PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos besloot om met Hemelvaart een boot te huren. Zijn eigen boot was nog lang niet klaar. Daarom was hij een stuk gaan varen en legde aan in de haven van Steenwijk. Op het moment dat hij wilde aanleggen, zag hij in de verte twee vrouwen dichterbij komen. Zouden die voor hem komen? Het leek ook wel dat hij een van de vrouwen herkende. Toen de dames dichterbij kwamen, herkende De Vos inderdaad Anita. Er kwam een brede glimlach op zijn gezicht. Hij vond het zeer bijzonder dat zijn collega op zijn vrije dag langs kwam. De Vos was druk bezig om de fender veilig tussen zijn boot en de wal te plaatsen, vervolgens gooide hij zijn landvast om de meerpaal heen en Anita kwam steeds dichterbij met een voor De Vos nog onbekende dame. (1) Toen Anita met deze vrouw aan de kade stond, stak de oude speurder zijn hand uitnodigend uit en zei: “Anita, wat een verassing”. Meteen keek hij naar de vrouw die naast Anita stond. Zou het een vriendin zijn? Hij schatte haar rond de veertig jaar. Hij tilde Anita in de boot en vervolgens reikte hij de hand naar de onbekende vrouw. De vrouw aarzelde zichtbaar, maar De Vos stelde haar op haar gemak en zei: “Kom maar, spring er maar in”. De onbekende vrouw stapte in de boot.

Anita stelde de onbekende vrouw voor en zei: “Dit is Natasja Wijchers”. De Vos stak zijn hand nogmaals naar haar uit en stelde zich netjes voor. De Vos herkende de achternaam en vermoedde meteen dat dit bezoek te maken had met de Pink Floyd zaak. Heel even leek het erop dat De Vos het niet prettig vond dat de dames hem lastig kwamen vallen tijdens zijn verlof. Ze zeggen wel eens dat je privé en werk gescheiden moet houden. Maar het werk waar De Vos jaren terug voor had gekozen, had als één groot nadeel: Je nam het altijd mee naar huis.

Natasja begon zich te verontschuldigen: “Ja sorry dat ik u stoor, maar ik had de auto genomen en contact gelegd met uw collega Anita……Er zijn een paar dingen waar ik met u over wil praten” De Vos gebaarde naar de rieten stoelen, die hij op het dek van zijn gehuurde boot had neergezet: “Ga zitten en steek van wal”. Natasja begon even te lachen, ze keek tussen de kade en de boot en zei lachend: “Wat mij betreft hoeven we niet van wal”. De Vos lachte maar wuifde haar opmerking weg: “Waar kan ik u mee van dienst zijn?” Natasja werd ineens serieus, de lach vooraf leek ook gemaakt en ze begon aarzelend te praten: “Uuuh…Ik maak mij grote zorgen over mijn man Richard Wijchers…..Weet u waar hij precies is?” De Vos keek naar Anita en hoopte dat Anita niet veel had verteld: “Weet u dat zelf niet?” Vroeg de oude speurder. Natasja’s hoofd schudde nee: “Nee…Hij heeft mij gebeld en alleen verteld dat hij op de vlucht was en daarna hoorde ik dagen niets van hem, zodat ik naar de politie in Roosendaal ben gegaan. Ze vertelden mij dat hij onder begeleiding van de politie het land was uitgezet en dat u de eindverantwoordelijke bent”. De Vos knikte bevestigend: “Wij hebben uw man advies gegeven om zijn onderduikadres strikt geheim te houden…..We …We…Weten namelijk niet of hij een mogelijke kandidaat is om ook te worden vermoord……Heeft hij u verteld dat hij bedreigd wordt?” Natasja knikt instemmend: “Richard, was altijd wel een angstig persoon …Ja dus….Hij heeft tegen mij gezegd dat hij wordt bedreigd door één van zijn oude vrienden ….Hij vertelde mij…Dat er al twee waren vermoord….Ik zelf wist hier niets van……Maar ik heb even op Google gekeken en toen stuitte ik op de twee moorden. Het zijn Nico Maan en Dirk Geerlings”. Anita begon hierop ja te knikken: “Kende u deze twee personen?”. Natasja kreeg een zure blik in haar ogen: “Ja helaas ken ik de heren …….Weet u…..Ik mag het niet zeggen……Maar ik ben blij dat ze hun verdiende straf hebben gekregen”. De Vos zijn hersenpan begon ineens op volle toeren te draaien, hij voelde dat hij nu voorzichtig moest zijn en hij vroeg: “Waarom vindt u dat mevrouw?”. Natasja stond ineens op en haar wijsvinger ging de lucht in en hardop zei ze: “HET IS DE STRAF VAN GOD…Het is hun eigen schuld…..Ze waren……En net als Rene Waterman…..…….Rene …… U moet Rene hebben………Hij is de grootste klootzak”.

