PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos schrok wakker van de intercom, hij keek Anita aan en zei: “Wat is er aan de hand?” Anita was druk bezig haar riem om te doen en zei: “We gaan landen”. De Vos keek naar buiten en zei alleen: “Joooh, land in zicht”. Als een klein kind volgde hij de landing en toen het toestel eenmaal aan de grond was, begon hij spontaan te klappen. De medepassagiers keken hem aan, dat applaudisseren werd allang niet zo vaak meer gedaan als voorheen. Anita keek maar naar de grond, ze zakte zowat in elkaar van schaamte en toch begreep ze het wel. Ze pakte de hand van de oude vos op, hief deze omhoog en zei triomfantelijk: “Goed gedaan, hoor”. De Vos lachte en wilde nog maar één ding: Het toestel uit. Ondanks dat hij niets van steden moest hebben, werd toch ook hij nieuwsgierig.

Anita liep vooruit naar de bagagehal en De Vos kwam met een kabaal achter haar aan. Hij viel zeker op met die klompen aan. Nadat ze de koffers van de band hadden gepakt moesten ze door de douane heen. De controle was hier wel streng. De Vos keek om zich heen en zag dat een boef met handboeien vast was gezet aan een stoelleuning. De agenten sloegen er gewoon met de gummi knuppel op los. De Vos zei tegen Anita: “Zoiets moet je in Nederland doen, heb je de volgende dag een advocaat voor de deur”. Anita keek in het rond welke richting ze op moesten: “We moeten de uitgang vinden en dan een taxi nemen naar Manhatten”. (1)Anita was druk bezig de borden te lezen en De Vos keek maar wat rond, hij vond alles ineens apart en vreemd en toch ook mooi, totdat Anita hem ineens beet pakte, waardoor zij ineens stokstijf stond en aarzelend zei: “Oh mijn hemel…….Ik smelt.……..Ooooooooo…..Ik kook…..Dit is niet waar”. De Vos keek haar vreemd aan en vroeg: “Wat is er, word je niet goed?” Anita stond stijf en ondertussen rommelde ze in haar tas en toverde een digi camera tevoorschijn, gaf deze aan De Vos en zei alleen: “Neem zoveel foto’s als je kan, ik heb genoeg memory sticks bij me”. De Vos nam het toestel in de hand, keek er naar en vervolgens weer naar Anita. Hij snapte er helemaal niets van en verbaasd vroeg hij: “Waar moet ik foto’s van maken?” Anita wees naar voren: “Daar staat hij….Ik smelt”. De Vos keek, maar zag niets dan alleen maar mensen: “Wie staat daar dan?” Anita keek niet eens opzij, alleen maar naar voren: “Kijk dan…..Oooo…Wat is hij in het echt mooi……Wauw……HELP”. De Vos krabde op zijn hoofd en wist totaal niet wat haar bezielde: “Wie staat daar dan?”vroeg hij voor de tweede keer en Anita riep zachtjes: “George”. De Vos zijn wenkbrauwen gingen niet alleen omhoog staan, maar zakten van boven naar beneden: “Wie is George?” Anita zag dat een man hem naderde en dat zag De Vos ook. Er kwamen een paar mannen om hem heen, waarschijnlijk bodyguards, dat zag De Vos allemaal wel en Anita stond nog steeds stijf aan de grond, alleen maar te kijken, zodat De Vos nog maar weer eens de aandacht trok, al was zoiets wel een opgave: “Welke George?” Anita antwoordde: “Clooney”. (2) De Vos begreep er niets van en vroeg: “Wie is Clooney nu weer?” Anita begon te bewegen en had haar blocnote en pen in de aanslag, ze liep vooruit en draaide nog eenmaal achterom en zei: “FOTO’S MAKEN”. De Vos pakte de camera en begon maar lukraak te knippen en dacht, als dit voorbij is, eis ik uitleg. Ondertussen stond Anita bij George Clooney te slijmen om een handtekening en vroeg hem samen met haar te poseren en George poseerde terwijl De Vos de ene foto na de andere foto schoot. Hij bekeek het allemaal door de lens en zag toen iets waardoor zijn mond open viel van verbazing. George gaf Anita een tikje voor de kont en haar ogen sloten zich, terwijl George lachend wegliep en nog nawuifde. Anita bleef alleen maar met haar ogen dicht staan. De Vos liep naar haar toe, keek haar aan en zei: “Wat is dit voor een voorstelling?” Anita keek De Vos aan en zei: “Wauw……Ik smelt……Heb je de foto’s gemaakt? Laat me zien”. Ze pakte De Vos de camera uit handen en bekeek meteen het resultaat en zei: “Oh, dit zet ik op de mail, naar al mijn vriendinnen………Yes……Dat ze jaloers mogen worden”. Intussen liepen De Vos en Anita naar de uitgang en toen ze buiten stonden vroeg De Vos nogmaals: “Zeg, als je op oude kerels valt, die vent zat zomaar aan je kont en als ik er naar wijs word je al boos”. Anita was weer langzaam de oude en zei: “Zat hij aan mijn kont dan?” De Vos keek haar verbaasd aan en zei: ”.….Nou breekt mij de klomp”.

