PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De Vos was al weer vroeg aanwezig op zijn kantoor. Het was de extra dag van het jaar, vrijdag 29 februari 2008. Ondanks dat het één dag extra had, was het snel voorbij gegaan en was het wederom geen echte winter. De rayonhoofden hoefden geen vergaderingen te plannen voor een eventuele Friese elfstedentocht. (1) De oude speurder had nog mee gedaan aan de barre tocht van 1963, maar haakte bij Bolsward af. Dat was toen te koud voor een vos om op jacht te gaan naar het elfstedenkruisje. In 1985 had hij de tocht wel volbracht, stiekem zwart gereden , maar dat leverde natuurlijk geen elfstedenkruisje op. Het jaar erop was hij weer niet ingeloot Daar baalde hij toen behoorlijk van. Want ook mensen uit het westen mochten meerijden. Voor een Fries vond hij dat onverklaarbaar. Maar goed, zo waren de regels nu eenmaal en om nu voor de tweede keer zwart te rijden, strookte ook weer tegen zijn principes.

Anita kwam laat binnen. Ze had een doos meegenomen. Deze zette ze op tafel van de oude meester en zei: “Kijk eens…..Wat ik mag lenen….. Zolang het onderzoek loopt”. Ze legde één voor één de cd’s op tafel. Het waren allemaal Pink Floyd albums en ze noemde enkele titels op: “Ik heb hier……Animals, The Dark Side Of The Moon, The Wall, Obscured By Clouds”. De Vos pakte de cd’s één voor één over: “Hoeveel zijn dat er?” Anita zei: “Stuk of twintig…Een paar verzamelaars er tussen….We moeten ons eens in de muziek verdiepen…..Nietwaar?” De Vos vroeg nieuwsgierig: “Van wie mag je zolang de cd’s lenen?” Anita bloosde wat: “Och van een jongen die al een tijdje achter mij aanloopt”. De Vos keek haar met pretoogjes aan: “Nou dan zou ik toch die jongen beter bedanken”. Anita haalde haar schouders op: “Nee dank je, het is een leuke jongen, maar hij rookt af en toe drugs en uuuuh daar moet ik niets van hebben”. Anita ging op haar stoel zitten, ze klapte haar laptop open en zei: “Die jongen waar ik het van leen, beweert ook dat je lekker stoned kan worden op deze muziek” De Vos reageerde met een voorzichtige herkenning: “Oooh hoe noemden wij vroeger die muziek ook al weer?” Anita haalde haar schouders op: “Flower Power misschien?………Jij hebt die tijd meegemaakt….Ikke niet”.

De Vos keek naar zijn archiefkast en zag dat daar boven op de kast een draagbare cd-speler stond en hij vroeg: “Ben je er ook achter gekomen of Pink Floyd een nummer heeft met vrouwengegil?” Anita kwam achter haar laptop vandaan en zei: “Even kijken hoor…Die jongen zei dat het op The Dark Side Of ……..Ja het moet hier op staan”. Ze liep met de cd naar de draagbare cd- speler, ze deed de cd in de cd-lade en draaide de lege cd-hoes om: “Het nummer moet volgens mij…….The Great Gig In The Sky heten”. Even later begon inderdaad een vrouw te zingen. De Vos ging achterover in zijn stoel aandachtig luisteren: “Komt me bekend voor, klinkt overigens wel depressief, vind je ook niet?” Anita knikte: “Ik heb mijn vrije zondag ingedeeld met het luisteren naar Pink Floyd cd’s….Ik moet zeggen, er zit wel wat leuks tussen……Maar de muziek is vrij donker………depressief ook……Die jongen…Vertelde dat je vooral de teksten moet beluisteren, de teksten gaan vaak over oorlog…………Eén van die bandleden heeft zijn vader verloren in de oorlog…….En uuuh een beetje antioorlog allemaal”. De Vos gelijk: “Nou daar is toch niets mis mee……..In de bijbel staat ook……Gij zult niet doodslaan……..De teksten komen kennelijk niet bij iedere fan goed over……Anders zaten we nu niet met een moord”.