De Vos zag dat Natasja woedend werd en probeerde haar weer rustig te krijgen. “Gaat u weer rustig zitten mevrouw, waarom denkt u dat Rene er achter zit?” Natasja begon plotseling te huilen en te schreeuwen: “Die eikel zette Richard uit de band ……….Richard is hier jarenlang kapot van geweest en de anderen gingen ermee akkoord…….Weet je De Vos……..Ik hoop dat..da….Oh mij god…….Oh lieve hemel….Richard neemt toch geen wraak?” De Vos zei: “Laten we even stoppen, wilt u wat drinken?”

De Vos vond het nodig om even een korte pauze in te lassen. Vervolgens ging hij een kopje thee maken voor de dames en voor zichzelf natuurlijk. Natasja dronk haar thee en vroeg toen aan De Vos: “Begrijpt u iets van Pink Floyd muziek?” De Vos antwoordde: “Ik moet u eerlijk bekennen dat het niet mijn smaak en muziek is”. Natasja lachte: “Ach, het is best de moeite waard …..Van welke muziek houdt u dan?” De Vos moest lachen en vond het moment van ontspanning tijdens dit gesprek prettig: “Ik ben een grote fan van De Kast”. Natasja moest lachen: “Die jongens zongen ook in het Fries he? Bestaan ze nog wel?” De Vos wees met zijn wijsvinger omhoog: “Ze komen weer bij elkaar….Dat voel ik…..Maar voorlopig moeten we het doen met het prachtige solo album van zanger Syb”. Ineens ging Natasja over op een volgende vraag: “Weet u precies waar mijn man is, ik wil hem wel kunnen ondersteunen, ik ken hem, hij heeft mij nodig” Anita merkte op: “Wij hebben u man bij kennissen gebracht in België”. De Vos keek Anita verbaasd aan. De Vos lette meteen op de blik van Natasja: “Oh dan zit hij…….Of zit hij……Weet u precies waar u hem heen heeft gebracht?”

De Vos antwoordde: “Hij zit op het politiebureau van Antwerpen”. Terwijl De Vos naar Anita keek, kreeg zij ineens een rood hoofd, alsof ze besefte dat ze nooit had mogen zeggen waar haar man verbleef”. En ook voelde De Vos dat Natasja door had, dat hij moest liegen. En liegen deed De Vos niet graag, maar deze keer, kreeg hij het gevoel dat het moest. De Vos vond het wel genoeg: “Dames, ik wil niet vervelend zijn…Maar ik heb het voornemen, om weer uit te gaan varen”. Anita stond op waarna Natasja ook ging staan en zij stak blij haar hand uit: “U heeft mij zeer geholpen, ik hoop dat mijn man veilig is, denkt u dat mijn man de moordenaar kan zijn?” Hij haalde zijn schouders op: “We doen onze uiterste best om de moordenaar te vinden, wij hopen van harte dat het bij twee moorden blijft”. Natasja stapte van de boot af en draaide zich op de kade om: “Wel meneer De Vos ik wens u heel veel succes bij het opspeuren van de dader. Als ik u was, zou ik Rene Waterman maar arresteren, ik weet zeker dat hij de dader is. En bedenk goed….Er is iets in het verleden gebeurd…Wat de band…..Kapot heeft gemaakt…En het is allemaal begonnen bij Rene ….Castreren en tegen de muur met hem”.

De Vos keek haar na…Castreren en tegen de muur…De opmerking bleef lang in zijn hoofd rond spoken. Anita kwam naast hem staan: “Wat denk je?” De Vos keek boos naar haar en zei:”Weet je wat ik denk? Dat jij een ongelofelijke blunder hebt uitgehaald”. Anita kreeg een enorm rood hoofd en begon zich te verdedigen: “Ja maar.…Het is zijn vrouw….Je denkt toc….” De Vos maakte zijn landvast los van de meerpaal en zei: “Ik denk…Ik weet niet wat ik denk, maar ik had gehoopt dat de heer Wijchers veilig was. Heb je zijn vrouw horen praten?” Ze keurt alle moorden goed, het zal mij nie……” Anita onderbrak hem: “Je denkt toch niet dat zijn eigen vrouw hem vermoord …..Dan had zij hem toch als eerste vermoord?” De Vos ging zitten, met zijn landvast in handen: “Ja daar heb je ook wel weer een punt”. Anita stapte nog net op wal en bleef kijken toen De Vos zijn boot los had van de kade en langzaam verder voer. De Vos keek nog even achterom, stak de hand naar Anita op en zei: “Ahoy”.

