PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos en Anita verlieten de A6 en reden de A27 op. De oude Vos schudde zijn hoofd en zei: “Ze staan nog steeds op dezelfde plaats”. Anita keek opzij en vroeg: “Wat staat op dezelfde plaats?” De Vos wees naar beneden: “Die vijf olifanten”.(1) Anita begon te lachen: “Ik vind dat een mooi kunstwerk”. De wenkbrauwen fronsten van de oude meester en verontwaardigd reageerde hij: “Us Mem….Is mooier, onnodig geldverspilling”. Anita moest lachen: “Wat ben je toch ook een oude bromtor …..Hartstikke mooie beelden, lekker groot en ‘n leuk herkenningspunt……..het schijnt te komen uit de 1% regeling”. De Vos keek haar aan: “De watte?……1% regeling?”. Anita begon te lachen en zei: “Hahaha….Dat is een soort regeling die bij grote projecten er voor zorgt dat 1% wordt gereserveerd om kunstwerken te maken.” De Vos schudde met zijn hoofd en zei: “1% van hoeveel geld?” Anita reageerde meteen: “Ja toen ze in 1999 de nieuwe snelweg, waar we nu over heen rijden hebben gemaakt ………..Ik denk de kosten van dat hele project en daar dan 1% van…….Ja toch?”

De Vos keek haar aan en zei: “Vraag me of het mij boeit………Stop je even daar bij de pomp ………Een sanitaire stop en ik wil koffie, we zitten op de helft toch?”

De Vos en Anita kwamen aan in Roosendaal.“Waar moeten we zijn Anita?” Volgens mij aan de Tesselschadelaan. De Vos merkte op: “Nou ik heb een behoorlijk zere kont, een enorme schade kan ik je wel vertellen………..Tesselse schade……..Kan ik je verzekeren”. Ze stapten uit en De Vos groette een voorbij lopende man. De man groette vriendelijk terug. De man met een klein roodharige sikje trok de aandacht van De Vos. De man had in zijn hand een gele tas. Waar had hij dit eerder gezien?

Even later belden ze aan. Anita had vooraf Richard Wijchers gebeld, dus hij moest thuis zijn. Het duurde lang. De Vos vond het te lang duren. Het zou toch niet waar zijn, dat ze weer te laat waren. Ze hadden nu al twee doden en te weinig mogelijke verdachten gehoord. Ze hadden zelfs nog niet het gevoel dat er al schot in de zaak zat. Sterker nog, ze verzeilden steeds dieper in het mysterie van Pink Floyd. Dat zo’n band uit Engeland je zo in de macht kon krijgen. Is het niet door de muziek, dan wel door mysterieuze moorden.

Anita werd brutaal en ging voor het raam staan. Ze begon te lachen en wenkte De Vos: “Hee….Smirre moet je kijken, hier voor het raam”. De Vos ging ook voor het raam staan en keek naar binnen. Hij zag een man van rond de veertig op een soort orgel of piano spelen. De Vos kon het niet zo snel waarnemen. Wel schoot hij in de lach. Meneer Wijchers was erg in zich zelf gekeerd, met koptelefoon, speelde hij er heftig op los. De muziek was niet te horen, maar ongetwijfeld was meneer Wijchers bezig om zijn oren flink te beschadigen. Anita begon te tikken op het raam en met haar handen te zwaaien. De Vos wilde gelijk een opmerking plaatsen, maar hij deed het deze keer niet. Anita zag aan de ogen van De Vos en meteen zei ze: “Je laat het”. De Vos begon te lachen en meteen erna merkte hij op: “Ik zeg niets”. Anita keek nog kwader en merkte op: “Ach ik zie het aan je hele houding dat……..” Ze kon haar zin niet afmaken, want ineens ging de voordeur open. Een man deed open, verontschuldigde zich en zei: “Oh sorry…..Ik had de bel niet gehoord”. De Vos lachte en zei: “We hadden het in de gaten …..Maar uuhh…Wij hadden een afspraak ….Bent u de heer Wijchers?” De heer Wijchers stak zijn hand uit, lachte vriendelijk en zei: “Heer en mevrouw van de recherche uit Groningen …….Kom verder……Wees welkom…….Zeker vroeg vertrokken deze morgen?………Hoe lang is het nu eigenlijk rijden……..?” De Vos haalde zijn schouders op en zei: “Och, een Fries klaagt niet zo snel over afstanden, ik geloof dat jullie er meer over klagen”. De heer Wijchers lachte breeduit: “Och elke dag file rijden is ook niet alles”. De Vos knikt instemmend en zei vervolgens: “Ik heb u nog niet voorgesteld aan mijn collega mevrouw Kalsbeek”. Wijchers lachte breeduit en antwoordde: “Hoe kunt u zoiets vergeten”. Anita lachte vriendelijk terug, maar De Vos herkende bij haar de lach die niet oprecht was. Wijchers keek haar erg lang aan, en wel op zo’n manier dat de stripshow al in zijn hoofd was begonnen. Wijchers wilde een opmerking plaatsen, maar er was een duidelijke aarzeling. “Wat willen de vrienden van de politie drinken, koffie, …thee?”

