karin gingen om hun heen staan en Karin pakte De Vos aan de andere arm beet en samen liepen ze naar het tafeltje waar de fles champagne klaar stond om de nieuwe boot te dopen. Wietske zei: “Ik voel mij schuldig voor drie jaar lang niet te hebben verteld dat je mijn vader bent, maar ik moest eerst de vader vinden…..Je kunt dan mijn biologische vader zijn…..Maar ik wilde een echte vader, dus vergeef mij dat ik zo heb gehandeld:” En Wietske begon vreselijk te huilen. De Vos omhelsde haar en zei: “We moeten ophouden met huilen, lieverd nu heb jij geen huis meer? Dit is echt dom van je”. Wietske vroeg zacht: “Ik hoop dat ik nu bij je mag wonen?” De Vos begreep het ineens en zei: “Natuurlijk meid, ik wil je nooit meer kwijt…….Wil jij dan de boot dopen voor mij?” Wietske zei gelijk: “Ja, dat zal ik doen”. Kleine Sietze stapte de boot op en stond bij een touwtje die er voor zou zorgen dat zodra de boot geraakt zou worden door de champagnefles de naam van de boot tevoorschijn zou komen. Wietske liep naar het tafeltje en pakte de fles en zei: “Ik doop je en wens je een behouden vaart”. Ze gooide de fles kapot en kleine Sietze trok aan het touwtje en de naam kwam ter voorschijn. Er stond met Pink Floyd The Wall lettertype: “Smirre”. De Vos lachte en gaf Wietske een kus. De Vos zei: “Het is koud, maar zullen we een stukje varen?”

En ze stapten allemaal in en De Vos merkte bezorgd op: “Voorzichtig Karin, je draagt mijn nieuwe kleinkind”. De Vos bekeek de boot, het was geweldig en hij zei tegen Jelle: “Wat een surround stereo systeem zit hier in”. Wietske ging zitten en zei: “Pa, niet langer praten maar varen en muziek”. De Vos keek Wietske aan en zei: “Jij hebt ook gelogen tegen mij…….Jij bent 8 november niet jarig……….Jij bent geboren op 14 februari?” Wietske zei: “Is nu totaal niet belangrijk, pa….Muziek pa”. De Vos keek naar Wietske en vroeg: “Wat voor muziek lieverd?” Wietske en Karin riepen heel hard: “PINK FLOYD”.

(1) Walther P5 is het politiewapen van Nederland. Het Duitse wapen wordt al sinds 1980 door de Nederlandse politie gebruikt.

(2) “Mast to net neijr skoalle ta?” Is Fries, vertaald wil het zeggen “Moet jij niet naar school vandaag”.

(3) Ridder van Oranje Nassau is een koninklijke onderscheiding. Er bestaat een speciaal protocol om in aanmerking te kunnen komen voor een lintje.