PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos liep zijn kantoor binnen en begon meteen tegen Anita te praten: “Ik ben gisteravond naar de bioscoop in Drachten geweest…. Anita onderbrak de oude opgewonden man: “Goedemorgen”. De Vos merkte het niet op en ging gewoon weer verder: “Ik ben naar de nieuwste Indiana Jones geweest……SHITTEREND…..Anita die film moet je zien”. (1) Anita moest lachen op de manier hoe haar leermeester uitbundig een zweepslag na deed. De Vos voelde zich kennelijk Harrison Ford hemzelf. (2) De Vos ging achter zijn bureau zitten en zei: “Die muziek die bij die film hoort…..FENOMENAAL…….19 jaar lang heb ik hier op moeten wachten….Anita ga morgen met mij mee. Ik wil die film nog een keer zien”. Anita zei zachtjes: “Uuh nee dank je…..ik hou niet zo van actie films”. De Vos wilde wat zeggen totdat ineens……. De telefoon ging, Anita nam hem aan en De Vos had al snel door dat het om de collega’s uit België ging. Hij hoorde het telefoongesprek aan, maar kon het ook niet helemaal volgen, dus besloot hij maar om een bakje koffie te halen. Even later kwam hij terug en was Anita al weer druk bezig met plakken en knippen. De Vos keek ook mee naar het raam en vroeg: “Wat zijn de veranderingen?” Anita deed een stap achteruit en keek zeer aandachtig naar het geheel, op zoek naar aanwijzingen. Dromerig vroeg ze: “Wat zei je?” De Vos keek mee en vroeg nogmaals: “Wat zijn de ontwikkelingen? Veranderingen?” Anita haalde even haar schouders op en zei: “Die….Uuuh…Richard en Natasja Wijchers zijn weer bij elkaar. Onze Belgische vrienden hadden het over een emotionele ontmoeting, waarbij Natasja nogal kwaad op Richard was. Natasja had het als een vorm van……Ja, hoe had ze het ook alweer gezegd?….Moment”. Anita liep naar haar laptop en naast haar laptop lag haar blocnote, ze keek erop en zei: “Ze zei……Vertrouw jij mij niet meer?” De Vos ging op zijn stoel zitten, deed zijn handen achter zijn hoofd. Hij liet zich onderuit zakken en vervolgens vroeg hij: “Wat kwam je nog meer te weten?” Anita ging ook terug naar haar stoel en deed automatisch hetzelfde wat de Vos deed terwijl ze zei: “Moeten wij er naar toe? Om te vragen of zij achter het forum bericht zitten?……Heb je er over nagedacht?” De Vos zijn hoofd schudde bevestigend: “Ik heb de tekst meermalen bestudeerd en ik heb Leo ook even gebeld, die kwam met een opmerkelijk feit aanzetten”.

Anita pakte een enorme banaan uit haar tas, begon het te eten en legde haar beide benen op tafel. De Vos zag het, deed haar meteen na en vroeg: “Heb je ook een banaan voor mij?” Ze knikte en gooide even later een banaan naar De Vos toe. Daar zaten ze lui met de benen op tafel rustig na te denken. Anita vroeg: “Maar…Uuuh wat was er zo opmerkelijk dan?” De Vos reageerde met de mond vol: “mmm, nou, mmm,……” Anita lachte en zei: “Niet met volle mond praten ouwe”. De Vos gooide zijn schil met een boog naast de prullenbak en zei vervolgens: “Volgens Leo is de laatste zin misschien weer een hint naar een nummer van Pink Floyd”. Anita gooide haar schil precies in de prullenbak en riep: “YES, 1-0 voor mij”. De Vos vroeg: “Heb je nog wat te kauwen?” Anita deed haar la open en gooide vervolgens een peer naar De Vos toe, die meteen een hap nam. Anita vroeg meteen daarna: “Om welk nummer gaat het dan?” De Vos pakte een zakdoek uit zijn broek. De peer was zo sappig dat het sap over zijn kin liep. Tijdens het schoonmaken van zijn gezicht zei hij: “High Hopes……In het engels eindigt dat nummer met……Forever And Ever……Wat betekent dat?” Anita zei: “Voor eeuwig en altijd……Iets in die geest”. Anita deed haar benen weer onder tafel, deed een greep naar de stapel cd’s en bekeek alle achterkanten, totdat ze de juiste cd te pakken had. Ze stond op en ging naar de cd speler. Terwijl ze druk bezig was merkte ze op: “High Hopes staat hierop, eens luisteren dan maar?” De Vos zuchtte en zei: “Welja, we worden toch steeds gedwongen om te luisteren”.De Vos keek Anita aan en zei: “Kerkklokken?” De Vos schoot rechtovereind en riep: “Uit de kast in de kast……..Volgens mij bedoelt hij in feite uit de kist en in de kist en dan die kerkklokken”. Anita las de tekst door terwijl de muziek bleef doorspelen: “De laatste zin is inderdaad Forever And Ever”. De Vos keek haar aan en zei: “Welke kant worden we nu opgestuurd”?

Anita haalde haar schouders op: “Dat weet ik ook niet, de tekst is van Samson en de muziek van Gilmour……We moeten maar eens met hem spreken”. De Vos knikte: “Dat lijkt mij een prima idee, bel hem op en laat hem naar het bureau komen”. De Vos stond op, liep naar de prullenbak en gooide alsnog zijn bananenschil er in. Anita liep het kantoor uit. Bij de deur riep ze: “Ik loop even naar Marcel om te vragen of wij van hem meneer Gilmour mogen ondervragen”.

