PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De tweede en laatste cursusdag brak aan. De Vos ging zitten en pakte meteen het schaaltje met pepermuntjes voor zich. Hij boog naar Anita en vroeg beleefd: “Kan je…Die schaal die bij die lovers van je, je weet wel van gisteravond, kun je die voor mij halen? Ze zijn zo lekker”. Anita stapte op en ging tussen de beide heren in staan. De Vos zag hoe ze fluisterde en hoe beide jongens meteen een volle schaal pepermuntjes aan Anita gaven. Ze liep weer terug en zette de tweede schaal voor De Vos neer, die een brede glimlach op zijn gezicht toverde. Anita ging zitten en knipoogde naar de jongens, die helemaal in de war raakten. Anita wist wel waarom en dat wist de oude speurder ook wel.

De Vos fluisterde: “Hee schone verleidster, aan de andere kant staat ook nog een schaaltje”. Anita kroop lief en teder tegen De Vos aan en zei met een zwoel stemmetje: “Pak die zelf”. De Amerikaan Dwayne Perry was het gekibbel zat: “Kunnen de Groningers ook even bij de les blijven?” Spontaan ging de telefoon van Anita af en weer merkte Dwayne Perry op: “De mobieltjes uit graag of op trilstand”. Anita liep de zaal uit en De Vos had niets anders te doen dan nog maar een Wilhelmina- muntje te pakken. Even later kwam ze terug en bleef staan en riep: “Mister Perry, sorry maar wij moeten met spoed naar Roosendaal, we hebben een ontwikkeling in de zaak”. De Vos keek op en voordat hij ging staan deed hij een laatste graai Wilhelmina’s in zijn tas, die op de grond stond. Hij klapte de mappen met lesstof dicht en stopte deze snel in zijn tas. Hij kon Anita wel kussen. Eindelijk weg uit de cursus, weg van het slappe geouwehoer. De heren uit Amsterdam keken sneu en zagen Anita weg gaan, De Vos sjokte erachteraan en de deur viel dicht.

Even later reed Anita met de auto richting Amersfoort op weg naar Utrecht. De Vos pakte uit zijn tas een pepermuntje en Anita riep: “Geef mij er ook eentje”. De Vos zei meteen: “NEE…Dit is te lekker om te delen”. Vervolgens stopte hij een pepermuntje tussen zijn lippen en als een klein kind riep hij: “Pak het dan, als je kan?”. Anita bedacht zich niet en haar rechterhand snapte het zo uit de mond. Hier was de oude speurder niet op verdacht, hij had kennelijk gehoopt dat het met de mond werd veroverd en besefte eigenlijk wel dat Anita zoiets nooit zou doen, maar deze snelle actie had hij ook weer niet verwacht. De Vos kauwde de pepermunt weg en zei: “Wat ben ik blij dat je met het bericht kwam, dat we naar Roosendaal moesten……Ook een kutsmoes”. Anita lachte: “Helemaal niet, er is ingebroken”. De Vos merkte daarna op: “Ingebroken in het huis van Richard en Natasja Wijchers en ik wed dat zijn keyboard weg is”. Anita reed via de Antwerpersweg de Burgermeester Schneiderlaan op en ze zei: “Nu eerste weg links en dan over de kruising weer links”. Anita lachte: “Knap van een vrouw hé? Zonder Tom Tom”. De Vos merkte alleen maar op: “Meid je verrast mij keer op keer……..Wie heeft de inbraak ontdekt?…De bewoners houden zich schuil in België”. Anita zei: “De overbuurvrouw had de sleutel gekregen omdat ze voor de bloemen zorgde en zij ontdekte het”. Ze stapten de auto uit en zagen een vrouw zitten op de bank. Ze kwam meteen naar de voordeur en ze wees op de beschadiging: “De Vos keek en zei: “Er is ingebroken….U bent?” De mevrouw stelde zich voor en zei: “Ik ben Lies…Lies Bruining. Ik ben de overbuurvrouw en geef alleen de bloemen water”. Anita merkte gelijk op: “Zullen we maar even naar binnen gaan?” De Vos en Anita gingen door het hele huis en Anita vroeg: “Weet u ook wat er wordt vermist?” Lies Bruining haalde haar schouders op: “Ik heb werkelijk geen idee”. De Vos stond voor het keyboard en dacht diep na. Bij Nico Maan werd drumstokken vermist en bij Dirk Geerlings miste een gitaar. De oude speurder wist op de heenreis zeker dat het keyboard weg was, maar dit bleek niet zo te zijn, al moest het opvallen om zo’n breed ding te vervoeren. De Vos liep naar Lies Bruining toe en vroeg beleefd: “Heeft u meneer of mevrouw gebeld over de diefstal?” Lies Bruining ging zitten, ze was duidelijk nerveus: “Nee ik weet niet waar ze zitten. Natasja bracht de sleutel en weg ging ze….Ze had wel iets gezegd dat ze werden bedreigd……..Zitten ze in de drugs meneer?” Anita keek haar aan en vroeg: “Waarom denkt u dat?” Lies Bruining begon voorzichtig: “Och weet je, het is een apart stel…….Ik heb soms het idee….Dat ze vaak…..Onder de drugs zitten…Er komen af en toe….Wel mensen langs….Nou mevrouw het zou mij niets verbazen als ze aan partnerruil zouden doen…Of andere bizarre dingen…….Het is allemaal een verloren zaak”. Anita merkte gelijk op: “Verloren zaak?….Hoe bedoelt u dat?” Lies voelde zich vrij en begon ineens volop: “Nou weet u, als ik wel eens met de hond nog een blokje omloop, hebben ze de gordijnen vaak nog open en je wilt niet weten wat zich daar afspeelt”. Lies, begon langzaam meer en meer op fluisterende toon zodat de oude speurder ineens de aandacht niet meer kon vasthouden. Wat een roddeltante, dacht hij.