Even later zette Wijchers koffie op tafel, ging op de bank zitten en begon zelf meteen een verhaal af te steken: “Goh spannend, de recherche op visite, ben ik verdachte…of…?” De Vos onderbrak hem: “Meneer Wijchers wij zitten in een zaak, die wij erg serieus nemen, en ik heb nog niet het idee, dat er veel humor in deze zaak zit ….Althans wij zien moord als een ernstig misdrijf”. Wijchers kreeg een kleur op zijn gezicht en begon meteen in de verdediging: “Nee…nee sorry,… ik begrijp uw punt meneer De Vos. Ik besef wel degelijk dat dit een nare zaak is, laat ik voorop stellen, dat het twee van mijn vrienden waren, uit het verleden”. Anita vroeg gelijk: “Waren?” Wijchers ging verder: “Wij waren grote vrienden, ik was erg goed bevriend met Dirk Geerlings, iets minder met Nico, maar Nico was ook een vriend. Maar de vriendschap kreeg een flinke deuk. Het gedoe begon min of meer met een ruzie tussen Dirk en Rene. Die beiden zetten ons tegen elkaar op en zo werden we uit elkaar gedreven, en eigenlijk weet ik tot op de dag van vandaag niet waarom”. De Vos merkte op: “Twee van uw vrienden zijn om het leven gekomen, wij hebben bij Nico een groepsfoto gevonden, ik geloof dat u daar ook op staat?” Wijchers zei: “Er zijn vele foto’s van ons samen, ziet u meneer De Vos, we vormden vroeger een coverband”. De Vos keek Wijchers raar aan en herhaalde wat hij zei: “Een kofferband????……Wat is een kofferband?” Anita kwam tussen beiden: “Dat is volgens mij een muziekbandje……..Jullie vormden samen….Vroeger een tribute band ……Speelde jullie Pink Floyd muziek?” Wijchers knikte instemmend: “We waren één van de eerste tribute bands in Nederland en we waren vrij goed, ook al zeg ik het zelf….Alleen was er in de jaren tachtig niet zoveel aandacht voor als nu….Tegenwoordig komen coverbands als paddestoelen uit de grond………Wat wil je ook ……..Onze helden treden niet of nauwelijks samen op…Het laatste album dateert alweer uit 1994 …Dus kunt u nagaan….En toch is er behoefte aan Pink Floyd muzi…..”. De Vos onderbrak Wijchers, hij was niet zo geïnteresseerd in Pink Floyd en vroeg: “Heb jij een vermoeden, wie de dader kan zijn?” Wijchers haalde zijn schouders op: “Ik zou het niet weten, ja ik kan gemakkelijk iemand binnen de band aanwijzen, maar dat beteken……….Oh shit……….Oh shit……..Jullie gaan mij toch niet verdenken he, van moord……?”. Wijchers stond op en liep ijsberend door zijn eigen kamer, de schrik sloeg hem om het hart….Hij begon te trillen. De Vos ging staan en vroeg aan hem: “Meneer gaat u eens rustig zitten, we hebben tot op heden geen aanleiding om aan te nemen, dat u verdachte bent, maar wij moeten beroepshalve u wel vragen waar u op de dag van de moord was”.