Vol trots liep Anita het kantoor weer binnen en zei triomfantelijk: “We mogen naar Londen”. Anita maakte een vrolijke dans voor de oude speurder. De Vos zag het lachend aan. Anita ging weer op haar plaatst zitten en ineens werd ze stil. Zachtjes zei Anita: “Maar we moeten dit weekend wel overwerken”. De Vos mond viel open en even later zei hij: “Waarom………..Ik wilde met de boot………Nou zeg dat is dan lekker”. Anita zei zachtjes: “Ja sorry, ik moest een beetje geven en nemen”.

De Vos baalde. Daar zat hij samen met Anita op kantoor. Een rustige zondag. De eerste van de maand juni. De Vos merkte op: “Haal koffie op”. Anita keek opzij en zei: “Zeg ik ben je hondje niet”. De Vos zei: “Het is jou schuld, dat we hier zitten, is er nieuws op het forum?” Anita keek meteen en haar gezicht stond ineens strak en De Vos had dit eerder gezien en wist wat er aan de hand was, hij stond alvast op en liep naar Anita toe en ging achter haar staan. Anita keek schuin omhoog en zei: “Barree schrijft…………..WHO WAS FOUND DEAD ON THE PHONE, WHO WAS DRAGGED DOWN BY THE STONE”. De Vos vroeg aan Anita: “Heb je gisteravond nog laat gebeld en weet je de naam?” Anita zei: “Ja iemand nam op met de naam….Rinus Westerman even later zei hij………Zoek contact met Harold Goosens”. De Vos vroeg gelijk: “Waar woont die Goosens”. Anita zei: “Dat heb ik achterhaald en…..hij woont in Zaandam”. De Vos tikte Anita op haar schouder en zei: “Klap dat ding dicht en we gaan hem meteen opzoeken”.

Anita reed zo hard als ze kon over de snelweg op weg naar Zaandam. De Vos had de blauwe zwaailamp op het dak gezet en zat onrustig naast Anita in de auto en zei: “Ik haat dit, straks zijn we weer te laat……Waarom vissen we steeds achter het net?…..Sneller je mag hier 180 rijden………..GAS EROP”. Anita parkeerde de auto op straat voor de woning. Snel stapten ze uit en Anita ging meteen voor het raam staan, maar de gordijnen waren dicht getrokken, ineens zei ze hard: “HOOR………Ik hoor muziek……….PINK FLOYD MUZIEK………Het is het nummer The Great……..” Anita liep meteen naar de voordeur. Inmiddels kwamen mensen kijken. Een auto met blauw zwaailicht viel uiteraard meteen op. De Vos keek hoe de mensen naderden. Het gaf hem een onbehagelijk gevoel.

Ondertussen nam Anita een aanloop en ze parkeerde knalhard haar rechtervoet precies naast de voordeur krik. Met een enorme knal, klapte de deur uit zijn slot en klapte de deur vervolgens weer terug. Anita rende naar binnen en De Vos keek stom verbaasd toe en bekeek het slot, zelfs de dievenklauwen waren uit de sponning geknald. Schouder op halend keek hij naar de toegestroomde mensen en met een brede grijns op zijn gezicht stapte hij ook maar naar binnen. Al mompellende zei hij zachtjes: “Ik hou niet zo van actiefilms”.

De Vos stapte de kamer binnen en zag Anita met haar beide benen gespreid boven een man staan. De man lag wezenloos op de grond, vlakbij een ouderwetse zwarte telefoon met nog van die draai schijven. De hoorn hing naast hem, het leek wel of hij iemand probeerde te bellen. Anita bukte voorover naar de man en voelde aan de hals van het slachtoffer even later zij ze: “Hij is al dood”. Anita keek De Vos aan en zei: “Hij is volgens mij met dat beeld neergeslagen.……Kijk daar ligt een kapot beeld, met bloed eraan”. De Vos liep als eerste na de stereo en drukte deze meteen uit. De muziek kende hij nu wel. Het was weer het vrouwengegil. Inmiddels belde Anita haar collega’s op. Ondertussen bekeek De Vos rustig de kamer in en merkte op aan Anita: “Hij is hier heen gesleept, waar komt het spoor vandaan?” De Vos volgde het spoor. Het waren allemaal soort stenen stof deeltjes, wat een spoor veroorzaakte. Vrij snel kwamen ze in een ander vertrek. Alles in de kamer was kapot geslagen.

Het was een kunst atelier. Het slachtoffer moet een beeldende kunstenaar zijn geweest. Vele beelden waren kapot geslagen. De Vos riep: “Het lijkt wel een de beeldenstorm uit de tachtig jarige oorlog”. Onverwachts ging de stereo weer aan en hoorden ze wederom twee Pink Floyd nummers. De Vos merkte op: “Anita zet de radio zachter, ik heb volgens mij zojuist op de verkeerde knop gedrukt”. Toen de stilte inviel hoorde De Vos de mensen van de TR binnenkomen. Vrij snel kwam de schouwarts naar binnen en ontfermde hij zich over het dodelijke slachtoffer. De Vos zei meteen aan de schouwarts: “Hoe lang is hij al dood?” De schouwarts reageerde niet. Hij was te druk bezig. De Vos schaamde zich ineens voor de vraag.