Commissaris Van Leeuwen kwam het kantoor binnen. Hij liep met een enorme bijl in zijn hand, ingepakt in plastic en zei: “Dit heb ik van onze collega’s uit Amsterdam gekregen”. De Vos stond op en liep er naar toe en zei: “Goedemorgen…..Marcel”. Hij tilde de bijl op en riep: “Oef……Lekker zwaar zeg……Anita…Til jij deze bijl eens op?” Anita nam de bijl over van de speurder: “Jeetje zeg…….Dat ding is niet te tillen”. De Vos schoof een stoel en tafel iets opzij: “Probeer jij nu eens uit?” De Vos pakte de jonge commissaris beet aan zijn arm en zei: “Marcel kom eens hier staan, dan ben jij Nico Maan ……Eventjes maar hoor”. Van Leeuwen keek argwanend naar De Vos en ging angstig staan afwachten. De Vos knipoogde ondertussen naar Anita en zei: “Anita probeer jij nu die bijl boven achter je schouders te houden……En dan flink uithalen”. Anita had schik, ze wist wat de oude vos bedoelde, echter voor Anita was de bijl behoorlijk zwaar en ze liet hem vallen. De commissaris sprong opzij, stootte zijn knie tegen de stoel en riep: “Potve….TRUT……WIL JE ME VERMOORDEN, OFZO?“ De commissaris liep woedend het kantoor uit. Anita en De Vos lagen dubbel van het lachen.

De Vos en Anita gingen vervolgens weer verder met de zaak Pink Floyd. De collega’s uit Amsterdam hadden een doos met spullen en dossiers laten brengen door een koerier. De Vos vroeg Anita: “Wat zit er allemaal nog meer in die doos?” Als eerste haalde ze er papieren uit, je kon duidelijk zien dat het om dossiers ging. Het was maar weinig. De heren uit Amsterdam, die nu van hun welverdiende rust in Thailand genoten hadden niet veel inspanning verleend aan de moord op Nico Maan. De Vos: “Zit het rapport van de schouwarts er ook bij?” Anita knikte bevestigend ze ging zitten en begon te lezen: “De Vos….Het slachtoffer heeft een tijdje op de grond gelegen, hij was niet op slag dood”. De Vos luisterde verder wat Anita hardop voorlas, ondertussen stuitte hij op een cd-rom, hij vroeg meteen aan Anita wat het was: “Anita?…..Is dit nu zo’n schijfje voor dat ding daar?” De Vos wees naar de laptop van Anita. Ze pakte het schijfje en stopte deze in haar laptop. Ze keek aandachtig op haar scherm en al snel kon ze zien wat het was en ze zei: “Nee……Er staan twee nummers op”. Even later speelde ze het nummer Careful With That Axe, Eugene af. De Vos ging zitten, hoorde het aan en zei: “Dus de dader pleegt een moord en stopt dan zo’n schijfje in de stereo en zet het apparaat op de herhalingtoets…….Maar waarom?” Anita keek op haar scherm en zei: “Ik zoek me suf….De dader wil wat vertellen……..Weet je………Waar ik bang voor ben……Nee bewaar mij zeg”. De Vos vroeg gelijk: “Nou, maak je zin af” Anita keek de speurder aan en merkte op: “We gaan het toch niet meemaken dat we met een seriemoordenaar te maken krijgen?” De Vos draaide zijn nek heen en weer, de palm van zijn linkerhand verdween in zijn gezicht en door zijn grijze haren. De Vos zei even later: “Ik vrees van wel……Maar we hebben nog niet eens een verdachte gehoord, we hebben nog maar drie mensen gesproken in deze zaak…..Leo en zijn vriendin Willeke en de schoonmaakster van het slachtoffer”. Anita liet haar hoofd zakken en ook zij deed haar handen voor haar gezicht en begon in haar ogen te wrijven. Even later zei ze: “We weten ook niet….Wie we moeten ondervragen”. De Vos zei: “Hebben die oelewappers in Amsterdam zijn ouders nog ondervraagd? Of sterker nog……Zijn ze wel zorgvuldig ingelicht, het zal mij nie…..” Anita onderbrak: “Ja, dat is allemaal wel gebeurd……..Maar wat ik zo gek vind…….Er is helemaal niets onderzocht naar het verleden van Nico Maan”. De Vos maakte een wegwerpgebaar met zijn handen: “Hou op Anita….Ik kan wel gek worden van die klootzakken aan de Amstel……Waar heb jij de foto’s van het huis?….Je hebt toch alles op de foto gezet?” Anita stond op en liet De Vos op haar stoel zitten. De Vos veerde meteen weer op en riep: “Hoooo”. Hij merkte op: “Wat heb jij een hete kont zeg”. De Vos ontving een enorme schouderdreun. Dit deed hem behoorlijk pijn en hij wreef met zijn hand over de zere schouder, keek naar de foto’s en bedacht dat die opmerking teveel was. Dit soort opmerkingen had hij beter niet kunnen plaatsen, maar al snel merkte hij op: “Ergens….Heb ik op het dressoir een foto met vijf mannen zien staan”. Net op dat moment kwam de commissaris weer binnen en voordat hij iets wilde zeggen riep De Vos meteen: “Wow…..Ik zie……..Een geest……Ik dacht dat Anita u had vermoord?” Anita begon voorzichtig te proesten en deed haar uiterste best om haar lachen in te houden. Marcel van Leeuwen keek boos en geïrriteerd en zei: “Ik had net de vader van het slachtoffer aan de lijn, meneer Maan….Vroeg of er al schot in de zaak zat en vroeg of we zijn drugsvrienden al hadden ondervraagd”. De Vos merkte op: “Ja commissaris, we hebben weinig tot niets aan informatie, onze collega….” Van Leeuwen onderbrak De Vos: “Ja….ja….Dat weet ik nu ook wel ……..Nou ik zou dan maar die drugsvriendjes gaan zoeken……..En……Anita…Hou op met stiekem lachen”. Van Leeuwen verliet de kamer en Anita begon hard te lachen en als Anita nu eenmaal de slappe lach te pakken heeft, dan duurt het wel een tijdje voordat het voorbij is.