Anita en De Vos stapten in de auto, waarna Anita zei: “Ik zou bij grut niet weten wat er gestolen is, er hangt om dit stel…Net als de buurvrouw al zei…..Een schaduw van mysterie ….Drugspartijen en volgens haar orgie’s”. De Vos lachte: “Ja, Lies, kan goed kleppen, maar soms levert het wel wat op, zou het zo zijn?…..Dat van die seksfeesten….Hahah,…..Heb je op zolder een SM kamer gevonden?”. Anita lachte: “Nee, dat weer niet”. De Vos: “Ik weet het niet meer, we hoeven niet meer terug naar de cursus in Nunspeet, die zal zo wel afgelopen zijn en in feite begint onze vakantie. Zou de moordenaar ook vakantie nemen, wat denk je?” Anita: “Hoop het wel, ga je met de boot weg?” De Vos knikte ja: “Ikke wel, drie weken lang vertoef ik op de Friese meren, helaas met een gehuurde boot, ik vrees dat het nog wel een tijd duurt voordat die van mij klaar is”. Anita vroeg kalm en voorzichtig: “Mag ik mee?” De Vos keek verbaasd: “Hoezo meid? Ik dacht dat jij met je vriendin naar Spanje zou gaan”. Anita keek ernstig vooruit: “Nee mijn vriendin heeft een relatie gekregen en gaat nu met haar nieuwe vriend op vakantie naar Italië …Tja en ik wil niet als derde persoon mee….” Even later vroeg Anita weer hetzelfde: “Is het erg dat ik een weekje op de boot mee ga? Ik heb anders toch niets te doen”. De Vos knikte ja: “Is goed meid. Maar uuuh, topless op het dek is verboden….Anders knal ik tegen de bruggen omhoog”. Anita gaf de oude Vos een por in de zij en ze was zichtbaar blij dat ze mee mocht op de boot.

