PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos zat heerlijk aan zijn ontbijt en dit zag er allemaal stukken beter uit dan de witte bonen en spek op de vroege morgen. In een flits ging hem het Amerikaanse gezin door het hoofd, koude rillingen gingen over hem heen. Anita was er nog niet en hij besloot maar eens rustig de krant te lezen. Even later kwam Anita binnen. Ze stapte op de oude speurder toe en gaf hem de hand en zei dwingend: “Staan.” De Vos ging staan en kreeg pretoogjes. Anita gaf haar collega drie dikke zoenen en tijdens het zoenen zei ze: “Van harte gefeliciteerd met je verjaardag……Kijk eens….Ik heb een geel tasje vol leuke cadeautjes”. De Vos ging zitten en er kwam een glimlach op zijn gezicht Hij merkte op: “Wat attent van je”. De eerste verassing werd open gemaakt, het was zeep en badschuim, zodat De Vos er meteen een ontactische opmerking bij plaatste: “Dus Anita, jij vind dat ik niet lekker genoeg ruik?” Anita keek verbaasd en zei: “Nee joh, bromtor, hier, deze heb ik vanmorgen gekocht”.

De Vos maakte het pakje open en er kwam een Delfts blauw wandtegeltje uit met de tekst: “Ook deze tijd zal eenmaal de goede oude tijd worden”. De Vos moest lachen en slikte even, maar hoopte dat Anita dit niet zou opmerken. Toen hij het tegeltje had gelezen zei hij: “Dit is een waar woord meid, ik hoop dat je je later onze werktijd nog zal herinneren”. Anita begon haar koffie te drinken en zei: “Ik heb zeker een mooie tijd en ook spannend en vandaag gaan we die Simon Baar aan de tand voelen…..We moeten zeker vragen wat hij in Belgie deed?” De Vos zat het pakpapier op te vouwen en zei: “Op mijn verjaardag moet ik gewoon werken en ik had zo graag nu op mijn eigen boot gezeten, maar goed, zullen we dan maar naar hem toe.…….Alphen a/d Rijn was het toch? Even later reed Anita haar auto over de Willem de Zwijgerlaan. Ze moesten op de Steenstraat zijn. Even later parkeerde ze de auto voor het huis van Simon Baar.

De Vos en Anita belden aan. Aan de ramen was te zien, dat binnen de deuren dicht werden gegooid. Dus wachtten ze beiden nog even. Maar het duurde lang, te lang. Zo lang dat ze rustig omhoog keken en de oude speurder zag dat de vitrage net dicht ging. Hij merkte tegen Anita op: “Hij is thuis, maar doet niet open…Achterom dan maar, meneer doet niet open”.