De Vos bekeek nogmaals de foto’s en zei: “Kijk, Anita….Die foto….Die moet ik hebben, zou jij onze collega’s in Amsterdam willen vragen of we die foto kunnen krijgen en laten ze naar die schoonmaakster gaan of zij de mannen op die foto ook herkent en de namen weet, …….ooh jaa….Voor ik het vergeet….Zou jij morgen even naar Haarlem willen om met de ouders van het slachtoffer te praten…Ik neem even een paar dagen vrij…….Ik ben erg nodig aan rust toe.……..Ik moet mijn motor uit de boot halen…Die moet weggebracht worden ter reparatie…….Dat gaat me weer dik 2.000 euro kosten en ik ga ook nog naar de HISWA”. (2) Anita ging aan de slag en zei alleen nog maar: “Succes….En ik zie je maandag….Oooh… Neem wat Pink Floyd-cd’s mee om te luisteren”. De Vos liep mokkend naar de stapel en gooide ze in een plastic tasje. Anita riep ineens streng: “Pas op, doe voorzichtig……Ze zijn te leen……….Weet je nog”. De Vos knikte en zei: “Oh ja……..Sorry…….Heee, succes morgen en je kunt me altijd bellen”. Anita keek verontwaardigd en merkte op: “Je neemt haast nooit je mobiel mee en thuis ben je nooit bereikbaar”. De Vos stond in de deuropening en zei lachend: “Maar daarom kan je mij wel bellen….Alleen de kans dat ik opneem is heel klein……..Uuuh, prettig weekend”.

De afgelopen dagen had Anita veel werk verricht. Ze had de groepsfoto meegenomen en ze was nog maar eens naar het plaats delict gegaan. De Vos was ook altijd uiterst tevreden over Anita’s werk. Ze was gedreven, ze had oog voor details. Soms vroeg de oude speurder zich wel eens af waarom ze geen vriend had. De oude speurder had afgelopen dagen flink doorgewerkt. De motor uit zijn boot getild en naar de garage in Grouw gebracht, waar deze verder zou worden gerepareerd. Fluitend kwam hij zijn kantoor binnen en gooide de krant op de tafel. Niet veel later kwam Anita het kantoor binnen. Ze plofte in de stoel neer. Haar handen gingen meteen naar haar hoofd. De grijze speurder keek haar aan en zei: “Wat is er?” Anita keek omhoog en begon een beetje te lachen en zei: “Beetje laat geworden….Weinig slaap gehad…..Ik heb afgelopen dagen zo hard gewerkt, en ik wilde nog even bij mijn ouders langs, maar die waren niet thuis. Toen ben ik gisteravond maar even de stad in gegaan…..Ik dacht….Ik drink…..Wat bij De Grote Griet………En ja hoor voor je het weet is het vier uur in de nacht en voor je het weet is het acht uur en nu heb ik dorst……En koppijn…..Waar liggen de aspirines Smirre?” (3) Ondertussen bestudeerde De Vos aandachtig het werk van Anita. Alles was keurig gerangschikt, voorzien van feiten en schema’s. Nog nooit had De Vos zo’n werk in handen gehad. Hij gniffelde even, als de Thailand-gangers dit nou eens zouden zien, dan zouden ze zich toch moeten schamen.

