PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos was druk bezig in zijn eigen keuken. Hij had nog nooit zo lang in de keuken aan een ontbijt staan werken. De dag ervoor was hij Drachten in gegaan en had de kasten eens flink vol gestopt. En nu was hij druk bezig een ontbijt te maken voor Anita. Zij had hem weer eens uit het de put gehaald, want hoe ver was hij de afgrond in gegleden en daar stond boven aan de put een jonge vrouw van 24, die haar hand uitstak en hem met slanke en tedere hand uit de put haalde. Ze had niet twee weken, maar wel drie weken, dagen gewerkt om de onderste steen boven te krijgen. Ze had het voor elkaar gekregen dat zij in haar eentje vocht tegen de bureaucratie. De Vos begreep totaal niet waarom een collega zoveel voor hem deed, maar het voelde goed. Terwijl hij al die tijd nadacht en bezig was zijn boot op te knappen. Maar dat was haast het enige waar hij nog puf voor had, al ging het traag. Normaal zou hij het sneller af hebben, er ging een lange strijd aan vooraf. Nu kookte zijn water en haalde hij het zacht gekookte eitje eruit.

De broodjes waren klaar en De Vos had een zak perssinaasappels gekocht, die stond hij met de hand te persen. Hij had zoiets nog nooit gedaan. Maar hij wist hoe lekker ze het vond. In New York genoot ze er zo van, dus nu moest het beter. De Vos bracht het voorzichtig naar boven en heel voorzichtig zette hij het op zijn eigen nachtkasje neer en ging op de rand van zijn eigen bed zitten.

Daar lag zowaar een prinses te slapen, die langzaam ontwaakte en al gapend zei ze: “Heee…..Is….Is je boot al klaar?” DeVos moest lachen met een traan in zijn oog: “Nee nog lang niet…….Kijk ik heb ontbijt voor je gemaakt”. Anita kroop langzaam omhoog en keek er naar. “Oooh….Wat veel en mooi…..Zoveel krijg ik niet op hoor?” De Vos lachte en zei vol trots: “Ik heb het zo gemaakt dat je kunt kiezen en wat je niet eet, neem ik”.

Anita rekte zich uit en merkte op: “Ik ben met de dagen in de war, welke dag is het?” De Vos zei langzaam: “Donderdag twee oktober”. Anita schrok een beetje: “Jemig, heb ik zo lang liggen slapen”. Ze trok haar dekens omhoog en zei weer: Je bed ligt lekker zacht……Hoe kan dat?” De Vos lachte en zei: “Kijk het dekbed en alles is van Walra…….Helaas kun je het niet meer kopen, ze zijn er een paar jaar geleden mee gestopt…..Jammer…….Ze waren de beste”. (1) Anita boog voorover en bekeek nog eens goed wat er allemaal op het nachtkastje stond: “Jemig, wat ben je een uitslover zeg……Heb je dit zelf gemaakt?” Anita wees naar het glas, uitgeperste sinaasappels. De Vos knikte en zei: “Verse sinaasappels van de groenteboer”.

Anita pakte het glas en sloeg het achterover. Eigenlijk ondankbaar, maar De Vos genoot er alleen maar van, omdat ze dagen lang had geslapen en wel vreselijk dorst moest hebben. Ze pakte een broodje en zei: “Pffff lekker zeg……….Ik voel me hier helemaal thuis…………Oh, ik heb je zesde kogel gevonden……..Sufferd”.