De Vos stond voor het raam te kijken en zag hoeveel mensen inmiddels op het voorval waren afgekomen. Ineens zag hij in de menigte een man staan met een gele Lidle tas. Meteen stapte hij naar buiten en liep op de man af en vroeg: “Wat zit er in uw tas?” De mensen keken allemaal verbaasd toe en de man nog verbaasder en hij zei: “Twee blik bruinen bonen. Pot stroop, achterham en appels”. De Vos keek argwanend naar de man en vroeg: “Wie bent u”. De man zei heel rustig: “Mick Dillens……….Volgens mij………Raakt u overspannen?” De Vos knikte en zei: “Dat gevoel heb ik al 5 maanden”.

De TR was volop bezig om naar sporen te zoeken. De Vos zag dat de TR druk bezig was de sponning van de voordeur te controleren. De man was druk bezig om een voetafdruk op te sporen. Met een kwastje lukte hem dit. De Vos kwam naast hem staan en zei. “De schoenmaat die u daar op ziet is van mijn lieve collega Anita, ze staat daar”. De man stopte met zijn kwastje en keek De Vos aan en toen naar Anita, zijn adamsappel schoot heen en weer en vervolgens zei hij: “U liegt”. De Vos vond dit wel aardig en riep: “Anita”. De Vos keek Anita aan en zei: “Laat die man, je voetafdruk zien”. Anita had er lol om en ze gooide haar been omhoog en plaatste de onderkant van de zool precies in het gezicht van de man, vervolgens zei Anita: “Zoek de verschillen”.

De Vos zat nadenkend in de auto. Anita merkte op. Zal ik je thuis afzetten en morgenvroeg ophalen. De Vos zei: “Ja is goed……….Zag jij ook dat alle beelden kapot waren geslagen?……..Volgens mij is er flink gevochten………Zag je ook dat alle kasten leeg waren getrokken. Cd’s, videobanden alles lag door elkaar heen…………..Shit Anita, we vergeten die dief van het kasteel Muiderslot”. Anita zei: “De dader vermoordt iemand en steelt iets……….……..Wat ik nog gekker vind……….Deze man Harold Goosens. Die naam is nieuw voor ons, net als Rinus Westerman. Dit ploft er aardig in op zo’n zondag”. De Vos merkte gelijk op: “En dat nog wel op de dag des Heren”.

Anita stond een tijdlang te wachten voor het huis van de oude speurder. Ze durfde in de vroege morgen niet op de claxon te drukken, ze wilde ook niet de hele buurt wakker maken. Maar De Vos kwam maar niet naar buiten. Anita keek ongeduldig naar het voorraam. Ineens zag ze dat een rolgordijn op en neer ging. Anita dacht bij haar zelf: “Wat doet hij nu? Open en weer dicht” Ze snapte er niets van. Waarom doet haar oude leermeester dit steeds? Ze stapte maar uit de auto, liep naar de voordeur die op een kier open stond. Vervolgens liep ze naar de woonkamer. Daar zag ze dat De Vos steeds op een knopje drukte en De Vos merkte op: “Mooi he?……….Vind je ook niet?……….Dit scheelt zoveel warmte dat wil je niet weten”. Anita kreeg in de gaten, waarom de oude vos het deed en lachend vroeg ze: “Heb je nieuwe zonnewering gekocht?” De Vos drukte weer op het knopje en weer ging het zonnescherm naar beneden en zei hij: “Mooi he?……………..Heb ik laten maken door een 1mans bedrijf uit Kollumerzwaag. Een vakman en een echte ooprjochte Fries”. (3) Anita merkte op: “Och gut hoor……..Maar heel mooi…….Zullen we nu gaan?” De Vos merkte op: “Weet je de man, had een echt T-shirt aan van Us Mem”. Anita merkte op: “Aaah……..Atom Heart Mother”. De Vos zei gelijk: “Wat zeg je daar?” Anita lachte en zei: “Laat maar……….Stap nu maar in de auto, straks missen we de boot”.

De Vos stapte in en even later reed Anita’s auto over de A7 richting Heerenveen. Het was een tijd stil. Ineens begon De Vos te zingen: “Wie gaat ermee naar Engeland varen, Engeland over de zee……..Dat zongen wij vroeger altijd……..Waar woont die meneer Gilmour?” Anita ging een vrachtwagen voorbij en ze zei: “We mogen naar zijn boot”. De Vos kreeg ineens een brede glimlach: “Heeft hij een BOOT?” Anita knikte ja: “Ja…..Een woonboot”. De Vos kreeg een brede glimlach en zei vol trots: “Die vent heeft er wel verstand van…….Ik mag dat wel”. Anita begon te lachen: “Rustig aan hoor…Ik heb gehoord dat de man niet graag wordt geïnterviewd door journalisten…Dan schijnt hij nogal chagrijnig te zijn”. De Vos keek steeds naar buiten. Het Tjeukemeer had zijn volle aandacht en ondanks dat merkte hij op: “Wij zijn geen journalisten….Lekker druk op Tjeukemeer……Ik blijf maar balen dat mijn Pikmeerkruizer in Grouw op de steiger staat”. (4) Anita onderbrak hem en merkte op: “Oeps….Ik rij te hard, ik zie dat onze collega’s hier weer bezig zijn”. De Vos lachte even en zei: “Ze halen ons salaris op meid”. Anita reageerde lachend: “Ja dat mag ook wel, zo’n duur tripje naar Londen, wel jammer hoor….Dat je niet met het vliegtuig wilde”. De Vos reageerde rustig: “Bespaar me”.