De Vos kwam zingend het kantoor binnen, terwijl Anita al binnen was en al driftig aan het typen was op haar laptop, hoorde ze ineens de oude speurder zingen. Hij zong behoorlijk hard: “Ik loop langs het water op een eindeloos strand, er komen stemmen gedragen op de wind vanaf het land,……..” Anita moest lachen: “Wat zing jij nu?” De Vos keek haar aan en begon meteen weer: “Ik word gevolg door een schaduw belicht door een volle maan………Prachtig…..Wat een tekst….Wat een nummer………Ja daar kunnen de heren van Pink Floyd nog een puntje aan zuigen”. Anita keek verbaasd en vroeg: “Wat zing je dan?” De Vos trok zijn lippen strak en met een blik keek hij haar aan, alsof hij wou zeggen…….Weet je dat dan niet….. De Vos keek blij naar Anita en zei: “Lieverd, zulke mooie liederen komen toch alleen uit Friesland?” Anita stond op: “Ooooh ja De Kast ……….Hoe heet dat nummer?” De Vos ging achter zijn bureau zitten en zei: “Visioen…..…Dat nummer staat op de cd “Alles uit de kast”. Anita keek De Vos aan: “Zo…Zo….Een kenner”. Hij keek haar aan en zijn beide handen gingen omhoog alsof hij Romeo was onder het balkon, vervolgens begon hij weer te zingen: “Ik dacht dat ik je was vergeten…..Maar als ik m’n ogen sluit, droom ik van de mooiste fragmenten, waarin alles draait om jou…….” Anita keek hem aan zo van, waar heeft hij last van, totdat ze haar blunder bedacht op de boot. Ze stelde meteen de vraag: “Je bent niet meer boos op mij?” De Vos keek haar verbaasd aan: “Ik boos op jou?…….Hoe kom je daar zo ineens bij?” Anita kreeg weer een kleur op haar gezicht: “Nou….Je vond mijn opmerking op de boot …Niet echt tactvol…….” De Vos liet zich lui achterover in de stoel zakken en zei: “Anita, ik weet het ook niet meer……Ik heb nog steeds het gevoel dat we nog maar vooraan in het onderzoek zitten ……Ik heb ook nog nooit meegemaakt, dat alles zo vaag is…….We moeten aan het werk… Waar woont die Waterman?……En is hij al terug van vakantie?” Anita snuffelde in haar blocnote en zei: “Almere”. De Vos zei meteen: “Maak direct een afspraak, ik wil er vandaag nog heen”. Hij wilde zich gereed maken voor vertrek, totdat ineens de commissaris binnen kwam. De Vos ging weer zitten en vroeg aan de commissaris: “Marcel, wat is er?”. Marcel van Leeuwen ging voor hem staan: “Meneer De Vos en Mevrouw Kalsbeek ik wens een onderhoud met jullie….Thans is mij ten gehore gekomen…..Dat de zaak…..Waar jullie je op dit moment in bevinden ….Nog geen enkele vooruitgang heeft geboekt…Ik kan jullie mededelen ..Dat ik jullie rapporten aandachtig volg…Mijn complimenten voor mevrouw Kalsbeek….Uw schrijfwerk was uitmuntend verzorgd…..”. De Vos onderbrak Marcel en zei: “Jemig joh…….Praat normaal Gronings of om mijn part Fries…..Maar kun je die kaktoon van je even uitschakelen…….Wat wil je nu vertellen?……Doen we het niet goed?…….Ga je ons van de zaak halen?….Wat is er?” Marcel liet zijn schouders zakken: “Ik heb vandaag formeel opdracht gekregen om jullie tweeën naar een cursus te sturen”. Anita en De Vos keken elkaar verbaasd aan, waarna Anita direct opmerkte: “Oh wat leuk….Leerzaam commissaris”. De Vos keek Anita aan zo van hoe kun je dat nu weer zeggen….Want De Vos voelde niets voor bijscholing…..Zeker in zijn laatste zaak niet. Van Leeuwen ging weer verder en nu op een normale toon vertelde hij: “Er komt een FBI-agent uit Amerika om jullie bij te praten hoe seriemoordenaars te werk gaan”. (2) De Vos liet zijn hoofd spontaan op zijn bureau vallen. Hij merkte op: “Wie zegt dat wij te maken hebben met een seriemoordenaar?” Van Leeuwen raakte geïrriteerd en zei streng: “Hoofd omhoog De Vos…Kijk mij aan als ik met je spreek……Volgende maand zitten jullie twee dagen op een…..Hutje op de hei…. Jullie gaan naar Nunspeet….En als ik jullie was zou ik maar goed opletten……En wie weet?….Komen jullie tot nieuwe inzichten……..Ja toch?” De Vos wreef met zijn beide handen door zijn ogen en vroeg: “Wanneer moeten we daar heen?” Van Leeuwen lachte: “Half juni”.