De Vos voer op een mooie julidag door de kanalen van Friesland. Voor op het dek lag Anita in bikini in de zon te bakken. De Vos had een wonderschoon uitzicht. Friesland was het mooist vanaf het water, en een bloedmooie vrouw van 24 jaar voorop het dek. Het was een vakantie die de oude speurder goed beviel, vooral wanneer Anita met Piz Buin aan kwam zetten, tijd om in te smeren. (1) Zelfs voor een man van 62 jaar blijft het leuk om een vrouw aan te raken, ook al had hij het afgezworen. Na zijn huwelijk had hij nog wel een paar keer een relatie geprobeerd, maar dat liep telkens weer stuk. De Vos meerde aan in de jachthaven van Sneek. Anita wist inmiddels dat ze voor de boot met landvast klaar moest staan om de tros naar de kant te gooien en alles vast te maken. Even later zette De Vos de boot uit en Anita kwam naast hem staan: “Ik zal me even omkleden en dan zal ik maar wat boodschappen halen. Wat voor eten zal ik maken?” De Vos keek haar aan: “Je bent goed verbrand meid…Zullen we uit eten…Ik trakteer”. De Vos stapte net aan wal, toen hij ineens de schrik van zijn leven kreeg. Een hond begon hard naar hem te blaffen. De Vos stond ineens stil. Anita knielde meteen op de grond en begon de hond te aaien. In de verte riep een vrouw haar hond terug: “Wiske….HIER”. De Vos zag dat de vrouw nog een hond bij haar had, meteen sprong de oude vos terug aan boord. Verbaasd vroeg Anita: “Wat heb jij nou?” De Vos zei zachtjes. “Kijk uit famke, dat zijn twee echte Friese Wetterhoun. (2) Ik heb het niet zo op deze krulharen”. De vrouw merkte op: “Och meneer….Ze doen echt niets hoor”. Anita begon aandachtig met de vrouw te praten over de eigenschappen van de honden. De Vos had steeds een blik van…..loop door met die beesten……….. Slim bedacht de oude vos een oplossing: “Anita we moeten eten”. De vrouw lachte en riep: “Kom maar Jeske, kom maar met vrouwtje mee”. Toen de vrouw een paar meter verderop was, stapte De Vos langzaam weer uit de boot. Anita pakte de oude vos in de arm en zei: “Zal ik je dan maar beschermen?” De Vos merkte op: “Ja…en nu wil ik eten”.

De Vos had de boot in volle kracht vooruit gezet, op zoek naar een volgende plek. Anita zat naast hem en genoot en zei: “Nederland is vanaf het water echt mooi”. De Vos zei gelijk: “Friesland is vanaf het water zeker mooi”. Anita zei gelijk: “Vaar nu maar rechtstreeks het Prinses Magriet kanaal op richting Van Starkenborgh kanaal naar Groningen”. De Vos lachte: “Geen grijs haar op mijn hoofd die daar aan denkt”. Anita ging naast De Vos zitten: “Geen nieuwe moorden en geen nieuwe nieuwsfeiten. Op het forum is het ook lekker rustig, de dader is kennelijk zelf ook op vakantie”. De Vos merkte meteen op: “Nou, zeg het maar niet te hard, straks ligt er weer ergens een dood forumlid”. Anita zei: “Ik heb alle cd’s van Pink Floyd meegenomen, zullen we wat muziek draaien?”. De Vos keek haar aan: “Op een Friese meer behoor je De Kast te draaien en het is mijn gehuurde boot, dus nee”. Anita kwam in de bikini voor de oude meester staan en zei: “Aaah toe?”. De Vos zuchtte eens diep: “Vooruit dan maar”. Hij keek toe hoe Anita de cd’s uit haar tas pakte. Ze bukte voorover…..de boot vaarde automatisch opzij. Meteen brulde Anita: “VIEZERIK, VOOR JE KIJKEN, JE VAART SCHEEF”. Anita had een cd in haar hand: “Vieze oude snoeper, ik voel het wel als je kijkt hoor….Gaan we zo midden op het meer de boot stil leggen?” De Vos vroeg: “Hoezo?” Anita zwaaide met een Pink Floyd cd in haar hand: “Muziek hard aan en rustig op het dek liggen bakken en genieten. Gooi het anker uit, niemand is hier, pak een boek en ga lezen en niet teveel op het dek kijken, want ik ga nu echt topless”. De muziek ging keihard aan, ze had gekozen voor het album Wish You Were Here.