Anita begon bij het zien van de boot er zin in te krijgen. Via je werk een paar dagen naar Londen en ook nog David Gilmour ondervragen, even bedacht ze hoe jaloers al die forumleden wel niet moesten zijn en straks mocht zij een gesprek met hem voeren. Ook al was het zakelijk, het was toch een eer. Ondertussen wist De Vos niet waar hij moest kijken. Een grote boot, ademloos keek hij toe. Het was net of de oude voor een enorme snoepwinkel stond. Of nog erger, hij stelde zich de hemel zo voor. Want boten, klein of groot het had van kinds af aan getrokken en het is hem een raadsel waarom hij koos voor politieagent. Iets in hem had waarschijnlijk gezegd, als je hobby je beroep wordt, ga je het op een gegeven moment niet meer als hobby ervaren en kennelijk was hij daar toch het meeste bang voor. Dat hij de liefde voor boten zou verliezen. Toen de auto in de rij moest wachten, sprong De Vos naar buiten. Hij keek overal. Anita ging naast hem staan. Zij vond het leuk dat de oude speurder plezier had. Ze was bang dat hij niet mee wilde, want hij vond de reis ergens overbodig. De Vos zei langzaam tegen Anita: “Stena Line…….Pffff wat een boot…..Zou de Titanic groter zijn geweest?” (5) (6) Anita ging tegen de auto aan staan en zei: “En dat vraag jij mij, zoiets moet jij toch weten?” De Vos merkte op dat de stoet wachtende auto’s begon te rijden en hij zei gelijk: “Snel meid, ik wil de boot op”.

Nadat De Vos en Anita alle vertrekken hadden bewonderd namen ze toch maar rustig plaats op het dek. Het weer was mooi en de zon scheen volop. De Vos kon amper rustig zitten. De grote zee fascineerde hem en De Vos zei tegen Anita: “Overal waar je nu kijkt zie je water… ….Hoe lang duurt deze bootreis?” Anita zei: “We moeten nog zes uur. De reis duurt zeven uur………..Ik heb iets kunnen regelen……..Waar wij even rustig kunnen werken en dat ik mijn laptop kan aansluiten….Zodat we ons kunnen voorbereiden en om eventueel alles nogmaals op een rij te zetten: De Vos keek haar aan en met een onschuldige blik vroeg hij: “Moet dat nu?” De Vos ging voor het raam zitten kijken en Anita schoof naast hem. Ze was druk bezig stekkers aan te sluiten en zei: “Altijd handig, een soort internetcafé aan boord”. De Vos vroeg: “Ik weet eigenlijk nog niet precies wat we bij die meneer Gilmour moeten…Jij moet het woord doen, zo goed ben ik niet in het Engels”. Anita ging met haar vingers over haar laptop heen en zei even later: “Die boodschap van Richard Wijchers? We konden er vrij snel achter komen wat het was, maar wat bedoelt hij er nu precies mee?”. De Vos zei: “Anita.…Ik denk dat hij achter al die moorden zit en hij stuurde zijn vrouw Natasja naar ons toe om te checken of we al iets meer wisten…..Volgens mij wist ze allang dat haar man in België zat…….Sorry Anita….Ik ben ten onrechte boos op je geweest…..Dat spijt me oprecht”. Anita gaf de oude vos een por in de zij en zei: “Joh, dat ben ik allang weer vergeten en bovendien was het ook niet tactisch van mij……We wisten toen toch……Heeee….Wacht es even….Waar baseer jij het op dat Richard de dader is?”. De Vos zei: “Toevallig ben je in je eigen muziekzaak in Amsterdam en dan bij de tweede moord loop je de wilde dieren in Burgers Zoo te Arnhem te bewonderen. Maar een paar kilometer van Dieren verwijdert…………Samen een dagje met vrouw Natasja”. Anita zei: “Ja….Maar zijn alibi klopt wel, we hebben de toegangskaarten, de gezamenlijke foto, en de fotograaf van het dierenpark wist zich het zelfs nog te herinneren”. De Vos peinsde en zei: “Kijk….Zoiets vind ik nu vreemd, die man maakt elke dag foto’s bij binnenkomst van zo’n pretpark en weet uitgerekend het koppel nog te herkennen…..En dan zijn winkel in Amsterdam……Zijn collega kan hem toch dekken en liegen over zijn alibi…….Voorlopig vind ik het heel toevallig dat je op de dag van de moorden…Wel heel dicht in de buurt bent”. Anita zei ineens: “En Natasja dan?…Misschien is zij het wel?….We konden haar alibi niet volledig natrekken…Ja, dat van Arnhem….Maar ze was thuis, toen de moord op Nico plaatsvond…..Niemand heeft haar weg zien gaan…..Niemand kan het bevestigen”. De Vos zei: “Je hebt gelijk….Haar alibi is ook niet volledig betrouwbaar.…Maar wat moet haar motief dan zijn?” De Vos merkte op: “Wat een mooie boten varen hier op de zee……..Uuuhh….Weet je wat ook zo gek is….Ze gaf meteen Rene Waterman de schuld….Die heeft het gedaan….Maar Anita, zou jij iemand vermoorden omdat je uit een band wordt gezet?” Anita stopte haar vinger in de mond en begon te denken en zei: “Kijk vrouwen zitten over het algemeen, langer met wrok gevoelens dan mannen hé”. De Vos begon te lachten en zei: “Ja vertel mij wat…….Weet je….Ik wil het er ook niet over hebben, mijn hoofd staat er niet naar….. Tini Verbeek sluit ik uit….Richard Wijchers, hij kan het zijn en ook Rene Waterman….De dames Petra de onderdanige vrouw van Rene, en Natasja……..Shit..Shit…Shit”. Anita keek verbaasd opzij en De Vos merkte op: “Wij hebben nog niet eens met die vijfde gast op de foto gesproken….Hoe heet die gozer?” Anita merkte gelijk op: “Dat is Simon Baar”. De Vos gelijk: “Nou, waar woont die man ook alweer? Anita zei: “We kunnen op de terugreis wel onverwachts langs gaan hé”. De Vos vroeg nogmaals: “Waar woont hij ook alweer?” Anita zei meteen: “Alphen a/d Rijn”. De Vos schudde zijn hoofd en zei: “Ik vind het vreemd hoor…Vroeger zaten ze bij elkaar in een band en nu woont de ene in het oosten en de andere woont daar………Maar uuh…. Ik vind het fout van ons…Dat wij hem nog niet hebben ondervraagd…….Nu wil ik rond lopen…Klap dat ding van je maar dicht”. De Vos liep bij Anita vandaan, Anita keek hem na, ze begreep ook wel dat ze niet door kon gaan met evalueren, ze besloot dan ook haar laptop dicht te doen.