Plotseling riep De Vos: “Wacht Anita, we stappen in de auto en rijden zogenaamd weg”. Ze stapten gewoon in, maar reden een blokje om en parkeerden de auto aan het begin van de Voorstraat. Vervolgens liepen ze achterom. Anita ging voorop. De achterdeur was niet op slot. Duidelijk voordeel met het mooie weer van vandaag. Anita liep naar binnen en De Vos volgde. Af en toe moest je ook als agent brutaal zijn. Anita deed de kamerdeur open. Een man stond voor het raam te kijken, waarschijnlijk om te zien of de politie al weg was. De man schrok. Hij had een mes in zijn hand en liep meteen op Anita af. Ze bedacht zich geen moment en handelde zo snel dat de man in één heupzwaai klem op de grond lag. De Vos stond stokstijf toe te kijken. Zijn adem schokte en verbaasd keek hij toe hoe Anita, zo’n lichtgewicht, een man in de houtgreep had. Ze zat met haar rechterbeen op de rug van de man en begon tegen hem te praten: “Meneer Baar, u gebruikt geweld tegenover de politie en dat is een strafbaar feit”. De man jankte als een klein kind: “Laat me los, laat me los”. Voorzichtig trok Anita de man omhoog. De Vos boog voorover en raapte het mes op. Hij hield het mes omhoog: “Het is levensgevaarlijk om een mes te gebruiken, hebt u hiermee ervaring meneer Baar?”. Anita tilde de heer Baar aan de schouders op en plofte hem zo op de bank neer. De Vos keek verbaasd op en vroeg zich nogmaals af, waar Anita de kracht vandaan haalde. Af en toe had hij wel eens gedroomd van haar op een hotelkamer, maar de Vos bedacht ineens dat zoiets geen goed idee meer was. Anita ging brutaal op de tafel zitten en keek Simon Baar diep in de ogen, alsof ze wilde zeggen, één beweging en ik grijp je. De Vos legde het mes op tafel en vroeg op vriendelijke toon: “Meneer Baar bent u in staat om rustig te blijven zitten, zodat wij even met u kunnen praten? Wilt u dit niet dan nemen wij u mee voor verhoor naar ons bureau…..Als ik u was zou ik meewerken”. Simon Baar deed zijn handen voor zijn hoofd en in een reactie stond Anita klaar. Ze hield elke beweging in de gaten, maar Simon begon vreselijk te huilen. En te trillen. De Vos liep naar de keuken en zocht een leeg glas, even later kwam hij met een glas water en gaf het aan Simon, die het vervolgens met trillende handen in ontvangst nam: “Sorry ..Sorry, maar ik ben zo bang, ik had eerst niet in de gaten dat jullie van de politie waren”. De Vos stelde zich voor zonder een hand uit te steken: “Mij naam is De Vos en u hebt al uitvoerig kennis gemaakt met mijn lieve collega mevrouw Kalsbeek. Wij zijn inderdaad van de politie, we komen uit Groningen en we zijn met de Pink Floyd zaak bezig. Wij komen u alleen een paar vragen stellen”. Anita ging verder en vroeg aan Simon Baar: “Heb je ook pleisters in huis? Je hebt een bloedwond op je hoofd, je bent niet goed terecht gekomen”. Simon Baar wees naar de kast en Anita liep erheen en merkte met opzet op: “Pleister, pleister, ik kom uit de kast en ik stop je in de kast, waar ben je?” De Vos herkende deze uitspraak en keek strak naar meneer Baar, maar die reageerde niet op de uitspraak van Anita. De Vos ging verder terwijl Anita een pleister op Baar’s voorhoofd plakte: “Hoe was België van de week?”

Simon Baar keek de speurder verontwaardig aan: “Ik…Ik…ben niet in België geweest, ik kom sinds dit jaar de deur niet meer uit…..Hoe komt u erbij dat ik in België…”. De Vos onderbrak hem: “Waar was u dan?….U bent waargenomen door Richard en Natasja Wijchers”. Simon deed zijn handen omhoog en riep: “Die wonen niet in België, die wonen toch in Roosendaal? Dat ligt toch nog in Nederland?”. De Vos knikte en vroeg meteen: “Waar was u dan deze week?”. Ik ben de deur niet uit geweest. Ja, ik zit momenteel vaak achter in de tuin met dit mooie weer en ik verblijf veel boven, daar voel ik mij veilig en voor de rest hou ik alles in de gaten en doe ik geen deur open”. Direct vroeg Anita: “Meneer Baar, bent u bang?” Simon Baar knikte ja: “U moet weten dat ik al een hele tijd bang ben, met name voor Rene Waterman, die klootzak…Hij heeft mijn band omzeep geholpen….Dat doet pijn….Ik had hem opgericht en ook de naam bedacht, Glegg Secrets. We waren de pioniers onder de coverbands in Nederland. Als we nu nog hadden bestaan dan hadden wij de andere bands allemaal onder de tafel gespeeld…..Maar ja, Rene”. Anita vroeg: “Ken jij de site van Leo?” Simon knikte: “Ja zeker, mijn pc staat boven, ik wil jullie verzoeken om mee te gaan naar boven, naar mijn heilige kamer”. De Vos liep achter Simon aan de trap op en merkte spottend op: “Ik hoef mijn schoenen toch niet uit te doen?”. Simon kreeg eindelijk een glimlach op zijn gezicht en merkte op: “Nou, eigenlijks wel hé”. Hij deed de deur open en zei: “Kom verder in mijn hobby kamer”.