De Vos ging van het bed, liep er omheen, ging naast Anita liggen en zei: “Advocaat Janker kwam bij me op de boot….Je had lef…..Zei hij, om een advocaat met wetten om de oren te slaan …Dat…….” Anita onderbrak hem: “Hij bleef mij maar dwarsbomen, ik had die Simon Baar zo in de hoek zitten……..Weet je, hij weet wie de dader is …..Maar hij vertikt het om het te zeggen…….Later kwam advocaat Janker bij mij, ik raakte met hem in gesprek en heb hem veel verteld, over de hele zaak en van ons samen……..Hij kende je……Hij heeft eens een oude zaak……..Nee, ik zeg het verkeerd…….Jij hebt ooit eens iemand gearresteerd en die heeft hij toen verdedigd”. De Vos zei: “Het is zeker een goede advocaat, maar ze snuffelen mij teveel strafjaren van de daders af. Ach, het is ook niet aan mij om het te beoordelen…..Zodra je de dader hebt lever je het over aan de officier van justitie en zit je taak erop, op naar de volgende zaak”. Anita zat inmiddels in een badjas van De Vos beneden in de kamer koffie te drinken: “Ik ga zo eerst douchen zeg”. De Vos knikte goedkeurend en grapte: “Mag ik mee?” Anita begon te lachen: “Aaaah zo ken ik je weer….Viezerik”. Anita stond op en bij de deur zei ze: “We moeten vandaag maar even naar de collega’s in Amsterdam, daar heb ik nog een appeltje mee te schillen”. De Vos schudde meteen zijn hoofd: “Vandaag doen we niets, je moet bijkomen”. Anita keek teleurgesteld: “We hebben nog steeds geen dader en die gaan wij pakken……Dus vandaag maar een begin maken…Lijkt mij”. De Vos hoorde haar de trap op gaan en even later hoorde hij de centrale verwarmingsbuizen rommelen, Anita stond onder de douche en De Vos kon zich beter maar klaarmaken, want de reis naar Amsterdam werd hoe dan ook ondernomen.

De Vos en Anita zaten in een spreekkamer te wachten. Ze hadden een afspraak met collega’s die ze hadden getroffen op de cursus in Nunspeet. De Vos merkte op: “Heb je het mee gekregen dat 1 van de Pink Floyd leden is overleden?” Anita knikte ja en zei: “Ja, ik hoorde het ook, zeer triest, en we……”. Ze kon haar zin niet afmaken omdat de Amsterdamse collega’s, de cursisten, kwamen de spreekkamer binnen en als eerste begroetten ze Anita hartelijk. Ze stonden van oor tot oor te lachen en sloofden zich behoorlijk voor haar uit. De Vos ging naast Anita zitten en liet het woord aan haar over. De Vos wist eigenlijk niet waarom Anita nog een appeltje met hun had te schillen. Maar afwachten wat er zou gebeuren, al vreesde de oude speurder onheil. Anita begon: “Goed werk heren, jullie hebben Simon Baar volledig in het oog gehouden in de periode toen wij in New York zaten”. De heren lachten en knikten bevestigend. Anita ging verder: “Dat is goed werk, hoe deden jullie het, om en om?” De heren vertelden en lieten aantekeningen zien en foto’s die ze af en toe hadden gemaakt. Het was overduidelijk, dat Simon nooit weg liep. Anita vroeg: “Is er ook bezoek geweest?” De heren keken haar vol ongeloof aan en eentje zei: “Ja, er kwam wel eens een schoonmaakster langs of zo en er kwam een keer een man langs”. Anita ging staan en leunde voorover op de tafel: “Foto’s van gemaakt?” De heren keken haar aan en de andere zei: “Nee we moesten alleen controleren of hij het huis ook verliet en dat hebben we gedaan”. Ineens rukte Anita een van de jongens bij zijn trui en trok die gozer met het gezicht dichtbij haar eigen gezicht. De Vos sprong op, keek de kamer rond en zag een camera hangen. Hij bedacht zich geen moment en ging met de rug voor de camera staan. Het was weliswaar niet toegestaan, maar De Vos voelde dat hij haar moest helpen en dan moet je jezelf maar onbeholpen opstellen en Anita ging verder: “IN NUNSPEET HAD JIJ EEN ORGINELE VERSIERTRUC….DIE HAD IK NOG NOOIT GEHOORD EN IK DACHT SERIEUS OP JOU KAN IK BOUWEN, MAAR WAT MOET IK NU MET EEN VENT, DIE SLAAPT EN NIET OPLET”. Anita liet de vent los die verbaasd keek. Anita trok haar kleren recht en zei: “Jullie moeten vaker op cursus gaan, daar steken jullie meer van op. Bedankt voor het volledige werk”. Ze liet een foto zien van Tini Verbeek en vroeg: “Was dit de schoonmaakster die langs kwam?”. De heren knikten gelijktijdig “Ja”.