De Vos genoot van het aanzicht op de haven van Harwich. Even zag hij in gedachten voor zich, hoe de VOC schepen vroeger ongetwijfeld meermalen aanmeerden .(7) De Gouden Eeuw moest voor zeelui toch een waanzinnig avontuur zijn geweest. Anita keek naast zich en pakte de hand van de oude vos beet. “Kom joh, we moeten alvast naar de auto, rij jij of rij ik?” De Vos liep achter haar aan, de vele trappen af naar het benedendek. Halverwege zei hij: “Rij jij maar”. Even later reed Anita haar auto van de boot af de kade op en ineens brulde De Vos: “Je rijdt links…..Pas op”. Anita begon te lachen: “Je weet toch wel dat je hier links moet rijden?” De Vos dook zowat naar beneden toen hij de auto’s van de andere kant zag komen. Toen hij langzaam weer normaal ging zitten, begon hij na te denken en zei: “O ja is ook zo….Ze zijn gek hier”. Niet veel later schrok hij opnieuw en riep zowat gillend naar Anita: “Moet je kijken die gek zit achter zijn stuur krant te lezen”. Anita schudde haar hoofd en zei lachend: “Als je goed kijkt, is de man naast hem aan het rijden”. De Vos voelde zich ineens stom, vreselijk stom: “Ik geloof dat ik niks meer opmerk, wat apart allemaal”.

Midden hartje Londen hadden ze een Bed & Breakfast huisje gevonden. (8) De Vos herkende dit ook vanuit Friesland, waar het Bed en Brochje werd genoemd. Vrolijk kwam de Vos de keuken binnen en nam plaatst aan het ontbijt. De tafel was leeg en Anita zat naast hem, tegenover hen zat een Amerikaans gezin. Vader en moeder beiden rond de vijftig jaar met twee dochters. Het waren behoorlijke stevige tieners. De Vos merkte tegen Anita op: “Twee dikke meiden?”. Anita ze meteen. “Hou je in, straks verstaan ze Nederlands”. Dit was de oude speurder even vergeten. De eigenares kwam het ontbijt serveren. De borden werden netjes op tafel gezet en De Vos keek meteen heel raar en merkte op: “Wat is dit?…Zo op de vroege morgen …Spek met witte bonen???…..Wat is dit?” Anita begon zich te ergeren aan de onnozelheid van haar collega: “Dat is Engels ontbijt”. De Vos wilde wat zeggen, maar zijn aandacht werd ineens gevestigd op de Amerikanen tegenover hem. De tieners pakte brood en gooiden er van alles op. Of ze een grote Big Mac aan het maken waren. De Vos en Anita keken er naar, vervolgens pakte beide meiden een dikke tube met mayonaise. Eén voor één werd ze uitgeknepen, je hoorde de scheetgeluiden uit de tubes komen, na de mayonaise werden de ketchup en curry gepakt. De Vos moest slikken en je hoorde hem denken. Anita en De Vos keken beiden verbaasd. Toen de dikke tieners zowat tegelijk een hap van hun zelfgemaakte Big Mac namen, droop de ketchup over hun dikke kinnen. De Vos had ineens duidelijk minder trek in ontbijt.