Even later zette de Yellow Cab hen af voor Hotel Warwick dat aan een zijstraat stond van Sixth Avenue. (3) Een hotelklerk hielp mee de koffers uit te laden. De Vos keek omhoog en zei bewonderend: “Dit is niet normaal…..Zo hoog”. Anita kwam naast hem staan: “Heb je hoogtevrees?”. Hij bleef omhoog kijken en zei: “Ikke net”.(4) De Vos stond in de lobby te kijken, hij had nog nooit zo’n mooi hotel van binnen gezien, alles was groot en met goud bekleed. Even later kwam Anita met een piccolo aanlopen en ze zei: “Ga je mee, we zitten op de 19^de etage”. De Vos liep achter Anita aan de lift in. (5) De piccolo, drukte op toetst 19 en De Vos keek boven naar de cijfers. Ineens merkte hij op: “Ze slaan nummer 13 zomaar over”. Anita lachte en zei: “Ja hier zijn ze nogal bijgelovig en hebben veel hotels geen 13^de etage”. De Vos fronste zijn wenkbrauwen en zei: “Idioten…..ik ben gelovig…niet bijgelovig”. Even later deed Anita de deur van de hotelkamer open. De Vos volgde en de piccolo bleef bij de deur staan. Anita begreep waarom en gaf enkele dollars fooi. De man boog netjes en zei: “Enjoy your stay”. De deur klapte dicht en Anita smeet haar schoenen uit, liep naar de badkamer en zei: “Ziet er allemaal prima uit, ouwe”. De Vos keek haar aan en zei: “Ik begrijp iets niet……..in België….Londen…Ook nog in Nunspeet wil je niet op één kamer en dat begrijp ik volledig hoor, maar…….Waarom nu wel samen op één kamer?” Anita keek hem aan: “Waarom niet? Je kent me toch? Hee, doe niet zo moeilijk, ze deed haar broek uit, gooide de broek op bed, liep naar de badkamer en zei: “Ik weet niet wat jij wilt, maar ik duik de Jacuzzi in”. Ze klapte de deur dicht. (6)

De Vos was de stad even in gegaan, terwijl Anita in bad lag. De Vos liep op klompen door New York, de drukte in. De politie had continue de sirenes aan. New York begon schemerig te worden, de drukte was onbegrijpelijk, straatmuzikanten, nergens rust, de natuur was weg en de helikopters waren vaker in de lucht dan op de grond. Een zwarte Amerikaan kwam op hem af en zei: “Yoooooo man ……Wooden shoes……..Nice……..Can I buy them?” De Vos begreep niet veel, maar toen meneer spontaan vijftig dollar bood, ging De Vos op sokken terug naar het hotel. Toen hij weer terug was en op de deur klopte deed Anita open. Ze was half naakt, maar trok zich nergens wat van aan. Ze lag op bed in haar laptop te kijken en de oude speurder zag dat de bedden naar elkaar toe waren geschoven. Was dit nu een hint, wat school hierachter? Hij begreep er helemaal niets van. Anita zei ineens: “Ik moet je wat vertellen”. De Vos ging voorzichtig op bed liggen, maar durfde niet eens wat te doen. Hij zette zich schrap. Nu komt het, dacht hij, wat wil ze me zeggen. Duikt deze oude man nog in een avontuur, in een droom? Voorzichtig vroeg De Vos: “Wat wil je zeggen?” Anita legde haar laptop op tafel en dook onder de dekens, en De Vos zijn hart joeg door het lijf heen totdat Anita ineens zei: “In het vliegtuig las ik een nieuw forumbericht en er stond……..Behind the Ray Ban shine, it looks better on mine”. (7) De oude speurder zakte in zijn kussen. Hij moest even denken, want hij had deze opmerking niet verwacht en langzaam vroeg hij: “Wat betekent dat?” Anita trok haar dekens tot aan haar kin omhoog en zei: “Ja zoiets van…Achter de…….Ik weet even niet wat Ray Ban is……Kom ik nog wel op……Dan iets van het lijkt beter bij mij………Ja ik ben nu ook te moe om daarover na te denken……….Het bericht is van Barree overigens…….Alias Quaree of Baar”. De Vos dacht na en net voordat hij wat wilde vragen, keek hij opzij en zag dat Anita in slaap was gevallen. De Vos keek naar haar, ze was niet alleen een goed mens, maar ook nog eens super schoon en mooi en daar mocht hij dan naast liggen. Het maakte hem blij, zeer blij, zo’n blijheid had hij in geen jaren gevoeld.