Het eerste waar de oude speurder tegen aan liep was een waslijn met groot formaat dames ondergoed en grote BH’s. Anita volgde en die keek ook meteen zo van….Wat is dit nu weer. De Vos wees naar de waslijn en zei: “Je moet het wasgoed van je vrouw opvouwen, het is nu wel droog dacht ik”. Simon Baar liep naar de waslijn toe en ging met zijn gezicht tussen de Bh’s en onderbroeken staan en zei: “Dit is mijn eigen kunstwerk meneer De Vos”.

De Vos keek Anita aan met vragende ogen: “Ondergoed van dames?….Als kunstwerk?” Simon Baar reageerde nog blijer en zei: “Meneer De Vos, u bent nog geen Pink Floyd kenner…De eerste single van Pink Floyd heet Arnold Layne en het nummer gaat over een freak die wasgoed van de lijnen steelt en ik dacht dat dit wel mooi gevonden was van mij, of vindt u niet?” Anita en De Vos bleven beiden kijken, waarna De Vos opmerkte: “Opmerkelijk”.

Simon lachte nog harder en wees naar een fiets: “Kijk mijn grote held Syd Barrett schreef over een fiets en vogelverschrikker”. Terwijl hij enthousiast vertelde wees hij alles aan, het leek warempel wel op een eigen gemaakt museum. Aan de wand hingen foto’s van Syd Barrett en Pink Floyd. Alles was aanwezig, een stoel met een schemerlamp en een televisie. Anita herkende de beelden die overeenkwamen met de film The Wall. Ze merkte op: “Je hebt spullen hier staan, die ook in de film The Wall voorkomen?”. Simon knikte ja: “Ik heb me omringd met spullen die relateren met Pink Floyd en ik heb mijn eigen muur om me heen getrokken, ik wil niets meer met de boze buitenwereld te maken hebben”. De Vos ging in de stoel zitten en bekeek de hele kamer. Een moment bedacht hij dat de heer Baar niet helemaal spoorde of hij wilde zijn idool teveel na doen. De Vos had gelezen dat Syd Barrett cactussen kweekte, de planten hier in huis waren allemaal cactussen. Anita bekeek de spullen en aan de muur hing een sweater waarbij ze vroeg: “Wat is dat voor een gele bloemetjes blouse?” Simon kwam naderbij: “Is het niet mooi, heb ik gekocht via Ebay, het is de originele blouse van Syd Barrett”. De Vos staarde naar twee grote piepschuimblokken en merkte op: “Die blokken horen zeker bij de film The Wall”. Simon wees naar de eerste blok: “Deze komt uit Dortmund in 1981 en die andere negen jaar later uit Berlijn”. De Vos vroeg: “Meneer Baar wat weet u veel van instrumenten en spullen, verzamelt u alle spullen?” Simon ging op een stoel zitten en het leek wel of hij door een adder was gebeten: “Ik verzamel veel, maar er is ook veel gestolen”. De Vos keek Baar aan: “Gestolen? …Wat ben je kwijt dan?” Simon werd nerveus: “Rene……Rene wil deze originele zonnebril van Roger Waters hebben, maar ik wil hem niet kwijt…….Ik heb wel een ruil voorgesteld……..Dat ik die basgitaar van hem wil hebben……..Maar dat wil hij niet…….Hij heeft genoeg geld geboden…Maar ik ben niet te koop en zeker niet……….Ik bedoel……….Ik koop niet iets waar bloed aan kleeft”. Anita merkte op: “Suggereert u hiermee dat meneer Waterman de moordenaar is van Nico Maan en Dirk Geerlings?” Simon knikte ja: “Ik weet het zeker….Ik vrees dat hij………..Hij…..Bedreigt mij vaak met telefoontjes en smsjes”. Anita nam de mobiele telefoon van Simon in ontvangst en las enkele berichtjes door, er stond op één van de berichten inderdaad een bedreiging: “Hierop aan, die zonnebril, anders zet ik je in het land, net als een vogelverschrikker”.