Vandaag stond op het programma een gesprek met meneer Gilmour, maar de ochtend bood genoeg tijd om eens rustig door de stad Londen te rijden. Het was de oude vos veel te druk. Een stel idioten die links rijden, dat was in zijn beleving tegen de draad in. Iets wat hem vaak werd verweten, eigenwijsheid en tegen de draad in. Het enige wat hij nu kon bedenken was, al die mensen die hem dat ooit verweten, moesten maar eens naar Engeland. Anita begon helemaal te glunderen toen ze met haar auto over de Tower Bridge heen reed: “Wauw hee…..Cool….Even stoppen hier…Hoor”. De Vos volgde Anita maar en ging voorbij de brug rustig op een terrasje zitten. Hij bekeek alle drukte. Wat een beweging in zo’n stad, nergens een rustpunt. Anita kwam terug met een flinke ijssorbet met slagroom en aardbeien. De Vos merkte vriendelijk op: “Kon je geen grotere ijs meenemen”? Anita begon te lachen: “Geniet er nu maar van, ik heb nog nooit zo’n grote gehad”. De Vos keek haar aan en kreeg pret oogjes, Anita merkte meteen weer op: “Nee Smirre, ik bedoel ijs”. De Vos tilde zijn schouders omhoog: “Ik denk en zeg niets”. Anita wuifde het onzinnige gesprek weg en zei: “Weet je waar ik vannacht aan heb zitten denken?” De Vos kreeg weer pretoogjes en zei vrolijk: “Aan mij?” Anita nam een grote schep ijs, het puntje van haar neus werd een klein beetje bedekt met slagroom: “Neee joh ….Ik dacht vannacht ineens aan Petra….Die zich…Door haar man vreselijk in de hoek laat zetten…….Zouden zulke mensen niet in staat zijn om zoiets te doen?” De Vos zei: “Dan leg je toch eerst je man om” Anita legde haar lepel in het lege ijsglas en at haar laatste aardbei op. Ze zei: “Aan de andere kant ging ze wel vreemd met Dirk en als je zo onderdanig bent aan je man, moet je toch wel erg veel lef hebben om dan alsnog vreemd te gaan…….Of zie ik dat nu verkeerd?” De Vos knikte instemmend: “Je kon wel eens gelijk hebben…….Weet je wat ik mij nu ineens bedenk….We….Ik weet niet hoe ik het moet zeggen……Maar ligt het nu aan ons…Dat wij zo veel over het hoofd zien ….Of……Dat halve onderzoek van onze collega’s in Amsterdam zorgde ervoor dat we maar achter de feiten aan blijven lopen……Dat irriteert mij”. Anita merkte op: “Petra was wel bij de moord in Arnhem aanwezig he…Ja en ze was op de dag van de moord gewoon thuis en ik heb met veel tegenzin haar man Rene gebeld en die bevestigde dat……Weet je wat die lul zei door de telefoon?”. De Vos keek Anita aan en zei: “Laat me raden….Ze heeft huisarrest”. Anita schudde haar hoofd vol ongeloof: “Ja…Iets in die geest …Vreselijk…Wat een kwal”.

Anita parkeerde haar auto aan de Hampton Road en zei: “Daar ligt de boot….Ben je er klaar voor?” De Vos keek opzij en zei: “Jij moet het woord doen, ik merk wel wat ik er van begrijp”. Even later liepen ze onder de bomen door en kwam er een mooie woonboot te voorschijn. De Vos liep brutaal van het grindpad af over het gras en ging de woonboot staan te bewonderen. Astoria lag mooi in de rivier de Thames. Vanaf het bovendek riep een man naar benenden: “You like this boot?” De Vos keek naar boven en herkende meneer Gilmour van foto’s en nu zag hij hem in het echt. De Vos stak zijn duim omhoog en riep: “Yes…Yes..Yes”. Anita ging naast De Vos staan, keek ook omhoog en zag toen voor het eerst David Gilmour. Haar adem stokte ineens. De Vos keek haar aan en zei: “Toe, zeg nu wie we zijn”. Anita was even een paar tellen van de wereld ze bleef omhoog kijken, totdat David Gilmour zelf begon: “Are you the police from Holland?” Anita zei: “Yes”. Gilmour zei: “Well, come on in”. David Gilmour liep de trap naar beneden en deed de deur open, er volgde een vriendelijke lach van oor tot oor en hij gaf eerst Anita een hand: “Welcome at the Astoria”.

De Vos gaf Gilmour ook een hand en riep: “De Vos……..Wat een mooie boot heb jij”. Gilmour knikte en hoorde de naam boot. Dat was kennelijk voldoende en voor de tweede keer vroeg Gilmour: “You like the boat?”. De Vos liep achter Gilmour aan en Anita volgde. De Vos vroeg aan Anita: “Vraag hem hoe oud deze boot is”. Anita vroeg voorzichtig: “Mister Fox wants to know how old this boot is”. David Gilmour was zichtbaar tevreden met deze vraag en wees Anita en De Vos een stoel. David nam zelf plaatst op een stoel die vlakbij heel veel knoppen stond. Het was ook voor De Vos een opmerkelijk gezicht om duizenden knopjes te moeten zien, waar je dus tegenwoordig cd’s mee opneemt. Vervolgens ging Gilmour verder: “This boot is built between 1910-1912 by Fred Karno. He wanted to build the best houseboat on the river, on the deck was playing a complete orchestra of 90 people”. David Gilmour was duidelijk in zijn element en was alles behalve chagrijnig. Hij bleef maar doorpraten hoe hij deze boot had omgetoverd tot zijn eigen studio en dat de laatste twee albums van Pink Floyd er waren opgenomen en zijn laatste solo album eveneens. Gilmour zei: “I have been in so many studio walls, never with windows on it, so I wanted a studio with windows”. Anita had duidelijk schik en luisterde zeer geboeid en kreeg pretoogjes als Gilmour zijn brede grijns liet zien. Ze vertaalde alles voor De Vos en Gilmour volgde dat met een brede glimlach en ondanks dat De Vos de taal niet begreep, waren de heren het eens over de boot. Totdat Gilmour ineens een zeer opmerkelijke vraag stelde aan De Vos: “Which music do you like?” De Vos keek Anita aan en die vertaalde het. De Vos veerde op en riep ietwat te hard: “DE KAST”. Gilmours keek ineens nadenkend: “Is that a Dutch rockband from the North of Holland?” Anita knikte bevestigend en Gilmour pakte de telefoon. De Vos keek Anita aan en vroeg: “Waar gaat het nu ineens over?” Anita antwoordde De Vos: “Weet ik niet, jij zegt De Kast en hij gaat bellen, ik weet ook niet waarom”. Nadat Gilmour de telefoon had neergelegd liep hij naar zijn pc en lachte: “Well, well the dutch band De KAST, I know them”. Anita vertaalde het meteen voor De Vos, die begon te lachen en zei: “Ja natuurlijk de Friese trots komt ook overzee, wat dacht jij dan?” Gilmour gooide wat schuiven open en ineens begon de muziek van De Kast te spelen. De Vos herkende meteen het nummer Visioen en begon gelijk mee te zingen: “Ik loop langs het water……”. David Gilmour lachte om de valse zangkunsten van de oude speurder en hij zei tegen Anita: “Tell him that I wrote the music”. Anita keek verbaasd en zei meteen tegen De Vos: “Dit nummer van De Kast is geschreven door hem”. De Vos keek verbaasd en riep: “Dat ken net…….De Kast maakt hun eigen muziek, die man is in de war, zeg dat maar tegen hem”. David Gilmour moest lachen: “He doesn’t want to admit it”.