Even later kwam Anita het kantoor weer binnen en gooide een strip paracetamol in haar la en ze zei: “Nu zit ik net……..Maar uuuuh…….Koffie?” De Vos hoorde haar niet, hij zat geconcentreerd in haar werk te lezen. Voor de krant had hij nog geen tijd gehad. Even later zette Anita een warme bak koffie op het bureau en merkte op: “Ik heb de namen, van die vrienden ook….Het zijn; Richard Wijchers, Dirk Geerlings, Simon Baar en Rene Waterman”. De Vos keek naar haar en zei: “Ik las het net……We moeten vandaag maar weer met de auto op pad”. Anita dronk van haar koffie en staarde naar haar laptop. “Dan moeten we maar naar Dieren, daar woont Dirk Geerlings”. Net voordat ze haar laptop wilde uit doen keek ze verbaasd en riep: “Ho wacht….Er is een forumbericht van Barree”. De Vos kwam achter haar staan en las over haar schouder mee:

De Vos fronste zijn wenkbrauwen en vroeg Anita: “Wat betekent dat?” Anita keek schuin omhoog naar De Vos en zei: “Uuuh…..Zoiets als….Eén dezer dagen hak ik je in kleine stukjes”. Even later zei Anita: “Och grut, op het forum is er eentje die beweerd dat het One Of These Days I’m Going To Cut You Into Little Pieces moet zijn”. De Vos vroeg: “Typfout van Barree?”. Anita haalde haar schouders op en zei: “Het kan beiden, de dreiging is er niet minder om”. Er viel een stilte. Na vijf minuten begon De Vos te vragen: “Dit wordt toch niet de tweede moord?…….In deze Pink Floyd zaak?” Anita klapte haar laptop dicht en zei: “We hebben geen idee……Wie hier achter zit”. De Vos stond op en pakte meteen zijn jas: “Kom meid, we moeten maar snel op pad, heb je alle adressen? De dader heeft het over één dezer dagen….Misschien zijn we op tijd”. De Vos reed hard over de A28, op weg richting Arnhem. De locale politie was ingelicht en die ging meteen op pad. De Vos wilde meneer Geerlings niet op zijn bureau ontvangen. Hij wilde weten hoe hij leefde. In zijn huis konden zich immers meer aanknopingspunten bevinden. De Vos zocht naar een verband. De foto van Nico Maan en de andere vier vrienden. Hij hoopte dat het iets te maken had met die vriendschap. De Vos deed de autoradio aan en zei. “We moeten de files even in de gaten houden, anders droppen we de blauwe zwaailamp op het dak hoor”. Anita ging voor de oude op zoek naar een goede zender. De Vos luisterde naar de nieuwsberichten: “De wereld in 1 minuut, radio Veronica nieuwsdienst ANP, dit is Marion Jager: Sven Kramer heeft zijn wereldtitel op de 5km geprolongeerd. In Nagano reed de Fries het 10 jaar oude baanrecord van Gianni Romme uit de boeken…….” (4) De Vos balde zijn vuist omhoog en riep: “Yeah, weer een Friese kampioen erbij”. Plotseling ging Anita’s mobiel af en ze nam deze aan: “Met Anita…….Jaaa………SHIT”. De Vos nam zijn rechtervoet van het gaspedaal, keek angstig opzij naar Anita en vroeg: “We zijn te laat zeker?” Anita klapte haar mobiel dicht en legde deze op haar kin, ze was stil en keek wit voor zich uit. Even later zei ze: “De politie daar trof……..Een uur geleden het lijk aan van Dirk Geerlings………Volledig in stukjes gesneden”. De Vos sloeg met zijn hand op zijn stuur: “Te laat…….KUTSAMME NOG AAN TOE”.