Anita reed met haar auto richting Woerden en de reis moest deze keer naar Nunspeet waar ze twee dagen op cursus moesten. Ze zouden uitleg krijgen van een FBI agent die belast was met serie moorden. Anita keek naar de oude speurder en zei: “Hoe zou je het vinden als wij de rest van de dag iets leuks gaan doen…..Speciaal voor je verjaardag…..Ik bedoel 62 jaar…Niemand viert het met je, laten we het gezamenlijk vieren”. De Vos begon te lachen, maar vond het zo lief dat hij er een brok van in de keel kreeg, Hij moest even rustig adem halen voordat hij iets durfde te zeggen: “Wat had je in gedachten dan?” Anita keek hem aan en zei:” Het is lekker vroeg en ik denk dat we rond 11.30 uur aankomen, laten we even in de havens kijken van Harderwijk, of wil je naar het Dolfinarium?” (1) De Vos zei een tijdje niets en met waterige ogen keek hij naar Anita en zei: “Ik ben al tevreden met rustig een wandelingetje, bij de havens om boten te bekijken, is ook goedkoper” Anita lachte: “Nee geen springende dolfijntjes?…Dan gaan we toch lekker even rond neuzen in Harderwijk”. De Vos zocht een mooi bankje op en Anita ging rustig naast hem zitten. Het uitzicht op boten was voor de jarige man, meer dan voldoende. De Vos zei ineens: “Die Rinus Westerman…..waarom ging bij ons niet meteen een lichtje branden?” Anita schudde met haar hoofd en zei: “Weet je ik snap er soms ook niets van……we worden volgens mij telkens door forumleden op het verkeerde been gezet……….Normaal gaan alle alarmbellen af zodra ik de naam Rinus Westerman zou horen. Dat is de man, waarom Richard Wijchers zich schuil houdt en uitgerekend hij neemt de telefoon aan en zegt je moet zoeken bij Harold Goosens”. De Vos keek Anita aan en zei: “En grut, we willen hem opzoeken, ligt hij dood, naast een telefoon”. Anita vroeg ineens: “Heb je wel zin in de cursus?” De Vos zei meteen: “Nee natuurlijk niet, muffe bende, bah……..Maar heb jij het rapport van de schouwarts al opgevraagd?” Anita zei: “Och joh, wat ik je nu ga vertellen wil je niet weten……..die schouwarts van Amsterdam, die dus in Zaandam ook al zo nukkig deed tegen ons, wil het rapport niet afgeven”. De Vos wenkbrauwen fronste en zei: “Wat is dat voor dom gedoe”. Anita zei: “Hij heeft het bij zijn eigen commissaris neergelegd en die moet er over buigen en…..”. De Vos stond op en zei: “Stelletje bureaucraten”.

Landgoed Vennendal te Nunspeet was een mooi optrekje voor een rustige cursus. Anita kon haar laptop gewoon weer inpluggen en ze ging aan het werk terwijl de oude speurder rustig de krant zat te lezen en wachtten totdat ze konden dineren. Een wandeling samen met Anita had hem goed gedaan. En zo had hij toch nog een goed gevoel met zijn verjaardag en was hij ook zeer blij met de felicitaties van kleinzoon Sietze, die De Vos via de telefoon van Anita had gebeld. Dat deed hem goed. 2 juli 1946 werd hij 62 jaar geleden geboren in Marrum boven in Friesland. Anita doorbrak de stilte: “Geloofde jij Simon Baar dat hij niet of….Zou hij wel in België zijn geweest?”. De Vos schoof de krant opzij en keek Anita aan: “Wat zei die meneer Gilmour ook alweer?….Had die het niet over angst?……Heb jij het op een rij gezet wat je allemaal aan die man hebt gevraagd?…Ik mis een beetje dat gedeelte….Weet je…..Dat woord ANGST speelt door mijn hoofd heen. Heb jij wel eens aan de mogelijkheid gedacht…….Dat die Richard bang is?” Anita keek naar haar laptop: “Ja…Angst……..Zou hij dat bericht op het forum hebben gezet? ”De Vos reageerde weer: “Wat ik ook vreemd vind? Dat Simon Baar zichzelf op het forum Barree noemt, maar hij zogenaamd, niets weet van die berichten”. Anita merkte op: “Topics”. De Vos keek haar aan: “De watte?” Anita kreeg een lach op haar gezicht: “Ze noemen het op het forum een topic als je een bericht plaatst….Ik ben even mijn collega een mail aan het sturen of hij na kan gaan, waar die mails vandaan komen”. De Vos: “Ik meende dat zoiets niet kon?” Anita zei: “Kan wel, maar servers werken niet graag mee om privacy redenen en ik heb vaak bij Marcel lopen lobbyen om het voor elkaar te krijgen…..Een collega die ik goed ken, is een computer freak, die is aan het speuren, hij heeft ook de pc van Simon en Dirk helemaal na gekeken, en hij heeft nog niets opmerkelijks gevonden. Dus stuur ik hem een mail”. Daarna klapte Anita haar laptop dicht en zei ze: “Zullen we aan tafel gaan, ik heb trek”.