De Vos keek uit verlegenheid maar rond het meer, terwijl Anita op haar buik lag te zonnebaden. Hij vond de muziek wel prettig. Mooi gitaarwerk. De Vos moest toch wel erkennen dat de muziek beter in elkaar stak dan zijn Friese band De Kast, eigenlijk ook geen wonder dat zelfs een groep als De Kast muziekstukken van Pink Floyd gebruikte. De Vos vroeg zich toch af hoe hij in de jaren zestig deze muziek heeft gemist. Hij groeide op met The Stones en The Beatles. Hij vond beiden goed, maar op school moest je vroeger een keuze maken, of je was Stones fan of je was Beatles fan. Anita zei ineens: “Grappig hé?….Die overgang in de muziek….Die fabriekgeluiden, origineel hoor”. Vervolgens draaide ze haar gezicht weer om. De Vos voelde zich apart. De muziek klonk hard door en af en toe keek hij toch voor op het dek. Want ook al ben je een oude wijze man, het uitzicht op het dek was nimmer zo mooi. Ineens…in een ruk, vloog Anita omhoog en ze was totaal vergeten dat ze topless lag: “Hoor je wat hij zingt?”. De Vos zijn ogen werden zo groot dat hij zich vast moest houden aan het roer. Zonder blikken of blozen kwam Anita naast hem staan, half naakt, ze had het zelf kennelijk niet in de gaten, alles wat ze deed was de muziek terug zetten en op zoek naar een tekst: “Daar komt ie hoor …Goed luisteren“.De zang viel in en Pink Floyd zong…What did you dream? It's alright we told you what to dream, You dreamed of a big star, he played a mean guitar………….” Anita zette de cd speler uit, draaide zich om en keek De Vos aan. Ze merkte dat De Vos niet in haar ogen keek, ze stopte haar hand onder de kin van haar collega, en tilde deze omhoog en riep: “Even opletten, hier ben ik…….Hoorde je het?” De Vos schudde nee: “Wat is er met die tekst?” Anita liep naar binnen en trok een T-shirt aan: “Ik zie dat je denkvermogen opgekrikt moet worden….Wat Pink Floyd zingt is de zin: “He played a mean guitar ….Dat betekent zo iets als…Hij speelt gemeen op zijn gitaar”. De Vos was weer bij de les: “Oh, dat is een forum tekst, hoe ging die ook alweer?” Anita zei: “Now I played the mean guitar….Kan het zo zijn? …..Dat Barree bedoelt…….Wat miste er bij Dirk Geerlings?” De Vos keek Anita aan: “De gitaar”. Anita liep rond, ze dacht diep na: “Dus……Die gitaar is van Geerlings en de moordenaar waarschuwt hem, maakt hem dood, steelt de gitaar en gaat weg……vandaar….Zegt de dader….Nu speel ik gemeen op de gitaar”. De Vos liet zijn handen los van het rad, hij kon nu weer op beide benen staan: “Dus elke moord gaat gepaard met een instrument, zou……Dat dan het motief zijn? …..Moord plegen om een instrument?” Anita keek De Vos aan en zei: “Het is iets om goed over na te denken, de komende week, als we een week lang de muziek vaak draaien komen we misschien dichter bij de oplossing”. Ze drukte de cd speler weer aan en zei: “Zo nu ga ik weer naar het dek”. Ze trok recht voor zijn ogen haar T-shirt uit. Ze lachte, draaide zich om en ging weer op het dek liggen. Het enige wat De Vos deed, was zichzelf enorm in de hand bijten. Alleen op de boot met een bloedmooie collega en dan moet je, je beheersen en dat zo vlak voor je VUT. De laatste vakantie en nog een half jaar werken met een mooie collega de moord oplossen en dan vakantie tot hij zijn laatste adem zou uitblazen. De muziek stond hard aan en Have A Cigar klonk volop. De Vos brulde naar Anita: “Wat betekent dit….Have A Cigar?”. Anita kwam weer overeind en zei: “Neem een sigaar”. En dat vond de oude vos een prima idee, en hoewel hij al een tijd van het roken af was, dook hij de kajuit binnen en zocht naar sigaren. (3) Op de boot in de schaduw van de kajuit met een enorme sigaar in de mond keek hij over het meer. Een boot, een sigaar en een mooie dame op het dek, wat wil je als man nog meer.

De Vos en Anita lagen in Heeg aan de kade. De boot ging weer verder varen over het Hegemeer. Anita hing achter in de boot met zonnebril op, languit achterover, totdat De Vos riep: “Wil je ook even sturen?” Anita trok haar zonnebril op haar neus, keek erover heen en zei: “Meen je dat nou?” De Vos stapte iets naar achter en zette zijn voeten in het gelid en wees naar het stuurrad: “Hij is voor jou”. Anita toverde een glimlach op haar gezicht en ze nam het roer over. De Vos bleef nog wel naast haar staan en legde enkele dingen uit. Even later ging De Vos achterover in de boot zitten, het was dan weliswaar niet zijn eigen boot, maar toch. Hij ging relaxt zitten en vroeg: “Muziek Anita”. Anita keek achterom en vroeg: “De Kast?” De Vos schudde nee: “Zet Pink Floyd erop, je komt dan helemaal tot rust”. Anita pakte een cd en zei: “Animals, maar doen?….Hier herken je het?….Die fabriek die we in Londen ook hebben gezien”. De Vos stond op, bekeek de cd en zei meteen: “Ik heb tussen die schoorstenen nooit dat varken zien hangen…Jij wel?”. Anita schudde nee: “Ik ook niet, wat maakt het uit”. Anita stopte de cd erin en zette de volumeknop hard open. Het duurde maar even of De Vos greep in: “Toe hee…Ben je doof of zo?……Zo hard hoeft het nu ook weer niet”.