Intussen had Anita een tijd lang alleen met Gilmour het woord gevoerd en uitgelegd waar ze mee zaten. Hij had rustig de tijd genomen en aandachtig geluisterd en Anita vroeg aan hem: “Well mister Gilmour we found a letter that says….I will translate it….I’m not afraid, I’m climbing out the closet to put you in the closet forever and ever”. Gilmour keek Anita aan: “I really don’t know what this has to do with our lyrics”. Gilmour keek De Vos aan: “Well here in England we once had Sherlock Holmes, ask him, I really don’t know”. Anita ging verder met Gilmour en liep door de teksten van het nummer High Hopes heen, op zoek naar aanknopingspunten. Ineens merkte Gilmour op, terwijl hij naar de vertaalde tekst van Anita op haar blocnote keek: “He’s afraid, well maybe he is afraid about the killer?”. De Vos keek Anita strak aan en vroeg ietwat gepikeerd: “Wat zegt hij nu?” Anita keek weer terug naar De Vos en zei: “Het kan ook zijn dat Key in dit geval Richard de tekst schreef omdat hij juist bang is….Een soort loze dreiging uit angst”. De Vos merkte gelijk op: “Hoe weet hij dat nu?” Gilmour kon aan het gezicht zien dat er ongeloof was en hij wees met zijn vinger naar zijn hoofd en zei: “Sherlock Holmes investigation mind”. (9) Nadat Anita uitvoerig alles door had genomen, waren ze klaar en werd er op een vriendschappelijke wijze afscheid genomen: “Oooh mister Vos……..Nice band The Cast”. De Vos liep naar de auto toe, ging mokkend zitten en zei: “De vent is gek…De Kast jat geen muziek van die vent”. Anita ging achter het stuur zitten en zei: “Waarom niet? Je hebt de cd toch meegenomen? Kijk je toch even”. De Vos keek Anita aan en draaide zich om, want op de achterbank lagen enkele cd’s die hij mee wou hebben voor in de auto en al snel had hij de bewuste cd te pakken en riep hij: “Alles uit de kast”. Hij bekeek alles: “Nou, alles in het Nederlands en er staat niets op”. Anita zei tegen De Vos: “Mag ik eens kijken…..Kijk……..Hier staat het op de achterkant”. Ze gaf de cd terug aan De Vos en hield de vinger op de naam en zei: “Wat staat daar?……Gilmour, Carin, Ezrin en Moore,……klopt dat?” De Vos was ineens stil. Anita kreeg lol, heel veel lol en zei: “Wil je die tekst nog eens voor mij zingen, het is muzikaal zo perfect daar kunnen de heren van Pink Floyd…..Hoe zei je het ook alweer?…….Oh ja, een puntje aan zuigen………Foei zaten je helden even zonder inspiratie?” De Vos zei niets. Anita had duidelijk schik. Even later merkte ze op: “Kijk eens naar buiten, zie je die fabriek met die vier schoorstenen”? De Vos was nog steeds nukkig over het feit dat zijn muziekhelden een nummer hadden gemaakt en de muzikant ervan bezat nog een boot ook, zoveel informatie op een dag zorgde ervoor dat je stil werd. Zijn bandje moest zijn meerdere erkennen en dat accepteerde hij als fan niet en met een late reactie vroeg hij aan Anita: “Wat is er met die vier schoorstenen, kunnen die niet tegen de vlakte?…..In 1998 gingen de vijf schoorstenen van het Hunzecentrale te Groningen ook tegen de vlakte, waarom doen ze dat hier dan ook niet?” (10) Anita merkte op: “Deze fabriek staat op één van de hoezen van Pink Floyd”. De Vos had het niet meer en brulde: “WORDT IK NU GEDWONGEN OM FAN TE WORDEN VAN PINK FLOYD?” Anita moest haar auto aan de kant zetten……Ze zette haar alarm lichten aan. Ze kwam niet meer bij van het lachen en De Vos begreep er helemaal niets van. Toen Anita weer verder reed merkte ze op: “We gaan vanavond in de pub voetbal kijken en morgen weer terug en dan moeten we maar even naar Simon Baar”.