Ze liepen naar de auto en Anita zei: “Wat ging je dom voor de camera staan zeg”. De Vos lachte en stapte zelf achter het stuur, want hij vond dat Anita rustig aan moest doen en ze had zich nu gelijk al vreselijk ingespannen. De Vos merkte op: “Soms moet je net doen alsof je niet deugt…….Waar wil je nu heen?” Anita zei: “Rij naar Hillegom, daar woont onze Sylvester Quaree en daar moet ik een hele grote appel mee schillen”. De Vos keek even opzij en vroeg ietwat angstig: “Wat voor actie ga je daar vertonen?” Anita lachte: “Geen idee, maar ik wil zijn handel in dames wel eens op een rij hebben”. Ze kwam met haar gezicht dichtbij De Vos en zei zacht: “Vind je het erg als ik seksuele vragen ga stellen?…….Kun je daar wel tegen?” De Vos keek strak voor zich uit en bedacht ineens dat hij diezelfde vraag ergens in Brussel aan haar had gesteld. Toen had hij zich netjes ingehouden, maar De Vos merkte dat zij als rechercheur wel heel slim aan het worden was. Ze was veranderd in een brutale bitch en ze was een ware plaag voor haar collega’s. Maar ze was zo slim, van wie zou ze die slimheid hebben meegekregen? Het kon toch niet zo zijn dat De Vos het haar in drie jaar geleerd had. Misschien ook wel, of zat het gewoon in haar genen, dat kon natuurlijk ook.

De Vos reed in Hillegom de Frans Halslaan op en parkeerde de auto niet voor het huis van zijn collega Sylvester Quaree. Onverwachts aanbellen had meestal het beste resultaat. Anita en De Vos stonden te wachten, maar de deur werd niet open gedaan. Bij de buren ging de deur wel open en een puber meisje van veertien jaar stapte de deur uit, keek opzij en pakte haar fiets. Anita hield haar tegen: “Mag ik je wat vragen?” De puber keek haar arrogant aan en met een brutale opstandige blik zei ze: “Wat moet je van mij?” Anita zei: “Weet jij ook of je buurman thuis is of zo thuis komt?” Het buurmeisje snauwde gelijk: “Die viezerik, hoe moet ik dat weten, hij zegt dat hij een baantje voor mij heeft, maar ik leef niet om te werken, duh”. De Vos vernam dat ze niets los wou laten en merkte alleen nog maar op: “Heb je het niet koud met je blote rug?” Ze keek de oude man aan en zei: “Geen last van hoor”. De Vos keek haar nog eens aan: “Heb je dan van nature altijd kippenvel op je rug?” Arrogant stapte ze op haar zwarte opoefiets en reed zonder wat te zeggen weg. Anita en De Vos liepen maar weer naar de auto en Anita zei. “Pffffff, wat een brutaal ding”. Ze zaten nog maar goed en wel in de auto toen Anita ineens zei: “Daar komt hij aanrijden”. Ze stapten meteen uit de auto en Sylvester zag dat het De Vos en Anita waren. Anita stond al naast De Vos en wilde naar de auto toe stappen maar ineens gaf Sylvester gas en reed weg. In een flits draaide Anita zich om en brulde: “LAAT MIJ RIJDEN” Anita kroop achter De Vos langs en dook zo achter het stuur.

De Vos keek stom verbaasd terwijl Anita brulde: “STAP IN”. De Vos sjokte om de auto heen en stapte in, de deur had hij nog niet dicht of Anita scheurde weg. De Vos werd achterover gedrukt en ondertussen reed Anita dwars door een plas heen en wat een toeval, het pubermeisje fietste er net langs. Het water spatte de lucht in en het meisje werd aan de kant gedwongen en kreeg de volle laag over haar heen. De Vos hield zijn hand aan de rechter bovenriem vast en merkte op: “Ze is nu koud en nat”. Anita was geconcentreerd en volgde Sylvester die de ene straat na de andere straat rondscheurde. Sylvester was in het voordeel want hij kende de straten heel goed en Anita wist dat natuurlijk niet. De auto scheurde over de Prinsheem en dook de Jacqueline van der Waalsheem in. De achtervolging ging door heel Hillegom heen en op de Olympiaweg verloor Sylvester bij de brug de macht over het stuur en dook zo met de auto het kanaal in. Anita stopte de auto en rende naar het water. Ze nam meteen een duik in het water. De Vos kwam er achteraan rennen en bleef naast een man staan met, hoe toevallig ook, een T-shirt aan van Pink Floyd. De man keek opzij en riep:”JEMIG WAT GEBEURT HIER ALLEMAAL!!!!”