De Vos werd wakker en merkte dat Anita met haar hoofd op zijn borst lag. De Vos dacht hoe kan dit nu ineens. Heel voorzichtig streek hij door het haar van Anita en ineens draaide Anita zich om en begon langzaam uit te rekken. De dekens gingen automatisch opzij en De Vos was andermaal getuige van mooi uitzicht. Hij wist niet wat in zijn hoofd omging, maar waarom nu ineens Lee Towers door zijn hoofd schoot, had hij geen enkele verklaring voor. (8) Maar van binnen zong hij steeds…New York…New York. Anita keek even opzij, terwijl ze gaapte zei ze: “Heb je ontbijt besteld?…..Hoe laat is het?”. De Vos keek op zijn horloge en zei: “Het is drie uur in de middag”. Anita sprong op: “DRIE UUR?” De Vos keek nog eens op zijn horloge: “Ja dan staat de wijzer op, nou bijna, het is om precies te zijn drie minuten voor drie uur”. Anita rekte zich weer uit en zei: “Nee, het is negen uur”. De Vos keek en bedacht zich toen ineens dat hij te maken had met tijdsverschil van zes uur. Anita pakte de telefoon op en drukte op negen en zei even later: “Yes….This is room nineteen sixteen….I like to order breakfast please….I’d like coffee for two, and toast with marmalade…..No marmalade”. Anita legde de hoorn op de haak en zei: “Doe jij de deur straks open, er komt iemand ontbijt brengen en geef die man of vrouw tien dollar fooi………..Oh, en dan nog wat……..Wat snurk jij zeg”. De Vos keek op: “IKKE?….Ik snurk niet”. Anita lachte: “Aaah jawel man…Het leek wel of je hier het hele Central Park omzaagde……Het laatste stukje bos…Kap jij hier om, hhaahhahahaha”. (9) Even later werd er op de deur geklopt en het ontbijt werd bezorgd. De Vos zette het op het bed neer en Anita greep als eerste naar een glas met vers geperste sinaasappelsap en voldaan merkte ze op: “Lekkere geperste sinaasappelsap hebben ze hier zeg”. Anita sloeg even later de krant open die bij het ontbijt inbegrepen was. Ze las USA Today en riep hardop, wat op de voorkant stond: (10)“ Och hemel, allemaal Olympische Sport 8 x goud voor zwemmer Phelps en Barrack Obama, dat ze hier geen andere nieuws hebben”. Ze lag de krant meteen naast haar neer en zei: “Ik wil vandaag naar het Vrijheidsbeeld en het Empire State Building beklimmen……Toch ook even naar Ground Zero en natuurlijk naar het Central Park…………Heb jij nog dingen die je wilt zien?” (11) (12) De Vos kwam de badkamer uit met tandenborstel in zijn mond, mompelde hij: “Nee…Ik volg je wel”.

