PINK FLOYD FANS NEDERLAND

De auto van De Vos reed met hoge snelheid over de A6. De oude speurder keek over de Friese meren. Voor de saaie februari maand waren er amper boten te zien op de meren. De Vos verlangde naar het voorjaar. Met de boot weg. Nog elf maanden werken en dan met de VUT. Anita zat naast hem in de auto, met haar laptop op schoot en zei ineens: “Denk je dat het iets te maken heeft met het forumlid?…….Wat Leo twee weken geleden speciaal bij ons kwam vertellen.”. De Vos antwoordde. “Ik denk het wel….. Maar goed, onze collega’s nemen de zaak maar mooi over, het is immers buiten ons werkgebied”. Anita klapte haar laptop dicht en zei: “Ik heb net gekeken, op de tijd van aankomst zal er geen file staan op de A1”. De Vos vroeg verbaasd: “Hoe weet je dat?…….Ik heb de radio nog niet aan gehad voor file informatie”. Anita lachte en zei: “Je kan het tegenwoordig ook volgen via internet”. De Vos schudde met zijn hoofd: “Ik ben blij dat ik op tijd met de VUT ga….. Niets voor mij al dat hi-tech gedoe”. Anita rekte haar lichaam uit, en leunde met haar lichaam achterover. De Vos keek even heel slim opzij. Het was een prachtig gezicht. Stiekem dacht hij bij zichzelf……Wat een memmen. (1) Anita had het door en keek prikkelbaar opzij. De Vos merkte op: “Ik denk dat we met een uurtje klaar zijn…….Ons verhaal doen…..En dan is de zaak voor hen”. Anita merkte op: “Eigenlijk wel jammer…. In feite waren wij het eerst ingelicht”. De Vos reageerde traag: “Tja, zo werkt dat niet”. Anita zei: “We hebben Leo niet serieus genomen, anders hadden wij misschien een moord kunnen voorkomen”. De Vos reageerde niet meteen, hij dacht voorzichtig na: “Heb je er nu een schuldgevoel bij?”

Anita plukte een pluisje van haar broek af en zei: “Weet ik niet……Maar….Misschien heeft hij het zelf gedaan……..Eerst ons waarschuwen en we geloofden hem niet, dan zal ik het jullie laten zien……..Nee zo zal het ook wel niet gegaan zijn denk ik”. De Vos: “We praten straks met onze collega’s…..We vertellen de inhoud van het gesprek….En dan nemen de heren het maar mooi over”. Anita reageerde ietwat teleurgesteld: “Als wij de zaak konden overnemen, hadden we na Amsterdam, meteen door kunnen rijden naar Den Haag”. De Vos reageerde fel: “Och bespaar het me…….. Ik heb het niet zo met Hagenezen en ook niet met Amsterdammers. En vooral Ajax niet, lucky Ajax wint veel te vaak van Heerenveen, maar we hebben ze een keertje met 5-1 om de oren geslagen………Weet je Anita…….Die Leo had helemaal geen Haags accent!!!” (2) Anita lachte en zei: “Dat viel mij ook al op”.

Anita en De Vos zaten in een spreekkamer te wachten op hun collega’s van het Amsterdamse politiebureau. Even later stapten twee mannen de spreekkamer binnen. De Vos hoorde ze op de gang lol maken. De Vos en Anita gingen staan en staken de hand uit. Een nette voorstelling is wel zo gepast. De heren liepen om de spreektafel heen. De ene gooide een dossier op tafel. Ze gingen zitten. De Vos stoorde zich zichtbaar aan de enorme onfatsoenlijkheid. Anita begon zich meteen ongemakkelijk te voelen. Tegenover haar zat haar collega met een plastic lepeltje in de mond. Ongeschoren en het enige waar de man oog voor had, waren haar borsten. De Vos schoof het dossier naar Anita toe, die het meteen maar opende. De roodharige man begon meteen: “Dit is wat wij aantroffen”. Zijn collega naast hem plaatste een ongepaste opmerking: “Hi babe, read it fast”. De roodharige man ging weer verder. “Kunnen we een deal maken dat jullie de zaak overnemen?…….We hebben het al met onze chef geregeld”. De Vos zat in twijfel om meteen op te staan en de spreekkamer te verlaten.