Anita zat achter het stuur en ze draaiden via het Julianaplein de A7 op. Doel van de reis was…Almere. Op weg naar Rene Waterman. Anita keek opzij: “Nou, leuk toch? …Een cursus?” De Vos krabde op zijn achterhoofd en zei: “Wel jaa”. Anita wist dat de oude leermeester niet graag les kreeg van anderen. De Vos sneed een ander onderwerp aan en vroeg: “Hoe was het concert…..Limburg was het toch?” Anita trok aan haar gordel en speelde ermee, vrolijk antwoorden ze: “Oooh dat was gaaf….. Wat een show zeg…….Je hebt heel wat gemist”.

De Vos ging iets achterover zitten en vouwde zijn handen en tilde vervolgens zijn linker knie omhoog en vervolgens klemde hij zijn gevouwen handen om zijn knie en zei: “Heb je ook nog forumleden getroffen?” Anita knikte ja en zei: “Ja een paar, maar weet je wat ik gek vond, een forumlid zei dat hij een vermoeden had, wie achter de moorden zat”. De Vos reageerde meteen fel: “EN DAT ZEG JE NU PAS?” Anita antwoordde meteen: “Zoiets geloof jij toch niet?” Anita keek opzij naar De Vos en zei vervolgens: “Ja grut hij zei het met een lach en zei daarna, wil je wat drinken”.

De Vos strekte zijn beiden benen en met zijn rechterhand, pakte hij de handgreep boven de autodeur vast en zei niets. Anita zei: “Volgens mij was het een soort versiertruc”. De Vos ging over op een ander onderwerp en zei: “Waar moeten we zijn?” Anita zei: “Afslag Almere Haven...….We moeten op zijn kantoor zijn”. De Vos keek opzij: “Waarom daar? Ik wil hem thuis ontmoeten, ik wil zien of hij ook iets in de kamer heeft staan…….Weet je nog?” Anita schrok: “Och hemel, niet aan gedacht, en nu?…Hem verzoeken om naar zijn eigen woning te gaan?”

De Vos keek haar aan: “Laten we slim zijn, we gaan eerst naar zijn woning en doen net of wij het niet hadden begrepen dat we hem op het kantoor moesten ontvangen”. Anita knikte instemmend en zei: “Je wilt even rondneuzen?”. De Vos knipoogde naar Anita en zei: “Juist….Waar woont hij”? Anita zei: “Moet je even in mijn tas kijken, daar heb ik het ergens op geschreven. De Vos pakte haar tasje op schoot en opende de rits en vroeg nog even: “Mag ik er zo inkijken van jou”? Anita keek verbaasd en zei: “Gaf je toch opdracht”. Even later vond De Vos het en riep: “Afslag Almere Buiten de Tussenringweg op”. Net op tijd, stuurde Anita de auto de snelweg op en ineens schrok ze zich wezenloos. Een gele motor haalde haar brutaal rechts in. De Vos merkte gelijk op: “Erachter aan, slinger die vent op de bon”. Anita volgde gelijk en riep het kenteken hardop……De Vos merkte daarna gelijk op….”Ik bel Veendam”. (3) De Vos pakte de telefoon van Anita en langzaam drukte hij op de nummers. De Vos merkte even later op: “Het is een vrouw”. Anita kwam steeds dichterbij en ineens zei ze: “Oh laat haar ook maar gaan”. De Vos keek verbaasd en zei: “Omdat ze een vrouw is???” Anita knikte en zei: “Ook dat, maar ze draagt een prisma op haar rugzak zie je dat?” De Vos keek nog verbaasder en riep: “Ja en?” Anita zei: “Ze is Pink Floyd fan, die worden buiten de boetepot gehouden”. De Vos hief zijn beiden handen omhoog en schudde met zijn hoofd afkeurend heen en weer en merkte op: “VROUWEN”.