Wijchers knikte: “Ja… ja…Natuurlijk, noemt u mij de dagen en tijden, ik pak even mijn agenda”. Hij liep naar zijn keyboard en haalde tussen de stapel muziekboeken een kleine agenda te voorschijn. Hij nam weer plaats op de bank en riep: “Roept u maar, welke dagen?” Anita noemde de dagen: “Nico is vermoord met een bijl op 27 januari en Dirk op 6 maart…….Met een hakmes”. Wijchers bladerde door zijn agenda: “Op de 27^ste was ik in Amsterdam bij mijn muziekzaak, ziet u, ik werk in een muziekzaak te Amsterdam en op de zesde maart was ik met mijn vrouw een dagje naar Burgers Zoo”. De Vos keek hem dringend aan. “U zet uzelf nu met stip boven aan de verdachtenlijst, want zowel Nico is vermoord vlakbij Amsterdam en Dirk te Dieren en dat ligt vlakbij Arnhem en u was toevallig in de buurt”.Wijchers sprong omhoog en brulde heel hard: “IK HEB HET NIET GEDAAN….IKKE NIET……..NOOIT zou ik zoiets durven…….” Anita merkte op: “Meneer als u ons de tijden aangeeft en zorgt voor een alibi, dan kunnen wij u uitsluiten als mogelijke dader ……..Maar denkt u eens na over het feit dat u niet de dader bent…….Wie zou het dan kunnen zijn?…..Volgens u?” De Vos gooide er een slimme opmerking tegenaan, althans dat gevoel kreeg de oude meester: “Beseft u ook dat u daarmee het volgende slachtoffer kan zijn?” Toen begon Richard Wijchers nog meer heen en weer te lopen: “Oh lieve help….Neee…..Oooh wie.. ……Wie..Wil mij vermoorden?

Na een tijdje was de heer Wijchers weer rustig geworden en zei: “Ik ga onderduiken….Ik moet hier weg….Nee, arresteer me liever, als ik hier maar weg ben”. De Vos knikte bevestigend: “Als u er zo zeker van bent dat u niet de dader bent, is het misschien raadzaam om ergens anders onderdak te vinden, kent u iemand waar u terecht kunt?” Richard Wijchers dacht na en meteen erna zei hij: “Ja, ik heb een kennis wonen in Wemmel, maar dan zal ik hem eerst moeten vragen”. De Vos vroeg meteen: “Waar ligt Wemmel?” Wijchers riep: “Dat ligt in België, tussen Grimbergen en Brussel, ik moet hem meteen maar even bellen, waar heb ik zijn nummer?”

Even later reed De Vos via Bergen Op Zoom richting Antwerpen. Het was duidelijk dat ze een hotel moesten zoeken in Brussel. Achterin zat Wijchers. Angst zat diep in hem. De oude speurder wist niet of hij het meende, hoe vaak had hij daders zien toneelspelen, hoe vaak werd hij door daders in het ootje genomen. Of zou hij mogelijk het volgende slachtoffer kunnen worden? Maar als het verblijfplaats bekend is bij hem, dan moet het haast ook te controleren zijn. Anita draaide zich om, keek naar Wijchers en vroeg: “Wij nemen contact op met de politie in Brussel, zodat ze u in de gaten kunnen houden, mocht u weg gaan of weg willen, zou u dan zo vriendelijk willen zijn om dat aan te geven, zodat we u beter kunnen beschermen? U begrijpt wij kunnen u geen volledige bescherming bieden”. Wijchers knikte instemmend: “Ik zal jullie op de hoogte houden en ik hoop dat jullie de dader snel te pakken krijgen….Ik heb me nog nooit zo bedreigd gevoeld…….Jemig………”.