De Vos reed de Buitensingel op en zag in de verte zijn collega’s om een huis staan. Mensen stonden te kijken. Alles was goed afgezet. TR had het druk met onderzoek naar sporen. (5) De Vos stapte uit en zei tegen Anita: “Anita….Ik hoop dat de heren hier beter hun best doen”. Anita nam haar eigen digitale camera mee. De Vos keek naar haar en vroeg: “Je bent toch niet bang he? Kun je er wel tegen?” Anita keek de oude meester aan: “Ikke wel”. De Vos moest door een stoet mensen heen lopen en een man wilde niet opzij gaan. De man had een soort leren jas aan met dezelfde afbeelding van een duiker, die hij bij Leo in januari ook op het T-shirt aan trof. De oude speurder vroeg meteen: “Mag ik er langs meneer? ……….Bent u duiker?” De man lachte breeduit en keek naar zijn T-shirt en vervolgens zei hij: “Ja ik duik graag en vaak, maar uuuh dat T-shirt is van Pink Floyd meneer…….Kent u Pink Floyd?” De Vos knikte vriendelijk en zei: “Ja die ken ik…..Maar als u zo vriendelijk wilt zijn…..Om even aan de kant te gaan …….Dan kan ik verder met mijn werkzaamheden”. Anita liep naast De Vos en vroeg: “Wie was dat?…..Waar je mee stond te praten?” De Vos antwoordde: “Geen idee”. Anita merkte op: “En die andere man, naast hem met een T-shirt van Hengelo aan?” De Vos bleef stil staan en keek Anita aan en zei: “Loop terug en vraag het hen”. Anita boog haar hoofd naar beneden en zei zachtjes: “Nee laat maar”.

Het was druk in de woning. Te veel mensen. Politieverkeer via de portofoon was duidelijk hoorbaar. De Vos stapte de kamer binnen, schudde collega’s de hand en ging kijken bij het lijk. Het slachtoffer zat vastgebonden in zijn stoel. Het was een bloederig gezicht. De dader was bewerkt, met een? Ja, waarmee? Vingers waren er bijna allemaal afgehakt. En een paar flinke snijwonden over het hele lichaam. Hij moest de dood in de ogen hebben gezien. Anita fotografeerde met haar digi-camera zowat alles. De fotograaf keek verbaasd, alsof hij wilde zeggen……….Ik ben hier de fotograaf. De Vos zag dat een politieman een soort hakmes in het plastic zakje deed, het moordwapen was al gevonden dacht de oude speurder. Anita liep naar de stereotoren, haalde de cd eruit en zei tegen De Vos: “Het is een gebrande cd………Net als bij Nico Maan”. De Vos naderde Anita, bekeek de cd en vroeg verbaasd: “Ik zie niet dat het gebrand heeft”. Anita lachte niet eens en zei: “Het is een lege cd waar je data of mp3 op kan zetten, zo maak je een eigen cd”. De Vos knikte begrijpend en liep weg . Hij keek weer naar het slachtoffer, dat vastgebonden zat in een stoel.

Het was een luguber gezicht. Anita was bezig om de stereo aan te zetten en langzaam kwam er muziek uit de boxen. Een schouwarts brulde gelijk: “Kan die herrie uit”.Anita wenkte De Vos bij zich en zei: “Kijk er staan weer twee nummers op…..Ik weet niet wat voor nummer dit is…….Lijkt wel een instrumentaal nummer en het vrouwengegil staat er ook weer op”. De Vos keek Anita aan en zei: “Neem de cd mee en dat instrumentale nummer zal vast wel een Pink Floyd nummer zijn”.

Anita ging naast de schouwarts staan en keek aandachtig naar de handelingen, die hij verrichte. De arts had er moeite mee dat Anita nieuwsgierig toe keek. De arts dacht van het probleem af te komen door met een soort tangetje een pink op te pakken en meteen merkte hij op: “Wil je een stukje pink?” Anita lachte en zei: “Nee dank jij………Maar zou jij voor mij die ringvinger eraf willen snijden?” De arts keek verbaasd op en vroeg al stotterend: “Ben…ben…jij gek geworden?” Anita keek de arts aan en zei kalm: “Nee hoor….Maar om die ringvinger zit een ring met een prachtige diamant…..Als er nu eens een echte man opstond en mij zoiets cadeau zou geven………Zou dat dan niet de ware Jacob zijn?”.