De Vos en Anita leefden helemaal op en genoten volop van deze trip en vooral Anita voelde zich goed. Ze voelde zich geborgen en veilig bij De Vos, want terwijl ze hard kon zijn, had ze zeker haar zwakke momenten, maar De Vos waardeerde haar meer en meer. Ook De Vos moest erkennen, dat hij een zwak voor haar had. Er waren niet veel vrouwen geweest, die hem een duw gaven, een duw in de richting waar hij bokkig mee akkoord ging. Maar zodra hij luisterde naar Anita, werd het leven ineens zinvol, het had ineens na al die jaren waarde, zodat diep in zijn hart, hij helemaal niet wilde dat de zaak werd opgelost. Hij begon tegen de VUT op te zien. Elke dag zonder Anita, hij kon zich het haast niet meer voorstellen en toch zou het gebeuren. Dan zat hij alleen op de boot, maar dat wilde hij liever niet. De Vos begreep de ommekeer van Anita niet …Zou ze verliefd op hem zijn?…….Was De Vos verliefd op haar?….Het was diep in zijn hart geen liefde, geen liefde gevoelens……Er waren geen vlinders in de buik, maar ergens diep van binnen….Het zat deze keer nog dieper dan liefde……..Hij wist dat het onmogelijk was om een relatie met zo’n jonge vrouw aan te gaan, hoewel hij schrok van het feit dat de heren van Pink Floyd dezelfde leeftijd hadden als hij en dat die heren er ook jongere vrouwen op na hielden….Zou zo iets nu werkelijk mogelijk zijn?

Ze liepen door de straten van New York. De boottocht naar Ellis Island en het Vrijheidsbeeld, zorgde voor veel plezier samen en ze liepen vaak gearmd, als een verliefd stel door New York heen. (13) (14) Om vier uur ‘s middags hadden ze een afspraak met Roger Waters. Anita had zich in het vliegtuig goed voorbereid en wist welke vragen ze moest stellen. Nu maar hopen dat het allemaal soepel zou verlopen. Anita was blij dat De Vos zijn klompen had verkocht, want de angst sloeg haar om het hart om zo te verschijnen bij Roger Waters. Roger Waters had met Anita een afspraak gemaakt bij Rockefeller Centre. Roger wilde hen kennelijk niet thuis ontvangen. Een huis van 15 miljoen dollar had Anita overigens van binnen wel willen zien. Maar goed, de afspraak vond plaats in een Hotel vlakbij Rockefeller Centre. (15) De Vos liep als een mak schaap steeds achter Anita aan, vol bewondering stapte ze uit het Warwick hotel. Anita had speciaal voor deze gelegenheid een taxi vooraf besteld. Na een kwartiertje wachten kwam er maar geen taxi, er reden genoeg taxi’s voorbij, totdat er een enorme zwarte Limousine voor kwam rijden. (16) De Vos begon te lachen, die Anita toch. Vol bewondering zei hij: “Wel jaa, doe maar luxe”. Anita lachte en zei: “Als je hier eenmaal bent, moet je het er ook van nemen, niet waar?”. De Vos ging zitten en genoot toch wel erg

van al die overdrevenheid, hij kon zich niet voorstellen dat al die dingen leuk konden zijn, maar nu hij zichzelf in luxe liet vervoeren, genoot hij er toch ook zichtbaar van. De Vos vroeg ineens tijdens zijn luxe rit: “Wat ik niet snap is dat een Engelsman helemaal in New York woont?” Anita zei: “Ik heb via Leo zijn site’s gelezen, dat Roger in een interview had gezegd, dat hij Engeland had verlaten omdat ze in Engeland de vossenjacht hebben verboden…Dus vandaar...Kennelijk joeg hij op vossen”. De Vos zei: “Het is goed dat ze de vossenjacht hebben verboden, je jaagt niet op vossen, dat zijn slimme beestjes…Ik zal hem straks wel eventjes aan zijn verstand peuteren, dat het terecht is dat die wet daar is ingevoerd”. Anita lachte en zei: “Het schijnt ook zo te zijn dat je maar moeilijk een discussie kan winnen van Roger Waters”. De Vos drukte op het knopje en automatisch klapte er iets uit de zijkant van de auto. Er kwam een soort koelkastje naar buiten met allemaal drankjes, De Vos keek en kreeg een gigantische smile op zijn gezicht: “Wenst mevrouw een Sherry….Of een droog wijntje?”.

Roger wees naar een rode sofa en zei: “Welcome in New York, please sit down”. Roger kwam aardig over maar een stuk gereserveerder dan zijn oude makker in Londen. Hij begon te praten: “Dave called me a view weeks ago; that you’re from the police in Holland, he told me a little bit about you…..Exactly most of the time I’m not agreed with David, but… he’s right……You look very beautiful”. Anita kreeg rode blosjes op haar wangen en De Vos verbeet zich. Hoe dikwijls had hij gezien dat Anita kennelijk voor oudere mannen viel, je zou daar toch gebruik van moeten maken, bedacht hij. Anita legde het verhaal uit en vertaalde het steeds voor De Vos. Het was zelfs Roger opgevallen, dat hij iets had gehoord van de vier moorden en ook Roger, net als David, had de moeite genomen om Leo’s site te bezoeken en ze lieten dingen ook vertalen. Anita vroeg: “Well, mister Waters, do you know what the meaning is of the forum topic….Outside The Wall Belongs Inside My Wall?”