De Vos en Anita stonden even later voor het raam te kijken en belden gewoon aan. Er was iemand thuis en het duurde ook niet zo lang voordat de deur open ging. De Vos herkende haar, het was Petra Talens. De overspelige vrouw van Rene Waterman. “Goedemiddag mevrouw Waterman”. Petra maakte een wegwerp gebaar en zei: “Ik gebruik graag mijn meisjesnaam Talens”. De Vos verontschuldigde zich: “Excuses …Maar mogen wij even binnen komen….Want wij hadden een afspraak met uw wettelijke echtgenoot”. Petra aarzelde en besloot toch maar de politie binnen te laten. Even later kwamen Anita en De Vos de kamer binnen. Ze keken beiden aandachtig rond. Op zoek naar….. De Vos vroeg: “Ik zie dat uw man ook iets bezit van de heren Pink Floyd?” Petra knikte bevestigend en zei: “Ja het is zijn kostbaarste bezit, het is een basgitaar van Roger Waters zijn grote idool en voorbeeld ….Ik mag er niet aan komen…Zelfs met schoonmaken niet”. De Vos herkende dit, hij besefte ineens dat die instrumenten ook met de moord te maken moesten hebben. Want wat was er weg bij Nico Maan? Drumstokken. Petra ging naar de keuken om thee te maken, dat gaf de oude speurder even de gelegenheid om snel rond te snuffelen en hij merkte op tegen Anita: “Anita, de drumstokken bij Nico Maan en hier een basgitaar…..Weet jij nog wat er weg was bij Dirk Geerlings?” Anita stelde de Vos op zijn gemak: “Ja een gitaar wordt daar gemist, alleen wij hebben er nog niet veel aandacht aan besteed”. De Vos zei gelijk: “Daar moeten we ons eens op gaan richten”.

Petra kwam weer terug en zette thee op tafel, een Tupperware trommel ging open, er lagen koekjes in, en ze deelde ervan uit. (4) De Vos en Anita gingen op de bank zitten en De Vos vroeg meteen: “Hoe gaat het met u?” Petra reageerde: “Oh, gaat wel weer, alleen ik ben er niet gerust op. Mijn man Rene lacht om de dood van zijn oude vrienden …..U moet weten ik heb…….Hoe zeg ik dat…Ik heb u verteld dat mijn relatie niet goed was……En om hem pijn te doen of te raken knoopte ik een affaire aan met zijn grootste vriend……Maar ik voelde geen effect bij hem…..Ik wilde hem jaloers maken……”. Anita keek haar goed aan en zag op haar lichaam iets wat vreemd over kwam, Anita bedacht zich niet en stelde de vraag: “Wordt u door uw man geslagen?”. Petra keek verrast op en zei meteen: “Nee hoor”. Maar met grote overtuiging werd het niet gebracht. De Vos en Anita voelden aan dat er iets was. De Vos: “Hoe is uw relatie met uw man?”. Petra zei: “Daar geef ik liever geen antwoord op, dat is privé en heeft niets met de moorden te maken……Hebt u de dader al?” De Vos moest bekennen: “Nee mevrouw, maar we doen ons best……Wat weet u van de muziekinstrumenten? …….Uw man bezit een gitaar van..van uuh?” Petra vulde De Vos aan: “Het is een basgitaar van Roger Waters en Dirk had een gitaar en ik geloof dat Nico drumstokken bezat en nu weet ik niet wat Richard heeft …….Weet ik zo niet…….Overigens, hebt u al gesproken met Richard Wijchers?” De Vos keek meteen naar Anita met een waarschuwende blik en Anita knikte, alsof ze heel goed begreep dat ze nu moesten zwijgen, De Vos begon voorzichtig: “Wij hebben met Richard gesproken”. Petra vroeg direct: “Weet u waar hij is?” De Vos probeerde een diplomatiek antwoord te geven: “Gewoon thuis bij zijn vrouw denk ik”. Petra keek strak voor zich uit. De Vos verwachtte een tweede vraag, maar ze leek in de verte te staren. De Vos voelde dat er iets was, maar hij kon er nog geen vinger achter leggen.