De Vos stuurde de auto dwars door Grimbergen. Anita keek naar buiten en merkte op: “Wat een leuk dorpje……..Volgens mij moet je die kant op” De Vos vroeg aan Wijchers: “U vertelt uw kennis wel van de reden, maar houdt u zoveel mogelijk stil, zoek geen contact met mogelijke familie en vrienden, zeg het tegen uw vrouw, maar laat haar vooral niet vertellen waar u zit ………En, oh ja…Houdt u zich beschikbaar voor ons……..Kunnen we dit samen afspreken?” Wijchers knikte instemmend: “Ik hoop dat u de dader snel pakt, anders emigreer ik naar een ver land”.

De Vos en Anita stapten de auto weer in. Ze hadden een angstige heer Wijchers afgezet in Wemmel. De Vos zei: “Ik weet niet wat ik hier van denken moet, wij moeten snel een afspraak maken met die Rene Waterman”. Anita pakte de papieren erbij: “De heer Waterman is nog op vakantie, hij komt pas volgende week terug ……..Dan hebben we nog even de tijd……..Oh shit hoe zit het met die andere vent?” De Vos: “We vergeten die vijfde vent op de foto …Hoe heet hij?” Anita keek in haar bloknota en ze riep: “Simon Baar uit Alphen aan den Rijn”. De Vos merkte op: “Zulke goede vrienden uit het verleden en ze zijn allemaal verspreid over het hele land, en eentje hebben we hier in België laten onderduiken”. De Vos reed de drukke stad Brussel in. Een lach kwam bij hem op: “Anita, weet je? Ik haat steden, trouwens in Brussel staat toch het beeldje Manneke Pis?….Of is dat in Antwerpen?” Anita lachte: “Het kon hier wel eens in Brussel staan …Maar we moeten eerst maar even een hotel vinden en we moeten morgen even naar de plaatselijke politie, om alle details door te spreken, zodat de heer Wijchers voldoende kan worden beschermd, …..Lijkt me?” Hij knikte goedkeurend: “Daar heb je helemaal gelijk in”.

De Vos en Anita stapten naar de incheckbalie. Een vriendelijke Belg, heette hun welkom. “Welkom, welkom ….Ik zie vader en dochter, dat kan op een gezamenlijke kamer?”. De Vos begon breeduit te lachen: “Ik ben haar vader niet, maar een gezamenlijke kamer vind ik een prima idee”. Anita zette haar tas op de grond en riep: “Ik wil graag wel een aparte kamer, ik stel mijn privacy zeer op prijs”. De Belg, verontschuldigde zich: “Natuurlijk mevrouw, ik ga u apart inboeken”. De baliemedewerker pakte de sleutel en nodigde Anita uit om te volgen. Anita volgde en draaide zich achterom: “Welterusten baas”. De Vos lachte: “Welterusten meid”. De Belg en De Vos keken haar na, de Belg maakte een vriendelijke opmerking: “Ze is wel erg mooi om allee……”. De Vos onderbrak hem: “Ja….Ze is een goede collega van mij ……..hoe laat is er ontbijt?” De Belgische baliemedewerker lachte vriendelijk: “Allez, u kunt aanschuiven, wanneer u wenst, meneer….We beginnen al om vijf punt dertig tot negen punt dertig meneer ….Maar wenst meneer langer te slapen, dan kunn…….” De Vos onderbrak de man: “Ik slaap morgen niet uit”. De baliemedewerker vroeg: “Wilt u gewekt worden?” Voordat De Vos iets wilde zeggen, kwam plotseling Anita uit de lift vandaan, ze had een lach op haar gezicht. “Ze hebben hier een zwembad, joepie”. Ze pakte de oude meester bij de hand en nam hem mee: “Kijk daar, ga je mee zwemmen? ……..Ik ga snel mijn bikini aan doen ……Ga je mee zwemmen?”. De Vos baalde ineens als een stekker: “Ik heb geen zwembroek mee genomen en ik zwem al jaren niet meer”? Anita keek hem schuin aan. “Dat is balen……Maar ik neem een duik”. En weg was ze. De Vos moest lachen, af en toe snapte hij helemaal niets van zijn collega. De Belgische medewerker stond naast De Vos en zei: “Allez meneer, ik kan natuurlijk een zwembroek voor U regelen”. De Vos kreeg pretoogjes, keek opzij en zei: “Regel het dan heel snel voor mij”.