Het eten had hun goed gesmaakt en ze gingen gezellig rond de bar onderuit zitten. Anita hief het glas wijn omhoog en zei: “Proost ouwe”. De Vos lachte: “Gezondheid meid, op de goede afloop, we komen steeds dichterbij de oplossing”. Anita hoorde een bekend geluid vanuit haar laptop, ze pakte hem op schoot en zei: “Ik hoor een mail binnen komen, misschien is het van…..”. Ze begon aandachtig te lezen en even later zei ze: “Hij heeft iets….Ja, ik vraag me af of het er iets mee te maken heeft?……..Maar die Nico verdiende ook een beetje bij als……..Pooier…Als ik het zo lees…….Goh,…Ik dacht dat hij alleen maar planner was bij een transportbedrijf in Utrecht? Meneer klust er wat bij……De namen die voorbij kwamen….Is ene Sylvester”. De Vos: “Dan deed hij samen met Sylvester een lucratieve handel in dames ernaast, het moet zeker meer geld op leveren”. Anita keek De Vos aan: “Het is toch niet diezelfde Sylvester?………..Die in Amster….” De Vos onderbrak Anita: “Die oetlul die met collega Johan zo nodig naar Thailand moest, omdat ze aan rust toe waren……..Het zal toch niet?….Dat zou heel toevallig zijn…….Nee, er zijn meerdere mannen die Sylvester heten…Ja toch?” De Vos deed zijn beiden handen en het gezicht en zei: “Nu even nadenken….. Kun jij een afspraak maken met Rinus Westerman en die tekst….Hoe ging die ook alweer?” Anita vroeg: “Welke tekst?” De Vos zei: “Die over de telefoon….” Anita herkende het en zei: “Oh die….uuuh… Who was found dead by the phone….Who was dragged down by the stone…bedoel je die? De Vos knikte meteen ja en zei: “Wat wordt daar nu bedoeld?” Anita zei: “Ik denk dat je zoiets niet letterlijk moet vertalen…..als je het wel doet….Dat betekent het….Wie lag dood bij de telefoon…..wie werd gesleept naast een steen…..maar zo moet je die tekst denk ik niet vertalen….” De Vos zei: “Dat kan mij niets schelen, maar je weet toch dat die Harold Goossens naar de telefoon is gesleept…..Wat wil de dader daarmee zeggen?………..En die muziek………weer het vrouwen gegil…..”. Anita zei: “In iedere geval wilde de dader denk ik niet dat Harold Goossens zou praten met ons……..We hebben weer pech, want Harold wist wie de dader was”.