Roger krabde achter zijn oren en speelde met zijn horloge dat hij steeds los en dicht deed: “Well I expected that question ….I really haven’t any clue about that……People change the lyrics always to themselves, that’s ok, but I never understood why”. De Vos keek naar Anita en vroeg: “Wat zei hij?” Anita ging over tot vertaling. De Vos dacht na en vroeg hoe het nummer The Great Gig In The Sky tot stand kwam. Roger ging het hele verhaal vertellen. Anita vroeg vervolgens wat de mening of gedachte kon zijn rond de tekst Now I Play The Mean Guitar. En als laatste vroeg Anita: “Do you recognise this lyric; we spit all the Pink Floyd albums, but can’t find this lyric”. Anita schoof Roger de tekst naar voren, er stond op: “Behind the Ray Ban shine, it looks better on mine”. Roger keek er naar en er kwam herkenning op zijn gezicht en hij zei: “I think this is a lyric, that belongs to my solo album Amused To Death, the first lyric I wrote. The second is not mine”. Anita nam het papiertje weer terug in ontvangst en keek er goed naar en vertaalde dit aan De Vos: “De eerste zin heeft Roger geschreven en dat gaat over de zonnebril van het merk Ray Ban en dan staat er in feite iets in dat je kunt lezen als….Hij past mij beter…. Roger merkte op: “Maybe the killer is a collecting freak, who wants the sunglasses…He also said……..Now I play the mean guitar”. Anita keek naar De Vos: “Ik denk dat Roger gelijk heeft….Bij elke moord werd iets ontvreemd, drumstokken hebben vast met de eerste hint te maken…De gitaar, behoort bij de tekst……Now I play the mean guitar……..We weten niet wat Richard Wijchers mist….Maar er is inbraak gepleegd in zijn woning……..Weet je wat ik denk……..Ik denk dat ik nu weet wie de moordenaar is”. Anita en De Vos keken elkaar aan en riepen tegelijk….RENE WATERMAN.

Anita en De Vos liepen met een tevreden gevoel naar buiten. Anita lachte en zei vol trots: “Ziezo, nu heb ik een handtekening van David Gilmour, Roger Waters en George Glooney, we zijn klaar hier, we kunnen naar huis”.