De Vos zat aan het ontbijt rustig een krantje te lezen. Een Belgische krant. En dat was iets wat hij niet dagelijks deed. Hij merkte niet dat Anita al voor hem stond. Ze zei, vriendelijk: “Goedemorgen”. De Vos keek over de krant heen en zag Anita staan en ze nam plaats tegenover hem. De Vos merkte op: “Zo, ook weer wakker?” Anita lachte: “Wat een heerlijk zacht bed hebben ze hier ……Nog wat nieuws in de krant? De Vos keek over zijn krant heen en daarna begon hij hardop te lezen: “Nou, ik lees hier……Dat de politie hier……Politie gebruikt containers om te flitsten”. Anita merkte gelijk op: “Ik dacht dat we alleen in Nederland worden geflitst, dus hier in België ook al? De Vos zei: “Och heden, hier lees ik…..Meteoriet…..hahahah….Wat dom….Blijkt de steen van de buurman te zijn……….Oh Anita, nu lees ik………Uh….Hoe noemen we in Nederland die strook naast de 4-baanse weg?” Anita keek verbaasd en zei vervolgens: “Vluchtstrook misschien?” De Vos lachte en zei: “Hier noemen ze het pechstrook”. Anita zag de humor er niet van in en zei: “Ja en, wat is daarmee?” De Vos zei: “Och er liepen kinderen over de pechstrook……….maar verder geen schokkend nieuws”.

De Vos stond op en kreunde: “Pfff…….Stijf als een plank”. Anita lachte en zei: “Och ouwe…….Dat komt van het zwemmen hé?…..Wel eens een keer goed voor je oude vossenbotten”. De Vos keek haar aan en begon te lachen: “Af en toe Anita, kan ik je niet volgen …Jij mag graag een counter plaatsen en als ik een ietwat schuine opmerking maak, ben je zo geprikkeld als de pest”. Anita schudde haar hoofd: “Weet je wat jullie oude viezeriken hebben?…..Jullie komen te kort en jij helemaal……..Ik heb je gisteren in het zwembad wel zien staren hoor”. De Vos zei gelijk met grote pretogen: “Ja maaaaaar, het oog wil ook wat”. Anita antwoordde: “Ja jemig….Doe het dan zo onopvallend mogelijk….Het is niet te geloven, je was gisteren geen vos….Je leek wel een snoek …Die tussen het riet zit te wachten op een prooi…Je ogen werden groot en je bleef staren met de mond open ……….Dat is toch zielig man?” De Vos begon zich te schamen, hij was zich daar niet van bewust, maar kon haar ook weer geen ongelijk geven, hij ging maar snel over op een ander onderwerp: “Wat gaan we vandaag doen? …Anita” Anita zei: “Ja nu wil je snel van onderwerp af…….uuuuh….De stad in, we zijn hier nu toch”. De Vos: “Ja maar dat is geen werk, Anita”. Anita pakte de oude meester in de arm: “Kom pa we gaan de stad in en we gaan de boel eens rustig op een rijtje zetten….Evalueren noemen ze dat”.