Een Amerikaan kwam op De Vos aanlopen en begroette hem: “Hi, fellow, how you doin”. De Vos begroette hem meteen terug: “Ja, de geiten staan niet op stal”. De Amerikaan lachte: “My Name Is Dwayne Perry and who is this lovely lady?” Anita stak haar hand uit en stelde zich voor. Na een kop koffie gingen ze een soort vergaderzaal in. Er waren meer collega’s, maar die kende ze niet. Zo zaten er rechercheurs uit Maastricht, Amsterdam, Nijmegen en Eindhoven in de zaal. Er waren twaalf cursisten en één Amerikaan die FBI agent was. Dit werd afzien voor De Vos. Anita nam plaats naast De Vos en het allereerste wat De Vos zag was de Wilhelmina pepermunt. (2) De oude speurder nam meteen een pepermuntje. Ineens begon de Amerikaan in het Nederlands te praten. De beste man was een ervaren FBI agent gespecialiseerd in seriemoorden. Het feit dat hij zo goed Nederlands kon praten, was omdat zijn Amerikaanse vader getrouwd was met een Nederlandse en hij in twee talen werd groot gebracht. Als eerste kwam er een kennismakingsronde en de FBI agent had daar een leuke methode voor. Ze moesten zichzelf tekenen als een dier en dan die eigenschappen vertellen. De Vos nam een stuk papier in ontvangst en een zwarte stift, hij boog zich naar Anita toe en met zijn rechterhand pakte hij weer een Wilhelmina uit de schaal. Hij fluisterde aan Anita: “Beetje kinderachtig dit, maar uuhh…Ik weet geen dier te tekenen, …welk dier lijkt nu op mij dan?” Anita fluisterde zachtjes terug: “Je bent een sluwe vos toch?” De Vos schoot recht omhoog en nu greep zijn linkerhand naar de schaal met Wilhelmina’s. En weer boog hij zich terug naar Anita en merkte op: “Ik kan zo’n beest niet tekenen”.

Tijdens de lunch kwam Dawyne op de speurder af: “En hoe vind je het tot nu toe?” De Vos: “Ik ben er achter gekomen dat er geen Rien Poortvliet in mij schuilt”. (3) Dawyne Perry moest lachen en stelde een andere vraag: “Jullie tweeën zijn de enigen op cursus die in feite midden in een zaak zitten van een serie moordenaar”. Anita knikte meteen en zei: “Het is een complexe zaak”. Dawyne zei meteen: “Kijk, serie moorden zijn eigenlijk heel gemakkelijk, want je ziet een patroon en in de meeste gevallen laten ze, of hoe zeg je het…Ze geven hints mee, maar het vervelende is, je weet soms te laat wanneer het volgende slachtoffer aan de beurt is”. De Vos merkte op: “Dit hadden wij ook al bedacht hoor”. Anita was inmiddels in gesprek met andere collega’s en De Vos kon maar niet los komen van zijn cursusleider die hem overstelpte met tips en trucs en de oude speurder had niet het idee, dat er dingen waren die hij kon gebruiken. Wel werd hij vaak geconfronteerd met fouten. Of het fouten waren kon hij ook weer niet denken, wel dat hij het gevoel had, dat hij steeds een stap te laat was. Maar aan de andere kant besefte hij ook, dat de dader in feite altijd voor loopt.

De cursus ging weer verder en net voor de les weer begon fluisterde Anita De Vos in het oor: “Die twee jongens die daar zitten zijn van het zelfde bureau, waar Johan en Sylvester werken”. De Vos keek Anita aan en vroeg: “Wil jij die schaal met pepermuntjes daar even wegpakken…..Wat zeiden ze over die twee gasten?” Anita pakte een andere schaal pepermuntjes en zette die voor De Vos neer, die gelijk een graai deed: “Goede agenten zeiden ze, die twee waren goed in het opsporen van illegale vrouwen, daar kon zelfs de vreemdelingenpolitie niet tegenop”. De Vos fluisterde weer terug naar Anita: “Ik wil alles weten van onze collega’s, ze kruisen wel heel toevallig ons onderzoek”.

Na afloop van de eerste cursusdag hief de oude speurder zijn 62-jarige lichaam op de barkruk. Naast hem zaten de twee mannen uit Amsterdam. De Vos riep luid: “Mijne heren, wat drinken van mij?” De heren knikte meteen en merkten op: “Jemig, wat heb jij een lekkere collega, is ze nog vrijgezel?” De Vos lachte: “Ja ze is nog vrijgezel, maar je vangt vaak bot bij haar”. Er kwam zowat teleurstelling op het gezicht van de beide heren, maar De Vos stelde een andere vraag en vroeg: “Zeg…..Kennen jullie Johan en Sylvester?” De één begon meteen: “Ja, Johan Staal en Sylvester Quaree”.