Ze voeren aan op het eilandje Rakkenpôlle. Hier gingen ze van boord en liepen het eiland rond. Midden op het gras gingen ze picknicken. De Vos genoot zo van ieder moment. Anita smeerde een stokbrood met kruidenboter, het was haast een romantisch tafereel. Ze vroeg: “Heeft jouw ex na je scheiding je kinderen mee genomen?” De Vos strekte zijn benen, languit, pakte een grassprietje en stopte dit tussen zijn tanden en zei: “Anita, het kost me altijd moeite om hierover te praten……Ze verliet mij zo op een dag…..Ik kwam laat thuis van het werk, het huis was leeg en er lag alleen een papiertje op tafel……Ze had de kinderen mee genomen. Jelle was vijf en dochter Wietske was een half jaar oud. Ik heb zo mijn best gedaan om uit te vogelen waar ze heen waren gegaan. Maar ik raakte blut en moest weer bij mijn ouders inwonen. Ongeveer tien jaar geleden stond zoon Jelle op de stoep en hij mocht meteen bij mij inwonen. Ik was blij en ik was blij dat het goed met hem ging. Jelle heeft nu een zoon die hij per se naar mij wilde vernoemen…..Die dag was een troost, maar tegelijk ook het verlangen naar Wietske. Ik weet niet wat er van haar is geworden. Ik heb vaak gezocht, maar haar moeder was naar het buitenland gevlucht en toen Jelle volwassen was heeft hij mij gezocht. Nu hoop ik nog steeds dat Wietske het ooit ook zal doen”. Hierna viel er een diepe stilte, Anita had moeite om de tranen te verbergen, zo’n triest verhaal, het leek haar ook verstandig om maar niet verder te vragen.

Zonder te vragen stapte Anita weer op de boot en dook achter het stuurrad. Ze leerde snel en De Vos liet haar gang gaan. Het was voor De Vos een moeilijk moment op het eilandje Rakkenpôlle. Hij riep naar Anita: “Even geen muziek, meid”. De vakantie naderde bijna zijn einde. Het was al half juli en er moest toch een einde komen aan de zaak Pink Floyd. De zaak die nu alweer een half jaar liep. Vanaf januari begon het al en na een half jaar drie doden en een paar verdachten, maar De Vos had niet het gevoel dat het einde in zicht was. De Vos riep: “Anita?...Denk jij dat ik het nog meemaak dat we deze zaak kunnen oplossen?” Anita knikte hoopgevend: “Altijd hoop houden…Ik hoop alleen dat we moorden kunnen voorkomen, want mijn gevoel zegt dat we weer een moord voor de kiezen krijgen…….Zodra onze eerste werkdag begint ……Wil ik die Sylvester Quaree aan de tand voelen…….Weet je wat zo stom is?” De Vos keek Anita aan: “Nou, zeg het eens?” Anita stopte de boot midden op het Hegemeer: “Het is een coverband en wij gaan steeds uit van die vijf personen op die bewuste foto, maar naast de artiesten, werken achter de schermen ook vaak andere mensen mee…Een geluidsman……Sylvester o.a. Ze zullen misschien wel een manager hebben gehad of één iemand voor het licht.….Of andere muzikanten?…Een saxofonist?…..Noem maar op”. De Vos knikte: “Nou meid nog twee dagen en we zetten de boot aan wal en dan is de vakantie voorbij, dan zoeken we het verder uit …Maar je hebt wel gelijk…….We vergeten totaal de andere mensen om de band heen…Misschien wel een fan?…Of iemand van een andere coverband?….Er zijn toch een stuk of tien in Nederland?……Wat zei Leo ook alweer?….Dat hij hun had gemaild voor een reünie optreden?” Anita dacht na. Terwijl zij rustig stuurde, zei ze langzaam: “Je kon wel eens gelijk hebben….Uit angst….Vermoord je de bandleden …..Zodat ze de besten blijven, zou dat nu een motief kunnen zijn?……….Ik twijfel daar ook erg aan hoor”.