Anita las snel door het rapport en met een merkwaardige blik op haar gezicht vroeg ze: “Is dit alles wat jullie aan een moord besteden?” De man met stoppelbaard sprak meteen: “Hoezo schatje, bevalt je onze aanpak niet?” Anita schoof het rapport naar voren. “Maar vijf foto’s van het lijk?….Geen foto’s van de omgeving?…….Het plaats delict is toch van wezenlijk belang?”. De man met rood haar ging achterover hangen: “Hoor je dat Johan….Ze is net van school”. Johan lachte hard om zijn collega: “Ja Sylvester, wij houden wel van studentes, we hebben nog wel een stoel vrij in het vliegtuig…….Wij gaan namelijk morgenvroeg op vakantie naar Thailand……….Of mag je geen vrij van je chef?” De Vos greep in: “Mijne heren, dit is een moordzaak, ik verwacht van jullie ietwat meer inzet”. De man met het rode haar vervolgde; “Kijk ouwe, er is een man gevonden met een bijl in zijn rug en we hoeven niet te wachten op het onderzoek van het technische lab, dat rapport gaat naar jullie baas toe, sterker nog het rapport ligt al bij jullie baas. Wij wensen jullie er veel succes mee, overigens hij is maandag de 27^ste vermoord, wij werden door de buren gebeld omdat zij hadden geklaagd over de muziek, ‘t stond vrij hard en er werden continue dezelfde twee nummers gedraaid…………Pink Floyd nummers ……Twee nummers telkens. ……..De man die het gedaan heeft zal wel een Pink Floyd fan zijn gew….” De Vos onderbrak: “Hoe weten jullie dat het een man is?” De man met stoppelbaard: “Vrouwen zijn toch niet zo sterk en vrouwen houden toch ook niet van dat soort muziek?” De Vos schudde met zijn hoofd: “Jullie trekken wel een gemakkelijke conclusie”. Anita vervolgde: “Waar komt de bijl vandaan?…….Wie heeft de bijl ontworpen?…..Zaten er vingerafdrukken op de bijl?……….Zat er een tekst bij?……….Wordt er iets vermist uit de woning?…….Is er vooraf hevig gevochten?……..Heeft de man zich verzet?” De man met stoppelbaard stond op: “Maakt het wat uit dan?…… Waar de bijl vandaan komt? Praxis of de Gamma, de man is dood, pech voor hem”. De man met het rode haar ging ook staan: “Jullie redden het er wel mee, wij gaan naar huis, we hebben nu vakantie…..We zijn overwerkt……..Jullie komen er wel uit hé?” En daar liepen ze de spreekkamer uit. De Vos sloeg met zijn vuist op tafel: “Stelletjes niksnutters…………Ik wist dat de werkmentaliteit in het Westen lager lag, maar zo laag……….Overwerkt, overwerkt……….