De Vos en Anita liepen over de marktplaats van Brussel. Anita was druk in de weer met haar digitale camera, ze genoot als een klein kind, alles zette ze op de foto. De oude meester stond ook midden op de marktplaats, maar had niet hetzelfde gevoel als Anita. De stad was hem vaak te druk, te veel mensen, hutje mutje op elkaar, zoals hij vaak dacht en zei. De Vos verlangde naar het water, varen over de Friese meren, dat was relaxed en rustig, zo dicht mogelijk bij de natuur en vooral ‘s zomers een feest op zich. Voor de oude Smirre was een stad niet nodig. Anita gaf de oude meester de digitale camera en zei: “Zet mij even op de foto”. De Vos pakt het toestel aan en vroeg: “Waar moet ik nu drukken dan?” De Vos kon niet omgaan met de tegenwoordige tijd. Digitale letters en codes , het was aan hem niet besteed, hij wist ook wel dat het daarom tijd werd om te stoppen. Hij had geen zin om zich nog te verdiepen in het nieuwe tijdperk. Zo moest zijn horloge voorzien zijn van wijzers, anders kon hij de tijd niet waarnemen. Even praatte hij in zichzelf: “Sietze, het wordt tijd om te stoppen”. Hij baalde dat hij door de high-tech niet meer zijn slimheid kon tonen. De tegenwoordige tijd raasde hem voorbij en een slimme aanpak was er niet meer. Vroeger had hij vaak slimme methodes, de enige slimheid die hij nu nog gebruikte, was dat hij het meeste werk overliet aan Anita. En daarom nam hij maar plaats op een terrasje en keek naar Anita. Laat haar ook maar genieten dacht hij, ik bestel wel een pintje, we zijn nu toch in België, dacht hij bij zichzelf.

Anita kwam naast de oude speurder zitten op het terrasje en zei: “Goh ik stond net bij een gids daar te luisteren, wist jij dat één van onze vroegere koningen daar is geboren?…Willem III of II kon ik niet zo goed volgen”. (2) De Vos vroeg: “Anita,…wat zien wij in deze zaak over het hoofd?” Anita legde haar digitale camera op de tafel en zei: “Oei….Even omschakelen, uuuuh tja, ……Weet je, ik kan de boodschappen op het forum niet volgen …….De muziek nummers….Al twee moorden, we weten wel steeds meer, maar weten we niet teveel? Worden we niet afgeleid door al die rand toestanden…..Ik bedoel…….Soms denk ik dat al die hints via het forum….Niets met de hele zaak te maken heeft…….En we hebben al twee doden en geen daders”. De Vos zei: “Laten we even terugblikken….Hoeveel mense…..”. De oude Vos werd onderbroken door een goed uitziende serveerster die ietwat voorover bukte waardoor haar decolleté goed zichtbaar werd en met een zwoele stem vroeg ze: “Wilt meneer nog een pintje en wil mevrouw wat bestellen?” Anita knikte en zei: “Doe maar een….Fanta Light”. De serveerster liep weg en de oude meester keek haar na, zijn pupillen waren weer groot. Plotseling schopte Anita onder de tafel door: “Jij vieze snoek, bij de zaak blijven”. De Vos schrok zich rot en keek haar aan alsof zijn ex-vrouw uit het grijze verleden hem op de vingers tikte: “Oh sorry, …ja….uuuh…Waar was ik?”

Anita zei: “Je had het over hoeveel mensen en toen stopte je”. De Vos wist het weer: “Oh ja,…uuuuh hoeveel mensen hebben we verhoord? ….We hebben gesproken met Leo Deckers en zijn vriendin Willeke”. De oude meester telde op zijn vingers en ging verder: “Tini Verbeek, de schoonmaakster van slachtoffer meneer Maan. De vriendin van slachtoffer Dirk. Hoe heet ze ook alweer?” Anita hielp De Vos: “Dat was Petra Talens”. De Vos ging verder: “Oh ja, tenslotte hebben we hier in België een mogelijk toekomstig slachtoffer verstopt of hij is de dader? Hij was wel toevallig bij alle twee moorden aanwezig en in de buurt van het plaats delict. Amsterdam waar hij werkt en in Arnhem een dagje met zijn vrouw naar de dierentuin op donderdag 6 maart. Vind je dat niet toevallig? Is donderdag nu echt een dag om naar een dierentuin te gaan?” Anita haalde haar schouders op en zei: “Mensen kiezen vaak een rustige dag, niet in het weekend, we hebben tegenwoordig ATV, al wil onze huidige regering hier van af”. (2) Maar hij zou met een goed alibi komen, dus moeten we even afwachten. Ik denk dat zodra we weer in Groningen zijn, we de details beter op een rij kunnen zetten en dan kunnen we zijn alibi checken. Als de heer Wijchers echt bang is, blijft hij wel in België.