Ineens ging de achterdeur open en even later kwam een grote man de woonkamer binnen zetten en begon meteen een verhaal: “Zo de politie kon mijn kantoor niet vinden …Ik zat te wachten…….Denk je dat ik de hele dag de tijd heb om naar jullie onzin te luisteren?”. De Vos stond beleefd op, wilde zijn hand uitsteken en zich voorstellen: “Mijn naam is De Vos en dit is mijn…..”. Rene Waterman onderbrak hem bot: “De Vos met Vvvv Oooo Essss zeker, hahahahah ….Sorry hoor, maar politiemensen schud ik niet de hand”. De Vos trok zijn hand verbaasd in en net voor dat hij opnieuw een vraag wilde stellen, gebeurde er iets opmerkelijks. Rene Waterman gaf zijn vrouw opdracht om de kamer te verlaten en dat deed hij op een ludieke wijze, hij zei: “Zeg tutholaa….Ga jij even naar de keuken, waar je hoort….Opzouten”. Petra volgde gehoorzaam, zodat de mond van Anita open ging van verbazing. Ze wilde er meteen wel een opmerking over maken, maar dit was nog maar het begin en Rene Waterman richtte zijn hoofd naar Anita en zei: “Moet jij…Mijn gleuf niet mee helpen in de keuken?……..Want zeg toch zelf…..Jij hoort toch niet in deze wereld thuis! …Nou hopakee..dit is mijn huis…naar de keuken jij”. De Vos greep in: “Meneer wij willen u voor verhoor ook meenemen naar Groningen…Ik eis sowieso respect voor mijn collega..Ik waarschuw u nog één keer of ik arresteer u op grond van belediging van ….” Rene Waterman ging zitten en zei: “Rustig….Rustig De Cock, oooh neee De Vos….Maar wat wilt u mij vertellen, zodat u snel kan vertrekken ….Ik stel uw bezoek niet op prijs…” De Vos wist zich hier ook geen raad mee en aarzelde welke vraag hij zou stellen. Langzaam stelde hij een nieuwe vraag: “Wat is een forumnaam?” Rene Waterman antwoordde: “The Composer”. De Vos wachtte op toelichting, maar die kwam niet, dus besefte De Vos dat hij meer een open vraag moest gaan stellen en voorzichtig vroeg hij verder: “Hoe vindt u het forum?”

Rene Waterman keek zwart en zei: “Gaat”. (5) De Vos maakte meteen een opmerking: “Dat klinkt niet positief!”. Rene zakte ietwat in zijn eigen bankstel en zei: “Ach, ik zit er wel eens op, maar het is maar een zielig zooitje daaroo…Een mutsenclub…Ze denken heel wat …Van oh, ik ben fan……Maar er is maar één die alles weet en dat ben ik”. De Vos keek hem strak aan en merkte rustig op: “U loopt niet over van bescheidenheid”. Rene Waterman zei meteen: “Ach…Dat is voor mietjes……..Ze moeten naar mij luisteren…Ik heb de ideeën…..Ik regelde alles binnen de band……Ik duld geen tegenspraak”. De Vos meteen: “Als u tegenspraak krijgt…Vermoordt u ze?” Rene Waterman begon te lachen en zei: “Jazeker….Ik hak met de botte bijl, de ene met één slag en och, de andere doe je stukje voor stukje……Bevalt me wel hoor”. De Vos geïrriteerd: “Goed….Dan arresteer ik u op de moord van Nic….” Rene Waterman reageerde ineens fel: “Luister, ik had ze graag willen vermoorden maar ik heb het niet gedaan…Vraag die del uit de keuken maar, ik was op vakantie, zei kan het bevestigen.” De Vos merkte op: “Heeft u een goede relatie met u vrouw?” Rene Waterman knikte meteen ja en riep: “Heee……Tutholaa, kom eens hier”. Petra kwam uit de keuken vandaan en kwam voorzichtig dichterbij: “Hee, kom naast me zitten…..Die twee hier vragen of onze relatie goed is…..Kom naast me zitten…Zeg even tegen de politie hoe vaak wij seksen……..Toe maar”. De Vos stond op en zei. “Ik geloof dat wij maar eens gaan, maar houdt u zich beschikbaar”. Net voordat de oude speurder de voordeur uit wilde stappen brulde Rene Waterman nog na: “HEE VOSJE……Je moet even naar die Baar gaan, hij zeurt mij al jaren om die basgitaar…Maar daar kan hij naar fluiten, ik moet ook nog wat van hem hebben, zeg dat maar als je met die loser gaat praten”. De Vos keek achterom en nam de opmerking in zich op. Hij draaide zich om en liep naar de auto. Anita zou weer achter het stuur gaan zitten en net toen ze wilde instappen begon Rene Waterman vanuit zijn voordeur te brullen: “POOH HEEE…KAN DIE MUTS AUTORIJDEN?…..WEL GORDELTJES OM HOOR”. De Vos gebaarde Anita om rustig in te stappen. Even later reden ze weg. Anita begon gelijk te schreeuwen: “WAT EEN KLOOTZAK…..Ik hoop dat ze hem omleggen”. De Vos lachte: “Tja…Meid, het is me wat…Maar het zit niet lekker daar met die twee……Ik begrijp nu waarom ze stiekem vreemd ging met Dirk Geerlings”. Anita zei meteen: “Die arme meid, ze heeft geen leven met die vent, dat zulke figuren nog bestaan”.