….Nodig toe aan vakantie……..pfffff……..oetlullen zijn het……”. Anita schudde ook met haar hoofd. Er volgde stilte. Ze kwam naast De Vos staan. “Sietze, ik weet niet wat jij denkt, maar volgens mij kunnen we deze zaak wel tot een goed einde brengen, ik weet nu al, dat ik de laksheid van die heren goed ga belichten in ons rapport”. De Vos: “Anita, die luilakken schuiven ons werk in de schoenen……Weet je…….Ik heb nu medelijden met die man uit Den Haag…….Hoe zal die zich gevoeld hebben met……..Dizze malloten?” (3) De Vos merkte niet eens dat Anita inmiddels aan het bellen was. Ze zat voorover gebogen naar het dossier te kijken en ze begon te praten toen er aan de andere kant de telefoon werd aangenomen: “Ja met Anita…….Zou je me even met Van Leeuwen willen doorverbinden …….Ja ik wacht”. Ze keek De Vos aan: “Ik wil even weten of het waar is dat hun chef alles al had bespr….” Ze was ineens stil: “Ja met Anita…. uuuh klopt het dat….Ja………huhm………..ok……………….Hoezo, de heren zijn overwerkt?….Nou wij hebben hier een geheel andere indruk……..Het dossier is flinter…oh….Ok………ja is goed. Ik zal het even overleggen……….Ja is goed…..Bedankt….Daag”. Ze legde haar mobieltje weer neer: “De heren hier waren nodig toe aan vakantie, ze waren beiden bijna overspannen”. De Vos begon te lachen: “Ik zou ook echt overspannen raken van niets doen”. Hij keek Anita aan en zei: “Hoe heten deze overspannen dropjes eigenlijks?” Anita bekeek het dossier en zei: “Die rooie noemde ze toch Sylvester?” De Vos keek haar aan en zei: “Oh, dat zal wel”. Anita las verder en zei: “Volgens mij is het Sylvester en Johan ……Hoe dan ook……….Geen prettig kennismakingsgesprek……..Beide zijn een beetje……….A-Sociale figuren, vind je ook niet?” De Vos knikte instemmend, maar vroeg daarna gelijk: “Hoe heet het slachtoffer?” Anita keek in haar rapport en zei: “Nico Maan”. De Vos fronste bedenkelijk met zijn wenkbrauwen en vervolgens zei hij: “Maan? …….Wat een aparte naam……..Maan”. Anita vervolgde: “Hij is geboren op 19 mei 1968 te Haarlem, hij is vrijgezel en heeft geen kinderen……Hij was werkzaam bij een transportbedrijf in Utrecht, als planne…r…..” De Vos onderbrak Anita: “Waar is hij vermoord?” Anita keek het rapport eens na: “Hier in Amsterdam, aan de ………”. De Vos onderbrak Anita wederom: “Zouden we nog naar het huis kunnen?” Anita klapte het dossier dicht en zei: “Ga jij maar naar de auto, ik zal ze hier eens vragen of we gelijk een kijkje kunnen nemen”.

De Vos zat rustig in zijn auto te wachten. Anita stapte in en zei: “Ziezo, ik weet het huis…..het is niet hier in Amsterdam maar in Muiden. We moeten dus zo de A1 op. Ik hoop dat het niet al te druk is”. Hij reed naar Muiden en vroeg haar: “Welke straat moeten we hebben?” Anita keek op het papiertje en zei: “Het Hert”. De Vos keek en zei: “Heet die straat zo?” Anita knikte en op haar laptop voerde ze de routeplanner in, even later zei ze: “Oh het ligt vlakbij kasteel Muiderslot”. De Vos parkeerde zijn auto voor het huis van Nico Maan. Anita had de sleutel gekregen, dus ze konden er zo in. Ze stapten rustig uit en Anita wilde de sleutel in de deur stoppen, maar zei ineens: “Hé, het lijkt erop dat er ingebroken is……Zie je dat….Deur is geforceerd en los”.

Ze stapten naar binnen en net toen ze de kamer binnen wilden gaan, zagen ze iemand in de kamer staan. Geheel in het zwart gekleed met een bivakmuts. De persoon merkte het op en van schrik sprong hij dwars door het raam naar buiten. Er volgde een kabaal van jewelste. De persoon struikelde in het gazon achter het huis. Anita bedacht zich niet en probeerde te duiken op de voeten. Maar het ging te snel, de persoon wist te ontsnappen. Ze ging staan en zette de achtervolging in. De persoon rende over het schelpenpaadje langs het water. Vervolgens liep het over de brug, richting het kasteel. Anita zette haar achtervolging in, maar ze raakte vermoeid. En de dief liep rechtstreeks naar het kasteel. Tijdens het lopen ging haar mobieltje af, ze nam het hijgend aan. Het was De Vos zelf. Anita brulde door haar mobiel: “HIJ LOOPT NAAR HET KASTEEL”. De Vos had het begrepen, pakte de auto en deed zijn blauwe zwaailamp op het dak. En hij zocht op zijn gevoel de weg richting het kasteel. Hij reed met hoge snelheid via de Naardenstraat langs een bunker (4) en via de Ton Kootsingel kwam hij bij het kasteel terecht. Hij stapte uit, rende door de entree poort en even later stond hij hijgend, volledig buiten adem voor het Muiderslot. Hij belde Anita nogmaals: “Waar zit je?” Anita had aangegeven dat zij in het kasteel was. De Vos bedacht ineens, dat hij dan als een rat in de val zat, want er is maar één uitgang. Dus bleef hij op de brug staan wachten. Ineens hoorde hij iemand in het water plonsen. Hij ging kijken en zag iemand in de gracht zwemmen. Hij wilde er meteen naar toe gaan en op de brug vloog Anita de oude vos voorbij, waardoor De Vos moeite had om zijn evenwicht te bewaren. Even later kwam Anita terug en brulde: “SNEL NAAR DE AUTO, HIJ LOOPT DOOR HET WEILAND…NAAR EEN BOERDERIJ TOE”.