De Vos negeerde de man, liep naar de waterkant en zag hoe Anita naar boven kwam. Ze nam een grote hap adem en dook weer naar beneden in het vieze water. Even later kwam Anita met Sylvester naar boven en bracht hem bewusteloos aan de kant van het water. De man met het Pink Floyd T-shirt aan was aan het joggen in het park en keek dom en verdwaasd toe. De Vos riep hem bij zich: “Help haar mee, tillen”. De man hielp meteen mee en het duurde maar even of de brug raakte vol met mensen en vrij snel kwam de ambulancedienst aan rijden. Snel deed het ambulancepersoneel haar werk en meteen erna kwam de politie op de heren aan gerend. De Vos lachte even opzij naar de jogger: “Mooi T-shirt….Je maakt wat mee als je aan het sporten bent?”. De man lachte om de opmerking, hij kon de humor wel waarderen en zei: “Sporten is levensgevaarlijk.….Kan beter gaan Sonja Bakkeren”. De Vos tikte hem op de schouder: “No one told you when to run, you missed the starting gun”. De Vos liep naar Anita toe, en sloeg een deken om haar heen. Deze had hij inmiddels gekregen van het ambulancepersoneel: “Je bent nat, meid”. Anita keek rillend omhoog naar De Vos: “Maar ik heb hem wel”. Ze mochten beide met de jogger mee naar huis, waar Anita een douche mocht nemen. De Vos pakte uit de auto de weekendtas van Anita. Toch een handig idee van haar om steeds een weekendtas standaard in de auto te hebben. Na twee uur werd er vriendelijk afscheid genomen en stapte Anita naast De Vos in de auto. Ze was druk bezig haar natte haar te kammen en vroeg: “In welk ziekenhuis ligt hij?”.De Vos zei: “Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp”.

De Vos en Anita zaten aan het bed, de zuster stond ernaast en hield alles scherp in de gaten en zei zacht: “Gaat wel goed komen, hij is nog even buiten bewust zijn”. Langzaam deed Sylvester de ogen open, Anita boog voorover en zei: “You better run like hell, maar krijgen doe ik je wel”. Sylvester keek en zei kreunend: “Ik zeg niks zonder mijn advocaat”. De Vos keek hem aan: “Dat recht heb je, maar ik zou nu maar volledig meewerken, anders word Anita boos en ik ken haar wanneer ze boos is”. Sylvester keek de oude speurder aan en er kwam een soort blik van, vraag dan maar. De Vos zei: “Niet slim hé, om weg te rijden…….Dan heb je een slecht geweten”. Anita ging aan de andere kant van het bed staan en Sylvester wist niet waar hij moest kijken, zijn hoofd moest van links naar rechts. De zuster greep in en zei streng: “Meneer, u hebt een lichte hersenschudding, houdt uw hoofd recht”. De Vos keek de zuster aan en vroeg: “Mogen wij even alleen met hem spreken?”. De zuster keek chagrijnig en zei: “Niet langer dan een kwartier, dan stuur ik u weg”. Anita vroeg: “De vrouwenhandel ligt een beetje op zijn kont door de Pink Floyd moorden hé”. Sylvester keek en wilde niets zeggen, hij hoefde ook niet te antwoorden, het was een constatering van Anita en hij wist als geen ander hoe een verhoormethode verliep. Anita merkte op: “Je was de geluidsman van Glegg Secrets en je wist alles en kende iedereen van de band………..Je was bevriend met hen en toen je moest opdraven bij je makker Nico Maan, wist jij gelijk wie de dader was, alleen je probeerde het weg te stoppen en je deed met opzet je werk onvolledig. Wat een pech voor je dat vele hints breed werden uitgemeten via het forum. Weet jij wie de dader is? Of heb jij alles op je geweten?” Sylvester schudde nee: “Ik heb geen enkele moord gepleegd en ik weet ook niet precies wie de dader is, al denk ik wel dat ik het motief weet”. Anita keek hem aan: “Nou wat is volgens jou het motief?” Sylvester keek omhoog en zei: “Verkrachting uit het verleden”.