De volgende dag was het weer tijd om de boel eens goed op een rijtje te zetten. De Vos kwam zijn kantoor binnen en zag Anita al weer driftig verslag maken, van de dag ervoor. De Vos zei zonder goede morgen te zeggen: “Anita….Wat hebben we?” Anita liet zich achterover zakken en rekte zich stevig uit. De Vos bekeek dit en hield even zijn adem in. Het gezichtsveld was ineens opmerkelijk mooi. Het inspireerde de oude om goed na te denken en hij zei: “We hebben Tini Verbeek, Richard Wijchers, Rene Waterman en zijn volgzame vrouw Petra, die weer vreemd ging met slachtoffer Dirk……Wie hebben we nog meer?” Anita keek De Vos aan en zei: “Natasja”. De Vos begon hardop na te denken: “Zou ze haar man al hebben gevonden?….Kun jij onze Belgische vrienden om info vragen?” Anita zei meteen: “Doe ik zo dadelijk”. De Vos keek naar het plafond en zei peinzend: “Die muziekinstrumenten….Alleen die drumstokken zijn weg, en hangt de gitaar nog bij Dirk Geerlings in de woning? Of is het huis al leeg? Kun je dat ook natrekken…..En…..Wat zei Waterman ook alweer? Simon Baar wilde zijn bas en………Anita ……..Er is iets met die instrumenten……Die zogenaamde collectors items…….Maar wat is daar mee? Zou dat het motief kunnen zijn?…..Waarom is die gitaar dan niet gestolen of is die wel gestolen?…..De drumstokken wel?” De Vos sprong op. “Zoek meteen contact met Richard Wijchers. Welk instrument bezit hij, en regel voor morgen een afspraak met Simon Baar.….Waar woont die beste man?” Anita boog voorover, pakte haar blocnote weer en las hardop: “Alphen a/d Rijn”. De Vos: “Jemig, wat een afstand alweer, we reizen wat af”.

De Vos liep ijsberend heen en weer en zei: “Die forumberichten?..Lees ze op?” Anita keek meteen op haar laptop: “Even wachten hoor…Ik moet even zoeken……uuh… De eerste luidt……I’m Not Careful With That Axe, Car .......en….” De Vos greep in en zei: “Hoo…..even terug…..Je zei Car?” Anita knikte instemmend: “Car hoort bij Nico Maan, is dat de nickname van Nico?” Anita knikte bevestigend: “Ja op het forum noemde hij zich Car….Volgens Leo had het te maken met Nick Mason…..Omdat deze ook autoliefhebber is”. De Vos ging weer zitten: “Ahaaaaaaaa, de heren hebben zichzelf vernoemd naar hun helden…….En de drummer hoort bij Nick Mason, hij bezat drumstokken en……..Hoe heet Richard Wijchers?……En Dirk Geerlings?….Morgen vragen we Simon Baar….Hopelijk weet hij hier de antwoorden op”. Anita vervolgde en zei: “Ja…….Alle berichten komen van ene……Barree”. De Vos pakte een schaar uit zijn la begon te knippen en vroeg: “Maak jij prints van foto’s, ik ga knippen en plakken, we moeten deze legpuzzel in elkaar zetten”.