Snel rende ze terug naar de auto. Anita sprong achter het stuur. Ze reed via de Noordpolderweg naar een paar boerderijen toe. Langzaam stopte ze de auto bij de eerste boerderijen. Ze gingen op zoek. Een boer die druk aan het werk was keek verbaasd hoe De Vos en Anita er aan kwamen. Een blauw zwaailicht viel erg op. Anita pakte haar wapen en liep bij de boer langs, die zijn handen van schrik omhoog stak. De Vos zei: “We zoeken jou niet…….Heb je een man in het zwart voorbij zien komen?” De boer schudde meteen nee. Even later kwam Anita weer terug lopen en De Vos was om de hele boerderij heen gelopen. Anita ging op een grote kei zitten en hijgde vreselijk. Toen ze op adem kwam zei ze: “Die vent zijn we kwijt”. De Vos vroeg: “Hoe weet je dat het een man is?”: “Ja, gut weet ik veel, misschien is het wel een vrouw………Trouwens ik dacht dat jij niet om kon gaan met mobiele telefoons? Dus stiekem wel………Is goed dat ik het weet”. De Vos zei gelijk: “Ja gut……….Dit ging ook allemaal zo snel………Sprong die gozer uit één van de torens?” Anita hijgde nog steeds na en zei: “Weet ik niet…..ik werd tegen gehouden door het personeel. En het kasteel is gesloten. Dus ik heb niet kunnen zien……..Ik hoorde een plons en dacht maar aan één ding, dat hij in de gracht was gevallen”.

Voorzichtig kwam de boer op De Vos en Anita aanlopen. Zijn vrouw kwam ook voorzichtig uit de stal vandaan. Anita veegde haar spijkerbroek schoon. Haar rechter knie zat onder de modder. De Vos stapte rustig naar de boer en stelde hem gerust en vervolgens belde om assistentie. Toen de politie aankwam, nam die het over, ze gingen op zoek naar de dader. De agent vroeg of er nog een helikopter moest worden ingezet, maar De Vos wimpelde dit af. In zijn achterhoofd besefte hij dat een dief nog geen moordenaar hoeft te zijn. Hij liep op Anita af en zei: “Zullen we maar weer? Naar het huis gaan…..Van Nico Maan?”. Anita stapte zelf achter het stuur en wachtte totdat De Vos plaats nam. Ze sloeg met haar hand op het stuur en zei: “Shit……Ik was te laat”. De Vos zei: “Joh, maak je niet druk, we komen er wel achter wie het was, rij nu maar naar het huis waar het allemaal begon”. Ze startte de auto en reed weg. Na dertig meter, trapte ze boven op de rem en keek De Vos verbaasd aan en zei: “Wat zit er in de kofferbak te lawaaien?” De Vos keek haar niets vermoedend aan en zei: “Geen idee, hoe moet ik dat weten……..Wat maakt dat nou uit…….Rij nu maar door”. Anita keek De Vos streng aan en riep streng: “WAT ZIT ER IN DE KOFFERBAK?” De Vos schudde zijn hoofd en even later zei hij zachtjes: “Een kip”. Anita deed haar handen voor haar oren en vroeg nogmaals: “Wat zei je?……..Zeg dat nog eens……..Ik hoor je niet”. De Vos zei het nog zachtjes, maar dan ietsje harder: “Een kip”. Anita deed haar gordel af, stapte de auto uit en deed de kofferbak open. Een dikke witte kip vloog de kofferbak uit. Anita kwam weer achter haar stuur zitten en zei: “Wat flik je me nu?…………Stal jij die kip bij de boer weg???? De Vos zei niets en keek vooruit en even later zei hij zachtjes: “Ik had zin in kippensoep”. Anita keek de oude vos ongelofelijk aan en zei: “Jij spoort niet………..IDIOOT”.