Ze wisten nu bijna zeker wie de dader was, alleen moesten ze een list bedenken om hem in de val te lokken. De Vos was wel goed in een list bedenken en zei tegen Anita: “Ik denk dat we hem moeten lokken, met die zonnebril….Simon Baar had ons al gezegd, dat hij hem wilde ruilen met die basgitaar, we laten Baar een bericht posten en spreken dan ergens in een hotel af en als hij erop af komt dan snappen we hem op heterdaad. Dit moeten wij heel goed voorbereiden”. Ze liepen weer gearmd door de straten van New York. Anita merkte op: “Daar is het Central Park, laten we daar door heen lopen”. De Vos keek vol bewondering in het park, zowaar een prachtig gecreeerde tuin in de vieze stad. Het was er druk, er liepen veel mensen te sporten en zaten in groepen bij elkaar. De Vos en Anita gingen rustig op een bankje zitten. Anita werd serieus en stelde een gevoelige vraag: “Waarom ben je nooit hertrouwd?” De Vos wreef met zijn hand over zijn gezicht en zuchtte nog eens diep: “Ik heb na het weglopen van mijn vrouw, in diepe rouw gezeten….Ze was zo ineens vertrokken naar het buitenland, ze nam Jelle en kleine Wietske mee. Jelle was vijf en Wietske nog geen half jaar……..Ongeveer tien jaar geleden stond ineens Jelle op de stoep, met zijn vriendin Karin…….Ze zijn nu alweer zes jaar getrouwd en hebben nu Sietze, mijn enige kleinzoon…..Ik heb een tijd weer bij mijn ouders gewoond en na vier jaar ben ik weer op mezelf gaan wonen in Drachten aan de Houtlaan. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom mijn vrouw is weggegaan. Ik denk dat het komt omdat ik politieagent was, ze was vaak bang….Maar nu denk ik wel eens vaak…..Ze speelde het….Toen ik mijn leven een beetje in het gareel kreeg en ik eindelijk weer een beetje normaal kon functioneren als agent en ik door verloop van omstandigheden bij de recherche kwam, leerde ik daders zoeken, maar ik kon de zoektocht naar mijn eigen kinderen niet voor elkaar krijgen……Het spoor hield steeds op in het buitenland……Weet je Anita, je hebt gelijk……..Misschien heeft mijn angst voor vliegen me iets belangrijks in de weg gezeten……….Toen jij dat zei…Raakte je mij……Zou je denken, dat ik zodra ik met de VUT ben een zoektocht kan ondernemen om mijn dochter te vinden?” Anita deed haar hoofd tegen de oude speurder aan: “Als deze zaak is afgelopen, ga ik je meehelpen met zoeken”. De Vos had niet in de gaten dat ze zolang op een bankje zaten. Hij was blij en voor het eerst voelde hij een sprankje hoop…Hoop om zijn dochter terug te vinden…… Voorzichtig begon hij weer: “Weet je Anita…na vijf jaar kreeg ik een foto van Wietske toen ze vijf jaar was………Ik kreeg hem via de post”. De Vos trok zijn portemonnee en haalde de pasfoto van Wietske tevoorschijn: “Zie je, dit is Wietske, toen ik de foto kreeg ging ik helemaal kapot, ik viel weer terug in de put”. Anita nam de foto aan en er liep een traan over haar rechterwang: “Ze is mooi……Smirre”. De Vos keek er naar en begon vreselijk te huilen. Anita sloeg meteen een arm om hem heen en huilde mee. De Vos begon al huilend te klagen: “Weet je Anita…….Ik heb altijd liefde gegeven…..Ook na deze gebeurtenissen heb ik een paar vriendinnen gehad…..Maar na drie vriendinnen hield ik ermee op, ik was steeds andermans kinderen aan het opvoeden en mijn eigen kinderen waren me ontnomen ……Later hoorde ik van Jelle, wat hij had doorgemaakt, mijn ex had me altijd zwart gemaakt……Jelle wist nog precies hoe ik eruit zag…….Hij wist nog hoe ze naar Australië werden vervoerd………Het was zogenaamd voor vakantie……..Jelle bleef met vragen zitten en toen hij 18 werd verliet hij zijn moeder……..Die moeder, mijn ex dus, heeft nooit gevraagd waar hij was, terwijl Jelle telefoon en alles achter liet…….Begrijp jij zoiets?” God, ik ben zo blij dat op een dag Jelle voor mijn voordeur stond. Maar Jelle kent zijn zus ook niet…….Die is ergens anders ondergebracht………Ook Jelle heeft gezocht naar Wietske……Maar heee……Anita, zodra de zaak is afgesloten ga ik zoeken…….Ik hoop maar dat het niet te laat is”. De Vos stond op rekte zich uit en zei: “Kom Anita, ik ben toe aan een Jacuzzi”.