De zuster had hard ingegrepen en Anita had flinke ruzie met haar op de gang gemaakt, maar de zuster bleef voor de deur staan en De Vos had Anita maar meegenomen en zo verlieten zij het Spaarne ziekenhuis. De Vos stapte achter het stuur en zei: “Kom meid, we gaan naar huis, morgen zien we wel verder”. Vlak voor Drachten zei Anita: “Je hoeft mij niet naar Groningen te brengen hoor, ik wil graag bij jou slapen”. De Vos keek opzij en merkte op: “Ja, ik ga morgenvroeg niet nog eens een ontbijt op bed bezorgen”. Anita keek en pruilde haar lipjes en zei: “Aaaaah wat jammer nou”.

De Vos vond het apart om samen met Anita naar het werk te gaan. Samen liepen ze het politiebureau binnen en de collega’s begroetten De Vos hartelijk. Marcel van Leeuwen liep op de oude speurder toe en zei: “Sorry, maar ik ben blij dat ik het fout inzag, ik mag je weer volledig in ere herstellen, vergeef mij….Mijn eerder genomen beslissing…Ik kon niet anders”. De Vos knikte en legde een hand op de schouder van zijn Commissaris: “Het is goed, alle lof gaat uit naar Anita”. Van Leeuwen fluisterde De Vos in het oor: “Zodra jij met de VUT gaat….Dan bevorder ik haar tot je opvolger en mag ze zelf haar team samenstellen, dat zal ik haar binnenkort vertellen, maar zeg het niet tegen haar……Wat denk jij?……Kan ze het aan?” De Vos knikte tevreden en zei: “Beloon haar op haar bekwaamheid, want je krijgt nooit meer een betere”. Marcel staarde langs De Vos heen en keek op afstand naar Anita. “Ze is ook nog zo mooi, het is een genot om naar haar te kijken”. De Vos liep bij de commissaris weg en nam weer met enige trots achter zijn bureau plaats en zei tegen het bureau: “Nog drie maanden en dan ben je van mij verlost”. Anita lachte, stond op en plakte drie verdachten op het raam. Ze zei: “Het is wie van de drie”. De Vos keek naar het raam en zag dat het behoorlijk was veranderd. Anita had haar creativiteit op een totaal andere manier uitgewerkt. De Vos bekeek alles en nam alles in zich op.

Hij stond ervoor te kijken en deed een paar stappen achteruit: “Je hebt de boel flink om gegooid”. De Vos draaide zich om en vroeg: “Hoe zit het nu met die instrumenten? Heeft dat er ook maar iets mee te maken?” Anita legde haar armen achter haar hoofd, legde haar benen op tafel en merkte op: “Eerst een banaantje, jij ook eentje?” De Vos ving de banaan en ging ook maar weer met de benen op tafel. Je kon dan toch relaxed na denken. Anita vervolgde het gesprek en De Vos luisterde aandachtig: “Die instrumenten hadden er in feite helemaal niets mee te maken, maar Simon Baar zag zijn kans schoon om in te grijpen. Hij had namelijk in zijn ogen recht op die dingen. Als vrienden gingen ze vroeger goed met elkaar om, ze bezochten samen concerten van Pink Floyd. De eerste was een concert in Dortmund, waar Pink Floyd een van de weinige keren hun album The Wall live vertolkte, volgens velen een mijlpaal in de rock geschiedenis….Vanaf dat moment kwam er ook een lichte scheuring in de vriendschap. Hoewel ze een coverband begonnen en veel optredens gaven, werden ze wel gewaardeerd. Maar als ze nu hadden bestaan, hadden ze kennelijk meer succes gehad, of meer volle zalen getrokken. In Nederland zijn er een stuk of vijf actief met optredens en meestal voor volle zalen. Dat was in de jaren tachtig iets anders, komt ook bij dat Pink Floyd zelf in 1987 tot aan 1989 op tour ging en in 1994 weer. Maar goed……..Weet je nog de tekst op het forum?……..Outside The Wall Belongs Inside My Wall?” De Vos gooide met een boog zijn bananenschil precies in de prullenbak en riep: “TOR, JAWOHL, EINS TO EINS………Ja ik heug mij die tekst nog wel, maar ga verder”. De Vos zag dat Anita ook een poging deed om de bananenschil in de prullenbak te gooien, ze miste dit keer en De Vos zei lachend: “Mispoes, hahahahaha, na na nanaaa”.