Even later parkeerde Anita de auto weer op de straat De Hert en samen stapten ze voor de tweede maal de woning van Nico Maan binnen. De Vos keek de kamer rond, de bloedvlek op de blauwe vloerbedekking was goed zichtbaar. Anita liep door het hele huis, op zoek naar bewijzen, of aanknopingspunten. Ze kwam de kamer in en zei tegen De Vos. “Ik duik even achter zijn pc”. De Vos liep de kamer rond en probeerde een voorstelling van het geheel te maken. Op het dressoir stond een foto. De Vos pakte het en zag dat er vijf heren op de foto stonden afgebeeld. Anita riep ineens: “Het is toch wat met al die mannen, moet je kijken, deze Nico Maan, pc zit vol porno troep, gadver….Kerels ook altijd……”.

De Vos trok een la open en riep haar: “Anita, kom eens kijken…….Hier liggen allemaal drumstokken” Ze kwam naast de oude speurder staan en zei meteen: “Oh dan was hij een drummer……In zijn slaapkamer staat een drumstel”. De Vos pakt enkele drumstokken uit de la en las de merken hardop: “Agner….Zildjian…Ayotte…Vater…..Jemig wat vele soorten merken…….Anita…Heb jij je digitale apparaat bij je?” Anita kwam naast De Vos staan. “Ja, ik zal overal foto’s van maken…….Want het dossier telt nu nog slechts vijf foto’s ………Ga ik even verandering in brengen”. De Vos zei alleen: “Da’s goed famke”. Hij liep de kamer verder door en zag een stapel cd’s liggen. De Vos kende niet alle groepen, maar zijn oog viel op cd’s van Pink Floyd en weer riep hij Anita bij zich: “Anita…….Kom eens ……..Hoeveel cd’s hebben de heren van Pink Floyd gemaakt?” Anita pakte een cd van de stapel en bekeek deze en meteen zei ze: “Ik heb geen idee….Maar daar kan ik wel achter komen…….Dat is niet het moeilijkste”. De Vos zei daarop meteen: “Er werden twee liedjes afgedraaid? Zeker op die stereo? En telkens achter elkaar aan ….Welke nummers waren dat?” Anita liep bij de oude speurder vandaan en ging naar buiten, op zoek naar het dossier, dat nog in de auto lag. Even later kwam ze terug met het dossier geopend in haar hand: “Vrouwengegil en Careful With That Axe, Eugene”.

De Vos vroeg: “Vrouwengegil? Pink Floyd, dat zijn toch alleen mannen?” Anita stapelde door de cd’s heen en bekeek de hoezen op de achterkant en zei: “Geen idee, ik ken deze groep niet, ik moet mij daar ook nog in verdiepen, maar heb wel het gevoel dat de dader een soort boodschap achterlaat, via het forum van Leo en via de muziek, zouden het twee numme…………Oh wacht…….Volgens mij heb ik het nummer” Ze pakte de cd eruit en drukte de stereo aan……Ze gaf het cd-doosje aan de oude speurder. Die begon de achterkant ervan te bestuderen en zei hij: “Umma……..heee wat is dat voor woord?” Anita keek mee en las: “Umma…gumma…Heeee aparte hoes, zie je dat? Die foto, op de achtergrond zie je die foto’s steeds weer terug komen….Grappig”. De Vos draaide het cd doosje om en vroeg: “Het is een dubbele cd, welke legde je er nu in?” Anita drukte op de knoppen en draaide het volume open: “Cd 1, tweede nummer is het …..Oh…. Ik draai even het eerste nummer ………Misschien staat daar het vrouwengegil op”.