De Vos zat rustig na te denken in zijn Jacuzzi. Schaamde hij zich nu. Hij had zich laten gaan in het Central Park. De Vos vroeg zich steeds af hoe het toch kon dat hij bij Anita zo open was…….Waar kwam toch dat veilige en geborgen gevoel vandaan? Op de achtergrond hoorde hij dat Anita druk bezig was. Even later kwam Anita in de badkamer. Met een stuk papier in haar hand las ze er dingen uit voor: “Ik heb een paar mails aan Marcel gestuurd, hoe wij het volgende week gaan aanpakken, ik wil zodra ik terug ben in Nederland een geschikt hotel vinden, met kamers naast elkaar, waar we politie kunnen verstoppen, zodat we de dader kunnen pakken………Overigens kreeg ik mail van een collega die er achter is gekomen dat die berichten van Barree overal vandaan kwamen, hij logde waarschijnlijk via bibliotheken of internetcafé’s in. Ik heb hier een paar plaatsnamen als….Krimpen aan den IJssel, Capelle aan den IJssel, Alkmaar, Zoetermeer, Dieren, Grijpskerk, Grootegast, Tiel, Winschoten, Hillegom, Zaandam en zelfs in Kollumerzwaag”. De Vos blies wat schuim in de lucht: “Dan heeft de dader veel kilometers gemaakt, voordat hij tot een moord kwam……….Kun je uitzoeken?….Of dat niet de plaatsen zijn…..Waar ze vroeger als kofferband hebben gespeeld?”. Anita knikte en wilde de badkamer verlaten. Ze zei ineens: “Ik ben zo brutaal geweest, de pasfoto van Wietske uit je portemonnee te halen en heb die gescand…..Ik heb een wereldwijde oproep geplaatst op Internet…..Gezocht Wietske De Vos”. De Vos keek Anita vol ongeloof aan en heel zachtjes zei hij: “Bedankt” Vervolgens verliet Anita de badkamer en ging driftig weer aan het werk. De Vos kwam fris uit de badkamer en keek Anita aan: “Heb je nog meer ontdekt…….Ik bedenk ineens………Kan het Rene Waterman wel zijn?……..Ik vind dat die Sylvester Quaree…….Hij was toch de geluidsman en raakte een hobby kwijt en werd politieagent”. De Vos gooide de handdoek op de grond en zocht in zijn koffer een T-shirt: “Ik vind het motief te zwak, maar het kan, uiteindelijk zien we wel wie op komt dagen, trouwens……” Anita merkte ineens op: “Jooo er is weer een forumbericht, dus denk ik dat het vijfde slachtoffer eraan komt:” De Vos trok zijn dekens omhoog en kroop er onder: “Wat voor tekst hebben we nu weer?”

De Vos deed zijn handen voor de ogen en al gapend zei hij: “Daar komt waarschuwing 5 en de 5^de moord komt er aan……famke we moeten heel snel terug naar Nederland”. Anita legde haar laptop op het nachtkasjes en zei: “Weet je waar we ook rekening mee moeten houden, dat is die manager, hoe heet hij ook alweer. Die vriend van Richard Wijchers…..Meneer Westerman, Rinus Westerman”. De Vos zei lachend: “Is dat niet de broer van Max Wersterman, die nieuws report….Dit is Max Westerman vanuit New York terug naar de studio….” (17) Anita lachte en zei: “Moet je daarbij je neus dicht knijpen…..het leek net echt wat je deed…maar er zullen wel meer Westerman’s in Nederland wonen denk je ook niet?” De Vos zei lachend: “Deze woont toch in België?” Ineens schoot De Vos omhoog en zei: “Hij was toch degene die waarschuwde en we moesten toch informatie vragen naar Harold Goosens……………..Wat stond er op het forum ook alweer?” Anita pakte haar laptop en deed deze meteen aan, na enkele minuten zei ze: “Harold Goosens lag dood bij de telefoon………..op het forum een bericht……..jij vieze vuile verrader…. Toen kwamen we te laat en lag hij dood bij de telefoon”. De Vos zei: “Ja, maar hij is daar heen gesleept…………De band heeft 5 bandleden, ja toch?” Nico Maan, Dirk Geerlings, Richard en die hufter Rene, wie nog meer?” Anita zei: “de zwakke Baar. En dan heb je nog 3 achtergrondzangeressen. Manager Westerman, maar Wat deed Goosens dan bij de band, ook geluidsman?” Anita pakte de telefoon en vroeg: “May I make a collect call to Holland”. De Vos zei meteen: “Wie ga je bellen, denk je aan het tijdstip in Nederland?”

Anita zei: "Kan me niets schelen, ik bel Simon Baar, die moet het weten en is toch altijd thuis, zegt hij”. Even later nam inderdaad Simon Baar de telefoon op en begon eerst te schelden waarom hij de telefoonkosten moest betalen, nadat Anita hem had toegezegd dat hij het mocht declareren, legde ze even later de telefoon neer en zei vervolgens tegen De Vos. Hij kent geen Goosens, wel zei hij dat er een ene “ARTY” wel eens video opname’s maakte….Die noemde ze Arty”. De Vos liet zich weer in zijn kussen zakken en zei: “Wie in hemelsnaam is Arty?”

11. Empire State Building is 381 meter hoog en werd gebouwd tussen 1930 en 1931.

12. Ground Zero is ontstaan na de aanslagen van 11 september, voorheen bevonden zich hier de Twin Towers.

14. Vrijheidsbeeld was een geschenk van Frankrijk, het staat symbool voor welkom aan emigranten.