De Vos reageerde verbaasd: “Zei je Barree?” De beide heren lachten: “Nee Quaree, ja een vreemde naam, maar ja, past ook wel bij hem, vreemde snuiter die rooier Syl. We noemen hem ook wel eens Syd….Ik geloof dat Syd afstamt van een popzanger of zo”. Anita kwam achter De Vos staan, sloeg beide armen om de oude speurder heen en met haar hoofd leunde ze op de rug van de speurder, Zodat zelfs De Vos een warme gloed door zijn hele lichaam kreeg, Heel verleidelijk vroeg ze: “Hoe is het baas?”. Ze keek de andere heren eveneens verleidelijk aan. De twee heren uit Amsterdam gingen meteen van de kruk af en de één bood meteen een kruk aan. Anita pakte hem gretig aan en nam plaats. De Vos begreep even niets van de actie, maar oh hemel wat voelde dat prettig, het was net of ze de oude speurder zag als vader en na een slopende scheiding uit het verre verleden, waar zijn kinderen door zijn ex bruut werden mee genomen, voelde dit enorm goed aan. Anita zei: “Deze heren zijn collega’s van……”. De Vos onderbrak Anita: “Ja ik hoorde het net….Onze rode collega Sylvester laat zich wel eens noemen naar Syd”. Anita riep meteen: “Syd Barrett?” De andere heren riepen meteen: “Ja Syd Barree was het vaak”. Anita gelijk: “Barree???” De ene man sprong van de kruk af en ging recht voor Anita staan. Hij keek haar strak in de ogen aan en Anita keek strak terug. Langzaam begon die vent te praten: “Wat…Wat….” Anita voelde al aankomen waar die vent mee bezig was en verleidelijk zei ze: “Wat…Ja?”. Die vent zei het meteen: “Wat heb jij mooie witte schoenen aan”. Anita keek meteen naar haar voeten en begon te lachen en keek weer terug en zei: “Ze zijn zwart hoor”. Het enige wat die vent zei was: “Shit, dan hebben de mensen toch gelijk”. Anita keek verbaasd en vroeg: “Waar hebben de mensen gelijk in?” De jonge vent keek Anita weer strak aan en zei: “Dat liefde blind maakt”. Anita proestte van het lachen. De Vos zag het aan en schudde nee.

De volgende morgen bij het ontbijt keek De Vos zijn collega aan: “Wat is er”? Anita zei alleen: “Ik ben moe”. De Vos meldde gelijk: “Nergens last van, mijn hait zei altijd, s’avonds een vent, s’morgens een vent”. (4) Anita zat met beide handen onder haar kin, haar hoofd was te zwaar en langzaam zei ze: “Ik heb de heren een beetje dronken gevoerd, want ze wilden gisteren niet veel los laten over hun collega, en daarom liet ik me maar als prooi gebruiken en ze hapten. Mannen happen altijd, maar ja”. De Vos keek haar aan: “Ooooh is dat je nieuwe verhoor methode? Had je daarom met opzet een inkijk blouse aan gedaan?….Vandaar dat je vaak voorover boog….Dit had ik niet achter je gezocht, Anita”. Ineens schoot ze omhoog: “Maar weet je wat hij zei?”. De Vos stopte spontaan met het pellen van een hard gekookt eitje en vroeg: “Nou….Wat was er mis met Sylvester Quaree?” Anita vervolgde: “Hij was geluidsman bij de coverband Glegg Secrets”. De Vos at meteen een volledig ei op en even later begon hij: “Dan moeten we die eens flink aan de tand voelen”. Anita staarde voor zich uit: “Vandaar dat zijn onderzoek onvolledig was…Dat verklaart een heleboel en hij was als eerste ook bij de plaats delict in Muiden……..Dit is pas echt eng”. De Vos gelijk erover heen: “Quaree en Barree…Simon Baar gebruikte ook Barree als nickname…….Geluidsman……..We moeten hem snel ondervragen”.

(1) Dolfinarium is een attractiepark waar o.a. Dolfijnen en Zeehonden kunstjes vertonen.

(2) Wilhelmina pepermunt is genoemd naar Koningin Wilhelmina, ze staat ook afgebeeld op

(3) Rien Poortvliet was tekenaar en schilder. In 1973 bracht hij het boek “de vossen hebben