Maandag 28 juli, de eerste werkdag voor Anita en De Vos. Ze zaten beiden aan de koffie en keken elkaar aan. De Vos begon te praten: “Zeg het maar, het is 8.00 uur, wat moeten we het eerst oppakken?” Anita deed haar hand omhoog en ze liet een kaartje zien en even later zij ze: “We hebben een bruiloft in verschiet: “De Vos fronste zijn wenkbrauwen en verbaasd vroeg hij: “Van wie?” Anita stond op en gaf de kaart aan De Vos en ze zei: “Van Leo en Willeke…..ze gaan trouwen”. De Vos merkte op: “bezint, eer gij begint………..daar gaan we niet heen hoor……..stuur maar een kaartje”. Ondertussen keek Anita naar haar laptop: “Ik ben nog bezig om het forum door te lezen…Ik denk dat we maar weer moeten beginnen, waar we op zijn gehouden en dat was in Roosendaal”. De Vos keek haar aan: “We moeten maar eens een kijkje nemen bij de heer Wijchers en hem vragen wat hij bezit en wat hij zou kunnen missen, want we hebben Lies Bruining de opdracht gegeven om niets te melden van inbraak, misschien….Ik wil zelf zien, hoe hij reageert”. De Vos stond op en zei: “Kom meid, we gaan naar onze lieve Zuiderburen, we blijven weer slapen in hetzelfde hotel, toch?” Anita lachte en knikte bevestigend: “Ik bel onderweg wel en reserveer het hotel, en we moeten de weekendtas maar weer mee nemen en ouwe, vergeet je zwembr……….Shit………”. De Vos keek haar aan: “Wat is er?” Anita wees naar haar laptop en zei: “Een forum bericht en die tekst komt me zo bekend voor….Die heb ik op de boot meermalen gehoord……..Volgens mij….Animals”. Ze was druk bezig om de cd te zoeken. Ondertussen keek De Vos mee op de laptop en vroeg aan Anita: “Wat staat er dan?” Anita pakte het cd-boekje erbij en keek weer naar het scherm. Er staat een bericht van Barree en dat luidt:

“Like the club tie, and the firm handshake, A certain look in the eye and an easy smile. You have to be trusted by the people that you lie to, So that when they turn their backs on you, you’ll get the chance to put the knife in”.

De Vos hief zijn handen omhoog: “Ja…..daar snap ik niets van, wat staat er vrij vertaalt?”. Anita begon te vertalen: “Als een club stropdas en een zakelijk handen schudden….Iets in die geest…..Je moet de dingen nooit letterlijk vertalen……Wacht even hoor……Een blik in de ogen met een rustige glimlach…..Je moet de mensen vertrouwen die naar je liegen,…Maar zodra ze je de rug toe keren….Heb je nog altijd de kans om het mes er in te steken”. De Vos liep rond en krabde op zijn voorhoofd: “Dat is laf, van achteren aanvallen…Rare teksten hoor, die gasten van Pink Floyd”. Anita schudde haar hoofd: “Nee, het zijn best mooie en goede teksten, maar ze worden nu verkeerd geïnterpreteerd….Dat doen we met de Bijbel toch ook vaak?……….Althans dat zei jij ooit eens”. De Vos keek niet vrolijk: “Dit is weer zo’n waarschuwing aan die persoon en dan volgt er een moord” Met de vlakke hand sloeg De Vos tegen de deur omhoog. Anita schrok zich wezenloos, keek naar de speurder en vroeg: “Wat moeten we doen?” De Vos haalde zijn schouders op en net toen hij wat wilde zeggen klapte Anita haar laptop dicht: “We gaan direct naar België, kom mee, onderweg gaan we wel bij een McDrive aan”. (4)