Een agent sprak de oude meester aan en zei: “Op de slaapkamer ligt een vrouw te huilen”. De Vos en Anita gingen op zoek naar de vrouw.

Een vrouw van rond de veertig jaar stak de ene sigaret na de andere sigaret op, ze trilde. Ze keek De Vos aan en zei: “Bent U…….U..U….U de man die….die…die deze moord moet gaan oplossen?” De Vos knikte ja en stelde zich voor. “Mijn naam is….De Vos en dat is mijn collega mevrouw Kalsbeek”.

De mascara zat rond haar ogen. Het haar was behoorlijk in de war, ze keek verdwaasd rond en begon weer te huilen. De Vos ging op de rand van het bed zitten. Er viel een lange stilte, op de achtergrond hoorde je alleen het politiepersoneel hun werk doen. Anita pakte haar piepkleine blocnote en vroeg haar: “Wat is je naam?” Ze keek verdwaasd voor zich uit en zei: “Petra”. Er viel een kleine stilte: “Ik ben Petra Talens”. Voorzichtig vroeg De Vos: “Bent u de vrouw van het slachtoffer?” Ze begon meteen weer vreselijk te huilen. Pas na tien minuten werd ze weer wat rustig, en begon voorzichtig te praten: “Ik ben niet de vrouw van Dirk…….uuuh….Kunt u…In u…..Onderzoek discreet zijn?” De Vos knikte voorzichtig en zei: “Het gaat hier om een geheime verhouding?” Petra knikte ja en zei: “Ik ga vreemd ja……En mijn man weet het niet”.

De Vos en Anita stapten in de auto. De terugreis naar huis kon beginnen.Anita zat achter het stuur en

een tijd lang zeiden ze niets tegen elkaar. Het voelde niet goed. Te laat voor verhoor en ze hadden graag nog meer willen weten, maar de dood van Dirk Geerlings was genoeg werk voor vandaag. Anita zei ineens: “Haar man was Rene Waterman”. De Vos gaapte en zei: “Jaaa en dat moeten we geheim houden. En Rene Waterman gaan we morgen wel bezoeken…. Hij staat toch ook op de groepsfoto?…….Morgen direct maar naar Rene Waterman…... Waar woont hij….trouwens?” Anita keek even onder het rijden naar haar blocnote en riep: “Almere”. De Vos schudde zijn hoofd. “Nou lekker dan, kunnen we morgen naar Almere”. Anita keek even opzij: “Volgens mij moeten we standaard kleren mee nemen….Kunnen we onverwachts een hotel boeken”. De Vos kreeg een vermoeide smile op zijn gezicht en zei: “Wil je zo graag met mij samen slapen meid”? Anita schudde ontkennend haar hoofd en zei: “We boeken dan wel twee kamers hoor”. De Vos zei lachend: “Dat kan toch veel goedkoper?…..Wat kost dat wel niet?…..Daar moeten de mensen veel belasting voor betalen…….Als we nu één kamer boek……….” Anita onderbrak haar collega lachend en zei: “In Your Dreams”. De Vos snapte niet wat ze zei, maar draaide zich om en keek op de achterbank: “Waar heb jij die cd met die twee liedjes erop?”. Anita keek even achterom en zei: “Moet onder mijn jas liggen”. De oude meester vond hem en haalde eerst een cd eruit en daarna stopte hij de cd in de lade en merkte op: “Sorry Syb,……Je moet even plaatsmaken voor Pink Floyd”. (6) De cd van De Kast kwam terecht op het dashboard en langzaam begon de muziek van Pink Floyd te spelen.