Anita keek opzij en stak de tong uit: “Volgende keer smijt ik het tegen je aan….Klier”. Ze stond op. Raapte de schil alsnog op en gooide hem van dichtbij in de prullenbak. Vervolgens ging ze verder en wees naar het raam waar alles was uitgetekend. De Vos volgde haar aandachtig: “Tijdens de concerten van The Wall is met name bij het laatste nummer, nadat de muur was gevallen, Pink Floyd terug gekomen met zijn vieren en speelden als toegift het nummer Outside The Wall. David Gilmour op een soort banjo en Richard Wright op een kleine trekharmonica en Roger zong gewoon …Die bewuste trekharmonica werd jaren geleden voor de neus van Simon Baar weg gekocht door Richard Wijchers. Simon was des duivels en pikte het niet. Hij was van mening dat hij er alleen recht op had, want hij verzamelde alles en dat deden zij niet en al snel werd de sfeer onderling in de groep niet beter. Toen Simon vernam dat de moorden begonnen, rook hij zijn kans om de spullen te stelen. En dat was ook wat hij stal in Roosendaal, weet je nog? Dat wij het hele huis doorzochten en niet wisten wat er kwijt was. Zelfs Natasja wist het niet na de dood van haar man. Overigens, over Natasja gesproken, daar heb ik ook een groot verhaal bij, kom ik later op terug”. De Vos begreep de clue en keek naar het bord en zei: “Waren….Of…Hadden wij daar ooit achter kunnen komen?” Anita haalde haar schouders op: “Ik denk dat Richard wel wist wat er bedoeld werd en daarom ook bang werd, maar die was meer bang voor Rene Waterman, want die meende er ook recht op te hebben. Die kloot is zo arrogant, die denkt dat hij Roger Waters zelf is en dat is….Ook al zeg ik het hardop……..Een bizarre gedachte…….Ik heb het daar ook met Roger Waters over gehad……..Die vond het ook maar bizar, maar hij vertelde mij een paar andere bizarre dingen, dat wil je niet weten………..Fans doen soms rare dingen. Er zijn zelfs fans die schrijven politieromans met Pink Floyd leden erin. De Vos keek naar Anita en zei: “Zulke figuren sporen voor geen meter, breng ze naar Zuidlaren, in het gekkenhuis”. (2)