In de auto had Anita alles geregeld. Een hotel geboekt en ze had de collega’s in België opgeroepen om alvast Richard en Natasja op te halen voor een gesprek. Het was nu alleen maar wachten op tegenberichten. Een paar uur later kwamen ze bij de Belgische grens en de telefoon ging, Anita drukte op het knopje en zette de telefoon op de intercom, zodat De Vos mee kon luisteren. Het was een Belgische agent die slecht nieuws kwam brengen. Via de intercom hoorden ze: “Richard Wijchers en Natasja zijn spoorloos verdwenen”.Anita reageerde vloekend…….JULLIE ZOUDEN RICHARD VAST HOUDEN…….SUKKELS!!!” Ze trapte spontaan het gaspedaal dieper in, ze had haast. De Vos merkte ineens op: “Vasthouden?” Anita reageerde kortaf en zei: “Ja sorry, ik had het niet met je overlegd, maar op het forum wist iemand dat een moord zou worden gepleegd op de 27^ste………..dus gaf ik onze collega’s opdracht om Richard voor die dag op te sluiten……….Dat zou jij toch ook doen?” De Vos keek Anita verbaasd aan en zei: “En jij gelooft forumleden………dat zijn amateurs……….Die roepen maar wat………jemig Anita een forumlid zegt………Anita onderbrak De Vos: “Ja ho maar……..nu weet ik het wel………..ja jemig…………voorkomen is toch beter dan gene……” De telefoon ging weer en Anita nam op en drukte nogmaals op het knopje intercom en zei: “Met Anita”. De stem door de intercom zei: “Ja, het is met ons….Uuuh….We hebben een lijk aan een Prinsenkasteel muur. Vastgebonden aan een touw…….Met een mes in de rug……Het is Richard Wijchers”. (5) Anita keek De Vos aan en merkte op: “forumlid had dus wel gelijk……en onze Belgische collega’s luisterde niet wat ik van hun verlangde en ALS ZE NIET NAAR MIJ LUISTEREN, DAN ZAL IK ZE ……….De Vos riep: “Ho maar, hou op met vloeken…………..je hebt gelijk……….Excuses………maar voortaan graag in overleg”.

Anita parkeerde haar auto midden in het bos waar ze werden opgehaald door de plaatselijke politie. De Belgische collega stak de hand uit naar de oude Vos en zei beleefd: “Mijn naam is Stef Vandermaelen…Ik zal jullie verder begeleiden”. De Vos vond het dapper van de jonge man. Je kon aan hem zien dat hij de wens had om ook rechercheur te worden. De Vos tikte hem op de schouder: “Dat is dan prima geregeld, ik zal tegen je chef zeggen, dat jij mij helpt met het vervolg onderzoek”. Stef knikte dankbaar en liep vooruit. Hij had al zoveel mogelijk gegevens verzameld: “We hebben alles laten hangen zoals het was”. Even keek hij naar Anita en zei: “Het is een erg luguber gezicht en we hebben moeite om voorbijgangers op afstand te houden”. Stef liep op zijn collega af en riep hard: “ZORG DAT DIE MENSEN HIER WEG GAAN”. De Vos en Anita volgden de man en keken rond, ze zagen nog niets, maar Stef ging verder: “Hij is gevonden door een grote Pink Floyd fan, die kwam op de muziek af……….Er worden steeds twee nummers afgespeeld. Ik heb het duikersteam al gebeld want we moeten varen om er te komen, ziet u, het is een ruïne en niet alles is vertrouwd voor het publiek”. Stef wees naar de man die in joggingkleren stond te kijken: “Hij heeft ze gevonden, hij was aan het joggen en belde ons op, het is een Pink Floyd fan, daarom was hij blijven staan om te kijken waar de muziek vandaan kwam”. De Vos en Anita liepen op hem af en stelden zich voor: “Mijn naam is De Vos en dit is mijn collega…..”. De man onderbrak De Vos: “Mevr Kalsbeek, het is een eer u te mogen begroeten”. Vervolgens volgde er een buiging en een handkus. De Vos keek verbaasd hoe deze meneer rond de vijftig jaar Anita kende en vanwaar de eer? De Vos begon te vragen: “Wij kennen u niet meneer, maar u ons wel, dat is opvallend”. Er kwam een brede glimlach: “Mijn naam is Papa Pink, ik ben forumlid en op die manier volgen wij allemaal uw verrichtingen…Ja….Niet alle forumleden doen dat…Maar Leo heeft me over jullie verteld”. De Vos begon het te begrijpen en zei meteen erna: “Als u ons even excuseert dan gaan wij verder met ons onderzoek, houdt u zich beschikbaar en vertelt uw bevindingen aan agent Stef, dat is een goede collega van ons”.