Anita reed haar auto van de boot en De Vos begon te lachen en zei: “Kijk, kijk…Hier rijden we weer gewoon rechts en wat een wegen netwerk, of we over een biljart laken rijden….. Kijk die mooie blauwe kleuren van ANWB borden eens”. (11) Anita moest even weer omschakelen en merkte op: “Was toch een leuke ervaring? …Londen?….Dan nog een gesprek met David Gilmour….Besef jij wel hoe jaloers forumleden van de site van Leo wel niet moeten zijn?” De Vos schudde zijn hoofd en zei: “Pfffffff het is een gewone man die muziek maakt……Nou en”. Anita counterde gelijk fel terug: “Ja zelf voor Friese groepjes”. De Vos zei niets, als een klein kind stopte hij zijn vingers in de oren. Hoe kon zijn favoriete band een nummer van Pink Floyd nadoen. Ineens zei hij: “Anita stop bij de eerste de beste snackbar, ik wil een frikadel speciaal en patat oorlog, die gore witte bonen bij het ontbijt, brrrrrrrrr”.

Anita deed een voorstel: “Zullen we overnachten in Delft?” De Vos knikte instemmend: “Ja het is al laat en ik wil de heer Baar vroeg wakker maken, want ’s morgens verhoor werkt het beste………Maar je bent nu al twee snackbars voorbij gereden…..Ik heb honger”.

Even later zaten Anita en De Vos in de snackbar. De Vos genoot en vroeg ineens aan Anita: “Waarom stelde je mij aan meneer Gilmour voor als mister Fox?” Anita kreeg pretoogjes: “Fox met een F betekent in het Engels Vos”. De Vos begon te lachen en zei: “Hij had het ook over Sherlock Holmes hé, wat was dat precies?”. Anita zei: “Och, hij vond niet dat je de gave had van Sherlock Holmes, hij miste het vergrootglas en je pijp, hahahah”. De Vos schoof het lege plastic bakje voor zich: “Rare kwibus die Gilmour”. Anita zei gelijk: “Weet je wat zo apart is, Gilmour klinkt heel erg op Kill More”. De Vos keek Anita aan en zei gelijk: “Ja……Wat is het verschil?” Anita zei: “Nou Kill More betekent ….Vermoord meer………Zat ik eens over na te denken”. De Vos sneed met zijn plastic vorkje een stukje van zijn frikadel speciaal en vroeg: “Weet je….We denken steeds dat het om dezelfde moordenaar gaat, maar misschien is dat wel niet zo…..Nee…….Dit moet om dezelfde persoon gaan……Ja toch?” Anita dronk uit haar blikje Fanta en knikte: “Ik denk het ook………Overigens, ik ga even bellen, met onze collega’s in België….Even informeren hoe het gaat met Richard en Natasja”.

Anita liep naar buiten, want binnen had ze niet volop bereik met haar mobiele telefoon. Even later kwam ze de snackbar weer binnen en zei: “Ik hoor iets opmerkelijks……..Simon Baar is deze week door Richard en Natasja waargenomen in het plaatsje Grimbergen”. De Vos: “Oeps, dan moeten we hem morgen aan de tand voelen……Nog meer nieuws?” Anita knikte: “Ja Leo had een sms gestuurd, ik had het niet gehoord dat ik een sms had ontvangen, maar ik las het net even…Er is weer nieuws op het forum…. Weer een rare tekst”. De Vos pakte zijn servetje en veegde zijn mond schoon: “En die tekst luidt?” Anita bekeek haar mobiel en zei: “De tekst luidt……….Outside The Wall Belongs Inside My Wall”. De Vos vroeg gelijk: “Wat betekent dat?” Anita moest nadenken: “Ja ik weet niet of je het letterlijk moet vertalen….Maar het is iets zo van…..Buiten de muur behoord in mijn muur”. De Vos ging er gelijk overheen en merkte op: “Uit de kast, in de kast….Buiten de muur, in mijn muur”. Ze keken elkaar aan, waarna de oude speurder reageerde: “Nou schiet mij maar lek”.

(1) Indiana Jones is een film van Steven Spielberg. Er zijn nu 4 films over deze

(3) ooprjochte Fries betekent. Een oprechte Fries. Dus een echte en eerlijke Fries.

(4) Pikmeerkruizer is een merknaam van een boot. Het is genoemd naar het meer Pikmeer.

(5) Stena Line is een rederij werd door Zweed Sten Allan Olsson opgericht in 1962.

In 1989 werd de lijn tussen Hoek van Holland en Harwich overgenomen door Stena Line.

(6) Titanic voer in 1912 tegen een ijsberg op en verging. Het was destijds de grootste boot.

(8) Bed & Breakfast heb je veel in Engeland. De gasten bieden hun huis aan, voor een

(9) Sherlock Holmes is een fictief persoon bedacht door Sir Arthur Conan Doyl. Er zijn vele

(10) Hunzecentrale was jaren lang de elektrische centrale van Groningen. Deze had vijf

schoorstenen die in de verte al zichtbaar waren. Op de plaats van de vijf schoorstenen,