De Vos begon met knippen en plakken. Anita dook in andere zaken en regelde de afspraken voor morgen. Als de Vos het voor het kiezen had en alles op een rijtje zette, koos hij voor de kleuterklas methode. Hij plakte het papier en foto’s op het raam. Zo kon hij vanuit zijn stoel alles goed overzien. Het was nu wel duidelijk dat de moorden iets te maken hadden met instrumenten. En dat ze op het forum nicknamen hadden die min of meer vernoemd waren naar hun helden. De Vos schudde zijn hoofd en zei: “Anita, wat zijn wij een boel vergeten …Kun je ook informeren……..Hoe heette die kofferband………En ik bel Leo…..Ik moet met hem praten”. De Vos pakte uit zijn la, het visitekaartje van WWW.PINKFLOYDFANS.NL. Hij belde het nummer en wachtte geduldig tot de telefoon aan de andere kant werd opgenomen: “Ja Leo…Het is met De Vos, ik heb een paar vragen…….Ja…We zitten midden in de zaak…..Zeg uuh….Ken jij alle kofferbands in Nederland?…..Kan jij een lijstje doorsturen?……..Oh staat wel op de site……..Oh kijken we zo even……..Maar uuh, ik zit eigenlijk met een kofferband……..Uit het verleden……..Weet jij er zo een paar?…….Wacht even hoor”. De Vos legde zijn hand op de telefoon en vroeg aan Anita: “Kan jij er achter komen hoe die kofferband heet?” Anita was er net achter gekomen, schreef het op een papiertje en schoof het door aan De Vos, die weer verder ging met het telefoongesprek: “Uuuh Leo……Het gaat om de naam……..Uuuuh……Gleggggg Secrets……..ja…….oh…Glegg Secrets……..Oh….Genoemd naar nummers van het tweede album…….oh……Kende jij die band?” De Vos werd goed bijgepraat dat de band Glegg Secrets tussen 1984 en 1991 actief was. Daarna kwam er ruzie. Leo zelf had ze nooit zien optreden, maar enkele forumleden wel, Leo gaf hun namen door, zodat ze verder konden zoeken. Wel merkte Leo op dat de groep bij hun optredens het publiek graag trakteerde op raadsels. De Vos moest ineens denken aan de raadsels op het forum, zouden ze elkaar daarmee uitmoorden? De Vos zag dat Anita af en toe opstond en zelf dingen op het raam plakte. Terwijl de Vos nog met Leo in gesprek was, keek hij elke handeling van Anita na. Ineens werd het stil: “Wat zeg je?”. De Vos knipperde met zijn vingers en gebaarde Anita terug te gaan naar haar laptop. Anita ging meteen en De Vos vroeg via de telefoon aan Leo: “Wat staat er op het forum?………Oke…..Bedankt Leo…Dank je wel, je hebt ons goed geholpen…….Ja…..Is goed……..Tot ziens”. De Vos legde de telefoon neer, stond gelijk op en liep naar haar toe. Anita zat inmiddels al op het forum en zei: “Kijk, weer een bericht….Maar deze keer van Key”. De Vos keek en vroeg gelijk: “Wat staat daar nou?”.

Djitla ne djitla roov, tsak ed ni uoj pots ki ne tsak ed tiu mok ki neb gnab ki tad tein raam kned.

De Vos reageerde meteen: “ssssssssssss….Wat moet je daar nu van maken? Het lijkt wel of hij het andersom schrijft”. Anita keek en zei: “Nou, daar kon je wel eens gelijk in hebben”. Meteen pakte ze haar pen en terwijl ze schreef keek de oude speurder over haar schouder mee en las hardop:“Denk maar niet dat ik bang ben, ik kom uit de kast en ik stop jou in de kast, voor altijd en altijd”.

De Vos keek Anita aan: “Zo, het eerste raadsel hebben we opgelost”. Hij ging zitten en riep steeds: “Uit de kast en in de kast”. Anita keek naar de Vos en vroeg: “Denk jij wat ik denk?”. De wenkbrauwen van De Vos fronsten: “Wat denk jij dan?” Anita zei: “Natasja vroeg jou van welke muziek jij hield”. De Vos stond op: “Key is Richard Wijchers”. Anita gelijk erover heen: “En Natasja heeft dus met hem gesproken”. De Vos zei meteen: “Ze worden nu wel heel verdacht”. De Vos zakte weer in zijn stoel en merkte op: “Ik haat Pink Floyd”. Anita lachte, maar meteen erna zei ze: “Krijg nu de hik”. De Vos keek haar aan en zei: “Waarom?” Anita negeerde het en wees weer met haar vinger op haar laptop: “Er staat een heel bizar forum bericht, moet je komen kijken”. De Vos veerde snel uit zijn stoel en kwam achter Anita staan en las hardop voor:

(1) Fender is een scheepsterm. Een oude autoband of een rubberen stootkussen ter

bescherming van de boot. De Fenders worden dus geplaatst tijdens het aanmeren van de

(2) FBI betekent Federal Bureau of Investigation. Dit Amerikaanse onderzoekbureau is

vooral belast met terroristen bestrijding en gespecialiseerd in het onderzoeken van het

(3) De Vos bedoelt hiermee RDW bellen. RDW Rijks Dienst Wegverkeer. Deze was voor

(4) Tupperware is een huishoudelijk product afkomstig uit Amerika. Bedacht in 1945 door