Anita vervolgde haar verhaal: “Maar goed, Simon Baar volgde in feite via het forum van Leo de verrichtingen en dook daar meteen op in om onder zijn eigen naam, Barree, de berichten te posten, maar wat hij niet begreep waren de andere berichten die onder zijn naam te voorschijn kwamen. Hij heeft een poging gedaan om dat te achterhalen en belde meteen Sylvester op maar die wilde niet meewerken en dat maakte Simon erg bang. Zo bang dat hij zijn deur amper uitkwam. Maar vrij snel wist hij wie de dader was en hield zich voor den domme en bleef zogenaamd bang. Maar midden in de nacht ging hij vaak op pad en zo stal hij dus de accordeon van Richard Wright, die was gekocht door Richard Wijchers. De Vos ging zitten, keek naar het raam en bestudeerde het werk van Anita nog beter en vroeg: “De drumstokken?”. Anita ging weer zitten en deed haar voeten op tafel: “Die waren als eerste gestolen door Simon Baar. We konden hem bij Muiderslot niet te pakken krijgen”. De Vos dacht even na en vroeg: “Hoe zit het dan met Tini Verbeek?” Anita zei: “Over Tini Verbeek heb ik ook een verhaal, maar eerst dit………Weet je nog die allereerste forum tekst?………The missing drum beat on track six at 2.47 belongs to me?” De Vos ging staan en keek met schuin hoofd naar de teksten op het raam: “Ik heb geen idee”. Anita kwam naar hem toe en gaf hem de dubbel live cd: “Hier staat het op, op het zesde nummer Another Brick In The Wall Part Two zit een verkeerde drumslag, zeg maar een drumfout van drummer Nick Mason. De opnames voor dit live dubbel album vonden plaats in het Nassau Coliseum te New York. Ze waren met zijn allen aanwezig bij dit concert. Nick Mason verloor toen een drumstok en gooide ze in het publiek en wie ving de drumstokken? De Vos keek Anita aan: “Nico Maan”. Anita schudde haar hoofd: “Nee het was Simon Baar die ze ving, althans één ervan, maar Nico stal hem tijdens het concert zomaar uit de handen van Simon en die wilde hem terug pakken, maar daar was Rene Waterman tussen gesprongen en had Simon vernederd, bespuugd en steeds vaker begonnen de vrienden hem te pakken. Simon kon steeds minder weerstand bieden en hij werd meermalen gekleineerd. Rene Waterman had het een keer zo erg gemaakt, dat tijdens een concert hij tegen de rug van Simon aan plaste en zei: “Ja Shine On begint zo, ik kan niet meer terug lopen naar de wc, is toch niet erg? Droogt wel weer op”. Simon wilde toen al de vriendschap breken, maar onder dwang durfde hij niet. De Vos keek Anita aan: “Die Rene Waterman was wel een hele grote eikel zeg”. Anita knikte instemmend en zei: “Nou de anderen konden er ook wel wat van hoor. Simon Baar was behoorlijk zwak uit de strijd gekomen en verstopte zich in zijn eigen huis en liet zich niet vaak meer zien”.

De Vos keek Anita aan: “Ik heb honger, zullen we een hapje eten”. Anita knikte instemmend en zei: “Ik heb zin in een pizza, zullen we even op Zuiderdiep een pizza eten?” Even later zaten ze beiden achter een enorme pizza en vroeg De Vos. “De gitaar werd ook op die wijze gejat door Simon zeker?”. Anita knikte ja: “Now I Play The Mean Guitar”…... Simon had deze via een veiling ergens in Londen gekocht. Het is een rode Fender Stratocaster die David Gilmour bespeelde tijdens de live concerten van Venetië in 1989. Een berucht concert, omdat enkele antieke beelden sneuvelden door het lawaai. De burgermeester van de stad is samen met zijn wethouders geloof ik ontslagen. Maar goed dat doet er nu niet toe. Weet je nog dat wij toen we in Dieren aankwamen weinig aandacht hadden voor die gitaar, we spraken toen met Petra Talens, die speelt ook een belangrijke rol in deze gehele zaak, trouwens……..Maar goed……Waar was ik?” De Vos nam een slok uit zijn bierglas en zei: “Die gitaar”. Anita zei: “Oh ja……Simon was met zijn gespaarde centen naar Londen gegaan en had een bod gedaan. In de zaal werd flink geboden, en Simon deed net het laatste bod van……Ik las ergens een bod van 6340 Britse ponden……..De veiling meester was al begonnen met roepen van……Eenmaal…….Andermaal…..En achter uit de zaal riep iemand 8000. En toen klapte de veiling meester het af en was hij verkocht. Simon keek verbaasd achterom en zag daar toen Dirk Geerlings met een brede glimlach staan en Simon zakte door de grond heen. Hij heeft meermalen geprobeerd om hem terug te kopen, maar Dirk zei steeds: “Koop jij nu maar spulletjes van Syd, je gedraagt je ook meer en meer als Syd”. Anita zei: “En dat was in feite ook zo….Simon werd steeds harder aangepakt en verstoten”.