De Vos stond op en vroeg: “Zullen we even weer wat gaan lopen, ik blijf maar stijf als een plank zo”. Anita betaalde de rekening en ze kwam de oude speurder achterna: “Zullen we die straat in, dan komen we volgens mij uit bij Manneken pis”. (3) De oude speurder lachte en vond het zeer prettig dat Anita hem in de arm pakte. Dit ging bij Anita automatisch, ze deed het niet uit liefde, want die was er niet, maar waarom deed ze het wel? Kennelijk voelde Anita zich prettig in zijn aanwezigheid.

Ineens rukte Anita zich los van De Vos: “Aaaaaaaaah, kijk daar, Manneken pis”. Ze was al druk weer aan het fotograferen. De oude Vos begreep niets van de ophef, het beeldje was zo klein dat zijn vroegere geschiedenisverhalen verbleekten bij het orakel Manneken pis. Veel te klein, wat een poeha. Us Mem, dat was pas een beeld, en dit was dan het wereld beroemd beeldje? De nuchterheid speelde hem nu ook parten, zijn de mensen gek, of zijn de echte mensen niet meer te vinden. De Vos moest ineens poseren samen met Anita en op de achtergrond Manneken Pis. “Nou lachen meid, zo vaak komt het niet voor dat je met een man op foto komt”. Anita kneep de oude speurder in de arm, toen ze gearmd op de foto zouden komen: “Ik ga hier zo meteen hard gillen als je niet ophoudt met je opmerkingen”. De Vos lachte, maar schakelde geheel onverwachts over op een vraag en die stelde hij gewoon tijdens het poseren: “Wat voor werk deed Dirk Geerlings? Weet je dat zo?”.

De foto was klaar. Anita nam haar digitale camera van de voorbijganger weer in ontvangst en reageerde toen pas op de vraag: “Uuuuh, hij gaf vliegles geloof ik, in zweefvliegtuigen, hij werkte vaak op de Veluwe geloof ik …….Maar wat zou zoiets met de zaak te maken hebben?” De Vos zei: “Anita, ik heb geen idee, misschien is er een verband met namen, beroepen of we vergeten iets, ze speelden vroeger allemaal in een kofferband”.

Anita zei: “Ja….Shit…Zodra we morgen thuis zijn, zal ik operator Leo vragen of we wat meer info kunnen krijgen over het fenomeen…..Coverband…..En niet koffer…..Zoals jij zegt”. De Vos begon te lachen en zei: “Ja sorry….Ik had er nog nooit van gehoord”.

Door het smalle winkelstraatje van Brussel vermaakten de twee zich uitstekend. Zelfs de oude meester begon liefde te voelen voor Brussel, en dat was uniek omdat hij niets met steden had. Ze stopten plotseling voor een muziekzaak, ze keken naar de etalage en Anita zei: “Zeg die instrumenten….Daar is ook wat mee…Maar wat?” De Vos dacht na: “Ja…Je hebt gelijk, wat hadden we bij de eerste moord ook alweer? ……Drumstokken van de Pink Floyd drummer, hoe heette die man ook al weer?” Anita keek De Vos aan en zei: “Nico Maan”. De Vos schudde zijn hoofd en zei: “Nee ik bedoelde…De drummer van Pink Floyd?” Anita keek naar de grond en dacht na: “Ja jemig… daar vraag je me wat…….Ik kan er niet meer opkomen of is het nog zo. …….Het ligt op het puntje van mijn tong”. De Vos keek Anita aan en zei: “Daar komen we nog wel op, laten we deze zaak even binnen gaan, was de heer Wijchers niet….Ik bedoel….Die werkte in een muziekzaak…Volgens mij ……Moeten we ook eens kijken naar de moorden……Telkens missen we….Of is er ook een instrument gestolen…………Ze spelen in een kofferband”. Anita lachte en zei gelijk: “COVERBAND…….Volgens mij moet je voortaan gewoon tribute band zeggen, sterker nog officieel hoor je tribute band te zeggen”. Ze liepen de muziekwinkel binnen, langs vele gitaren. Alles was er zowat te krijgen. Een vriendelijke knaap van ongeveer twintig jaar kwam op hun aflopen en vroeg beleefd: “Kan ik één van jullie helpen?”. Anita lachte en zei vriendelijk: “Nee hoor, we kijken alleen maar wat rond, we zijn geen muzikanten”. De jonge knaap keek verbaasd en zei: “Oh sorry…….Maar…….Het is niet netjes om te vragen…….Maar wat doet u in een muziekzaak….Wilt u muziek leren spelen dan?” De Vos legde zijn hand op de schouder van de jonge knaap: “Beste man….Wij komen uit Nederland, wij kijken alleen, wij kopen niet”. De jonge knaap begon te lachen: “Allez, dat klopt aardig meneer, jullie Hollanders hebben wel zelfkennis”. En de jonge knaap liep lachend weg. Anita bekeek de gitaren: “Bij Dirk Geerlings misten we ook een gitaar, alleen hebben wij er toen amper aandacht aan besteed….We hebben dat helemaal over het hoofd gezien…….Ik kan me nog herinneren……..Ik heb het in mijn laptop staan….Dat een gitaar….Die hing daar in de woonkamer…….Daar miste een gitaar, Weet je dat nog?” De Vos zei: “Als we morgen terug zijn dan gaan we daar eens diep over na denken”. Anita zei er gelijk achter aan: “Ik heb de laptop bij me, als ik terug ben in het hotel kijk ik even rond op de foto’s.”