Beiden staarden ze naar de stereo installatie en hoorde geen vrouwengegil, ze keken elkaar aan en automatisch drukte Anita op het tweede nummer. Ze bleven staan luisteren, na een tijdje vroeg De Vos: “Hoe lang duurt dit allemaal?” Anita keek op het cd hoesje: “8 minuut 47”. De Vos keek verbaasd: “Zo Lang???????” Ineens hoorden ze gekrijs, ze keken elkaar aan. Na het gekrijs zei Anita: “Dit klinkt helemaal niet als vrouwengegil, dit wordt door een man gedaan”. De Vos meteen: “Die oelewappers van Amsterdam horen het gekrijs tussen een man en een vrouw niet eens”. Anita moest even lachen en zei: “Zal me niets verbazen…Die sukkels weten niet eens hoe een vrouw kan gillen…….” De oude speurder kreeg ineens pretoogjes: “Kunnen vrouwen dan gillen?……Goh dat wist ik helemaal niet”. Anita keek boos: “Ach rot toch op man”. Ze liep de kamer uit. De Vos lachte en zei: “Oeps, verkeerde week”.

Ineens ging de deurbel. De Vos stuurde Anita naar de deur toe. Je kon duidelijk horen dat Anita het had over verboden gebied, niet toegankelijk op last van de politie. Even later kwam Anita binnen met een vrouw. De Vos schatte haar rond de veertig. De vrouw liep om het pas opgedroogde bloed heen en trillend schudde zij de oude meester de hand: “Ik ben Tini…..Tini Verbeek”. De oude speurder stelde zich netjes voor: “Mijn naam is De Vos en dat is mijn collega Anita Kalsbeek ….. Waarom kwam u naar deze woning”. Tini Verbeek ging zitten en legde haar tas op de tafel. Ze haalde uit haar tas een pakje Samson shag en begon een sigaret te draaien. Ze deed het trillend en zei: “Och meneer, ik maakte één keer in de week zijn huis schoon, hij betaalde goed……..Nu ben ik dit baantje kwijt”. De Vos stelde de volgende vraag: “Hoe was meneer Maan?”. Tini stak haar sigaret aan, inhaleerde diep en blies de rook omhoog de ruimte in: “Ik had geen moeite met hem, maar hij kon ook raar doen……..Hij….Ja, hoe zeg ik het……..Het viel me wel op dat hij de laatste tijd erg gespannen was….Hij snauwde mij wel eens af……..Vooral als ik de la open trok met al die drumstokken, die moesten altijd netjes op een rij liggen”. De Vos liep weer naar de la, hij keek erin en zei: “Nou mevrouw, alle stokken liggen door elkaar in de la”. Tini kwam meteen omhoog en ging naast de oude speurder staan: “Oef hé……Dit klop niet……..Als hij dit had gezien…………Waar is die ene stok?” De Vos riep meteen: “Welke stok?” Tini keek nog eens goed: “Er was een stok die in een doos daar lag…….Oh, doosje ligt er wel”. Ze gaf de speurder de lege doos. De doos was doorzichtig met hard plastic glas en een rode zachte ondergrond. De Vos bekeek de achterkant en las op: “Mason”. Tini vervolgde: “Ja die stok was heilig voor hem, het schijnt van zijn favoriete drummer te zijn. Volgens mij speelt die meneer in Pink Floyd…….Hij vertelde mij eens dat hij die tijdens een concert had gekregen”. Anita rende naar de stereo en pakte de cd en bekeek deze aandachtig: “Ik denk dat het wel klopt…..Nick Mason……..Dat zal dan de drummer van de band wel zijn”.

De Vos bedankte mevrouw Verbeek en voordat zij de deur uit liep vroeg hij: “Oh mevrouw Verbeek, waar was u op maandag 27 januari?” Tini moest lachen: “Ben ik nu een verdachte??? Hahahah, dat meent u niet?” De Vos keek haar diep aan in de ogen: “Wij moeten deze vraag stellen, mevrouw”. Tini lachte: “Ik was bij mevrouw Ter Horst, ze woont aan de Keizersgracht in Amsterdam….Een kakwijfie…….Betaalde zeer slecht meneer……..Rijke vrouwen……..Die betalen slecht joh”.