De Vos en Anita stonden op het grindpad te kijken en aan de muur hing inderdaad Richard Wijchers. Het was best een spooky gezicht. Van achter de kasteelmuren kwam harde Pink Floyd muziek. Anita zei: “Ik vind het wel mooi klinken zo….Erg hè, omdat zo te vinden”. De Vos herkende de muziek: “Het is weer dat vrouwengegil…Hoe heet het nummer ook alweer?”. Anita keek aandachtig naar de muur: “Mooi kasteel moet het vroeger zijn geweest…Oh uuh het is The Great Gig In The Sky…Het staat op The Dark Side Of The Moon en het wordt door Claire Tory gezongen….Ik ben benieuwd welk nummer we straks horen”. Even later hoorden ze het tweede nummer en Anita merkte gelijk op: “Ik vermoedde al dat dit nummer zou komen……Het is Dogs…Daarin zit de tekst…..You'll get the chance to put the knife in….In”. De Vos keek weer naar de kasteelmuur: “Ja ik zie dat er een mes in zijn rug zit”. Even later arriveerde de brandweer in een rubberen boot. De mannen waren druk bezig om alles in gereedheid te brengen en de Belgische TR arriveerde ook al en stond met koffers in de handen te wachten. Stef kwam naderbij en merkte vriendelijk op: “Alles is in gereedheid om het stoffelijke overschot weg te halen en dan kunnen we de muziek ook meteen uit doen”. De Vos keek de jongeman aan: “Ik heb geen last van de muziek, sterker nog het fascineert mij, maar niet verder vertellen hoor”. De jonge Stef lachte en zag een Tv-ploeg naderen. Als een verbeten man jaagde hij de Tv-ploeg weg. Je hoorde hem vloeken en tieren. De Vos en Anita keken gelaten toe: “IJver manneke”, zei Anita.

De Vos keek naar de mensen. Er waren veel mensen op af gekomen. Ondertussen was de brandweer bezig om het lijk van de muur te halen en ineens pakte hij Anita’s arm vast: “Welke vrouw staat daar?” Anita keek en zei: “Waar?” De Vos herhaalde: “Ik zie daar een vrouw staan, maar zie zo niet wie dat is. We gaan er maar op af.” Net op het moment dat ze die kant op wilden gaan, hoorden ze een vrouw gillen. Ze keken beiden om en zagen dat Stef haar opving. Het was duidelijk te zien wie het was. Het was Natasja en de koude rillingen liepen De Vos over de rug. Hij zag dat Stef goed werk verrichtte. Hij gebaarde hulpdiensten om hulp. Natasja viel op de grond neer en gilde hysterisch. De Vos begreep de pijn. Hij kon het niet aanzien en draaide zich om en zei ineens: “Verhip, die vrouw is weg”. Anita keek ook: “Welke vrouw was het dan volgens jou?”. De Vos dacht na: “Ik begin toch geen spoken te zien, ik herken haar, waar hebben we haar eerder gezien in deze zaak?” Anita begon te raden: “Was het Petra Talens?” De Vos dacht na: “Nee volgens mij niet. De Vos zei ineens: “Ik ben toch niet gek? Meid, kom we gaan zoeken hier in dit mooie parkje, ik wil weten wie het is”. Anita volgde en ze zagen een vrouw weg lopen. De vrouw begon ineens sneller te lopen en Anita stond al klaar, maar hield zich in en zei: “Ze heeft in de gaten dat we haar achtervolgen, dus afstand is zeker dikke vijftig meter, waarom loopt ze harder?” De Vos begon ook hard te lopen en dat lag hem niet. Plotseling schoot Anita uit de startblokken, waarop de vrouw voorop ook harder begon te lopen. De Vos bleef stil staan en zag hoe snel Anita naderde. Het duurde niet lang of Anita had de vrouw te pakken. De Vos kon nu op zijn gemak naderen en hoe dichterbij hij kwam hoe meer herkenning er was. Het zien van haar verraste de oude speurder en verbaasd riep hij: “Goedemiddag mevrouw Verbeek”.

(2) Wetterhoun is andere naam voor Friese krulhaar. Het ras kwam veel voor rond de Friese meren, waar de eigenaren meestal mee op otter of bunzingjacht gingen. Ook werden ze gebruikt voor waak – en erfhond. Maar ze werden ook wel eens voor de kar gespannen en dan trokken ze aan de melkbussen.

(4) McDrive hoort bij McDonalds. Je kunt in de auto blijven zitten en dan met de auto je

(5) Prinsenkasteel is een ruïne die in de 14^de eeuw is gebouwd. In de tweede wereldoorlog

hadden de Duitsers hun wapendepot er zitten. De Duitsers staken het daarna in brand.