De Vos zat naast Anita in de lobby van het hotel. Anita had haar laptop aangezet. De foto’s flikkerden voorbij. Ze keken gezamenlijk naar de foto’s. “We missen drumstokken, we missen een gitaar” zei Anita hardop. De Vos merkte op: “Die uuuh Geerlings ….Ik neem aan dat hij de gitarist was van die koff….Ik bedoel tribute band?”. Anita ging met haar wijsvinger over haar laptop heen en de foto’s schoten voorbij: “Ik denk wel dat hij de gitarist is……”. De Vos zei gelijk: “Hoe zit het met die beroepen van de slachtoffers”. Anita keek hem aan en vroeg ietwat verbaasd: “Zou je denken dat er een verband is met beroepen van de heren?” De Vos gooide zijn handen in de lucht: “Ja jemig ik denk ook maar wat, gatver, we komen hier niet uit”. Anita keek de speurder aan: “We komen hier uit, ik voel het”. De Vos staarde voor zich uit plotseling zei Anita: “Volgens mij kon je wel eens gelijk hebben….Nico werkt bij een transportbedrijf …….Werd hij op het forum niet als CAR aangeduid?” De Vos schoot voorover en keek mee op het scherm: “Zoek even op het forum…..Hoe heet Dirk Geerlings dan?” En Anita was al onderweg en zei: “Dirk liet zich The Master noemen…..ik zal zo Leo een mail sturen, forumlid The Master kan van de site af, lijkt mij…….Oh ik zie ook dat Roger Waters binnenkort naar Nederland komt”. De Vos vroeg meteen: “Wie?” Anita zei: “Dat is één van die Pink Floyd gasten, moeten we hem ondervragen?” De Vos zei: “Ik spreek geen Engels…mag jij doen, maar wat wil je hem dan vragen?…….Krijgen wij de kans om hem te woord te staan?” Anita knikte: “Wij van de politie moeten toch in staat zijn om dat te kunnen regelen”. Ineens tikte Anita de oude speurder op zijn knie en ze wees naar haar schermpje en zei: “Kom eens kijken,…..Er is een nieuw forumbericht van Barree …….Wie is toch die Barreee………?” De Vos keek mee en liet Anita het hardop lezen en ze zei verbaasd: “Wat betekent dit nu weer?”. Anita zuchtte: “Volgens mij weer een hint………NOW I PLAY THE MEAN GUITAR”.

(1) Wanneer je van de A6 afslaat richting Utrecht, rij je over de viaduct de A27 op.

(2) Koning Willem III is geboren op 17 februari 1817 te Brussel. Dus Willem II is fout.

(4) Manneken Pis is een standbeeldje uit 1619. Destijds door het Stadsbestuur geplaatst.