Na een tijdje zei Anita: “Er wordt niet gezongen in dit nummer” Ineens hoorde ze iets en zei: “Wat was dat?…….Skip eens terug?”. Ze kreeg geen reactie. Anita begon ineens hard te brullen: “HEEEE……..Skip eens terug”. De Vos schrok zich helemaal lam en zei: “Kind, ik schrik me dood”. Anita schudde haar hoofd en zei: “Wel even wakker blijven hè”. De Vos kwam iets naar voren en zocht de skiptoets op de stereo. En weer luisterde ze naar de donkere stem. De Vos deed de stereo harder en zei: “Ik hoor er niks van wat ze daar zeggen” Anita keek ook raar en zei: “Ik kan het zo ook niet horen…..Maar ik weet zeker dat het met die ene tekst te maken heeft op het forum”. De Vos keek Anita aan en zei: “Oh ja, nou ik denk dat je wel gelijk hebt, maar zoek het maar voor mij uit, dan kan ik nu even rustig slapen. Waar zitten we?”. Anita keek op de borden en antwoordde: “We zijn Apeldoorn voorbij………Oooh Vaassen,…..Daar zitten we”. De Vos ging onderuit liggen en zei: “Mooi zo dan kan ik zeker een dik uur slapen, maak me maar wakker ergens na Assen”.

Een dag later kwam Sietze de Vos weer op het kantoor. Een vriendelijke ochtendgroet aan meneer Kramer was vanzelfsprekend. In de gang kwam hij Anita al tegen, die net met een weekendtas naast haar voeten stond te praten met een collega. Naast haar tas lag een klein beautycase, De Vos wist waarom. Ze hadden gisteren afgesproken om maar standaard een weekendtas achter in de auto te zetten. De Vos onderbrak het gesprek tussen Anita en een collega: “Aaah, heb je je weekendtas meegenomen, ga je dan eindelijk een keer bij me slapen?”. Anita keek met een foeilelijk gezicht, als blikken konden doden, was De Vos nu morsdood. De vrouwelijke collega keek de oude vos aan en weer terug naar Anita, alsof ze het verhaal nog geloofde ook. Anita gooide haar tas naast haar bureau en zei geïrriteerd: “Je wordt bedankt hoor, met zo’n opmerking, straks gaat de nieuwste roddel door het bureau”. De Vos kreeg alweer pretoogjes en wilde wat zeggen, maar liet het maar voor wat het was. Hij ging achter zijn tafel zitten en pakte de telefoon op. Even later begon hij te praten: “Goedemorgen Kramer,……..Heb jij een declaratieformulier voor mij……….Ja…….Ja…We maken de laatste tijd wat kilometers……….Is goed……..Beste maar weer”. De Vos legde de hoorn weer terug op het toestel en zei: “Ziezo…..Straks even de kilometers bijhouden, we maken wat kilometers in deze zaak”. Anita was inmiddels al weer druk bezig op haar laptop en begon te praten terwijl ze het oog hield op haar laptop: “We moeten vandaag maar naar Almere,………Richard Wijchers opzoeken”. De Vos ging achterover hangen en zei: “Pfffffffff,……Nu naar Almere”. Anita schudde haar hoofd ineens nee. “Shit, Richard Wijchers woont niet in Almere, hij woont in Roosendaal”. De Vos stond op en zei: “Nou meid, dan vertrekken we meteen, want we moeten ver rijden…….We moeten maar overnachten in Brabant…………Waarom trouwens Richard Wijchers……..We zouden toch eerst naar Rene Waterman?” Anita merkte op: “Rene is niet thuis……Dus moet dat maar later”. De Vos liep het kantoor uit en riep in de deuropening: “Ik moet nog even naar de commissaris”. Hij gooide de autosleutels naar Anita, ze reageerde alert en ving de sleutels op. De oude speurder kwam het kantoor weer binnen en riep: “Het is geregeld, als de nood aan de man komt mogen we een hotel boeken”. De oude Vos ging naar zijn bureau en pakte zijn jas, die hij over de stoel had gehangen en keek toen naar Anita. Hij staarde haar aan omdat ze niet reageerde op wat hij allemaal zei: “Anita…….We gaan”. Maar Anita was verdiept in haar laptop en zei: “Moet je kijken, Barree stuurt een topic op het forum, ik kan hier niets van maken”. De Vos keek over haar schouder mee en wilde het hardop lezen, maar hij kon het niet. Het waren allemaal letters en cijfers:

het gebied van (S)cheepsbouw en (WA)tersport. Sinds 1939 organiseert deze vereniging

(3) Grote Griet is een café aan de Grote Markt te Groningen, enorm populair onder de

(4) ANP betekent Algemeen Nederlands Persbureau. Marion Jager is nieuwslezer bij Radio

Veronica. Sven Kramer Nederlandse schaatser geboren te Heerenveen en is de zoon van