De Vos schoof zijn lege bord opzij, legde zijn mes en vork in het bord en zei: “Wat een stelletje klootzakken zeg, ik heb nog begrip ook dat Simon Baar hem terug heeft gejat……Maar ons geluk was dus in feite ook………Dat hij de zonnebril al bezat en dus Rene Waterman door ons, ineens……..Slachtoffer werd………Dan zijn wij daar min of meer verantwoordelijk voor……Wij daagden Rene uit, terwijl hij er niets mee te maken heeft”. Anita schudde haar hoofd, gooide haar servet, mes en vork ook in het bord, nam een slok van haar glas Fanta en zei: “Nee joh….Rene Waterman was hoe dan ook vermoord, alleen de moordenaar kwam van de andere kant en daar ging het fout en die fout konden wij niet overzien, want ik weet het nog niet zeker, maar ik heb een sterk vermoeden, waardoor die fout is gemaakt. Maar ik werd door een zuster in het Spaarne ziekenhuis te Hoofdorp gedwarsboomd. Want ik vermoed, dat Sylvester wel degelijk te maken heeft met de moorden en onze voorbereidingen niet steunde op de achtergrond, maar dwarsboomde.” De Vos vroeg gelijk: “Hoe dan?”. De mogelijke daders hadden allemaal een ingang bij Sylvester en Sylvester hielp waarschijnlijk de dader, ze zaten nota bene in ons eigen politieteam verstopt”. De Vos keek Anita aan en wilde net wat zeggen toen de ober langs kwam met de rekening. Hij nam deze in ontvangst en vroeg: “Dus er zaten in feite verraders in ons eigen team? Wanneer vond die wisseling plaats? Ik heb nooit eentje herkend, of komen er ineens nieuwe verdachten om de hoek?” De Vos en Anita liepen terug naar het bureau. Anita stond op en wees naar de drie dames: “Kijk zei ze…..Tini Verbeek………En…….Hier hangt Petra Talens en dan heb je nog Natasja Wijchers……..Deze dames zaten in de coverband genaamd Glegg Secrets en fungeerden alle drie als achtergrond zangeressen en wie van de drie is de werkelijke dader?” De Vos zei: “Ik zou Sylvester Quaree en toch ook Simon Baar erbij zetten.....En ...wie is dan verantwoordelijk voor de dood op Harold Goosens?” Anita zei: “Ik werd hondsdol van de politie in Zaandam. Ze werkte amper mee. Ik ben erachter gekomen dat hij af en toe video opname’s maakte tijdens de concerten. In mijn zoektocht kwam ik nooit zijn naam tegen. Maar hij werd verraden door de manager Rinus Westerman.....Ik heb hem meermalen verhoord en met pijn in moeite kwam ik erachter dat hij waarschijnlijk als Arty werd benoemd. Althans dit legde ik hem min of meer in de mond, hij blijft ontkennen, maar ik weet bijna wel zeker dat hij er iets mee te maken heeft. Dus hij kan ook achter deze moorden zitten, al acht ik die kans klein. Gezien de afstand. Bovendien had hij op 1 juni een goed alibi. De Vos merkte op: “Als ik je zo beluisterd en erover nadenk, moeten we Simon nog niet afschrijven als verdachte?” Anita zei: “Ik weet het niet, hij heeft Rene Waterman niet gedood, die kogel kwam van achteren?” De Vos dacht even na en zei: “Ja dat zal best, maar heeft hij ook Nico Maan, Dirk Geerlings en Richard Wijchers niet vermoord?……..Ik weet het niet?” Anita zei: “Ja, het kan ook een complot theorie zijn?” Anita liep naar het raam, pakte een stift en schreef op.

Anita gooide haar stift in de lucht en ving hem weer op, dit herhaalde ze steeds en ze keek De Vos aan en zei: “Eén van deze zes personen is de dader”. De Vos knikte instemmend en zei: “Wie van de zes......drie mannen en drie vrouwen”. Anita merkte op: “Juist........en voordat ik je het vergeet te zeggen........Slachtoffer Harold Goosens had in zijn maag lange linten van een videoband..........ze konden het niet meer nakijken op het Technisch Lab.........Helaas......ik had graag willen weten wat er op dat lint stond afgebeeld”.

(1) Walra was een familiebedrijf uit Waalre tussen 1873 tot 2001. Er is een doorstart gemaakt, maar dan alleen als webwinkel.

In het Noorden wordt de uitdrukking “Naar Zuidlaren” vaak gebruikt als: “De persoon is hartstikke gek”.