De Vos keek door het raam naar buiten en zag mevrouw Verbeek weg rijden in haar auto. Anita kwam naast De Vos staan:”Wat denk je….Zou ze er iets mee te maken hebben?” De Vos keek Anita aan: “Zou een dergelijk klein vrouwtje in staat zijn geweest om zo’n grote bijl te tillen? Als we terug in Groningen zijn trek je haar alibi maar even na. Zullen we maar weer naar het Noorden?” Anita schudde nee: “Ik wil eigenlijk nog even naar Den Haag, naar Leo, ik vind dat wij hem moeten vertellen dat er inmiddels een moord is gepleegd”. De Vos keek op zijn horloge: “Het is al drie uur geweest”. Anita riep: “We hebben een zaak ouwe….Ik wil deze zaak…….En …..Uuh…...Jij bent toch geen luiwammes?” De Vos moest lachen: “Anita, ik waardeer je om je inzet”.

Anita was achter het stuur gesprongen en ze reden via Schiphol naar Den Haag. De Vos was ietwat onzeker in de auto: “Zeg famke, let je even op, je kijkt steeds naar boven…Je moet op de weg letten”. Anita lachte en zei: “Ooh wat zou ik graag in zo’n vliegtuig naar Amerika willen vliegen”. De oude speurder keek haar aan: “Die machofiguren van vanmorgen boden je een stoel aan naar Thailand”. Anita schudde haar hoofd: “Die viezeriken gaan daar maar naar de hoeren toe, maar niet met mij”. De Vos lachte: “famke , famke……Heb je zo’n hekel aan jongens…….Hoe komt dat nu?” Ineens riep Anita hard: “KUT”. De speurder keek om zich heen en vroeg met zijn pretoogjes: “Waar?” Anita schudde haar hoofd ze vond die opmerking van haar collega niet leuk: “Er staat een file op de weg”. De Vos zei: “Nou dan heb je voldoende tijd om naar de vogels te kijken”. Anita keek naar boven: “Ben jij wel eens met een vliegtuig weg geweest?” De Vos begon te gapen en al gapend zei hij: “Neeeeeee……En ik kom niet in zo’n iezeren vogel, om de dooie dood niet, niemand krijgt mij in zo’n ding”. (5) De Vos draaide zijn stoel achterover: “Maareuhhh, jij kijkt maar mooi naar boven, ik ga even mijn ogen sluiten, maak me over vijf uur maar wakker……..Hier in het Westen hebben teveel mensen een auto………Grote flats en hutje mutje op mekaar wonen……..Ik moet er niet aan denken”. (6) Langzaam viel de sluwe Vos in slaap.

Anita parkeerde de auto netjes op een parkeerplaats en maakte de oude Vos wakker: “Hee Smirre, wakker worden”. De Vos schrok wakker en keek als eerste uit het raam en vroeg direct: “Waar zijn we?” Anita was inmiddels een parkeerbon aan het halen en toen ze weer terug was legde ze het bonnetje voor op het dashboard: “Een euro voor een half uur, tsssssss dat is toch niet te geloven……..Ben je wakker Smirre?” De Vos lachte: “Ga jij me ook al Smirre noemen, je lijkt Sietze, mijn kleinzoon wel”. Anita belde aan. Het duurde lang, te lang. De Vos keek haar aan: “Zijn we helemaal hierheen gekomen en is hij niet thuis, nou da’s ook weer fraai”. Anita greep haar mobiel: “Heb je zijn visitekaartje nog”. De oude speurder voelde in zijn jaszak en toverde inderdaad het kaartje uit zijn zak: “06-……”. De speurder stopte: “Volgens mij komt hij daar aan lopen………Met zijn gele tas……….Goedemiddag”. De Vos keek snel op zijn horloge: “Ik bedoel het is al avond, goedenavond meneer Deckers”. Leo Deckers herkende de oude Vos: “Goedenavond……..Stond u hier allang te wachten? De Vos: “Nee hoor, we kwamen net aanrijden……Anita wilde je net bellen”. Leo zocht naar zijn huissleutels en legde zijn gele tas met boodschappen voor zijn voeten op de grond: “Ik was even boodschappen doen en ik moet zo wel eten maken, want mijn vriendin kan elk moment ook thuiskomen, maar komen jullie verder”.

De Vos en Anita namen plaats op de bank. Ondertussen was Leo in de keuken druk bezig om de boodschappen uit te laden, vanuit de keuken riep hij: “U vindt het niet erg dat ik even met het eten aan de gang ga?” Anita liep snel naar de keuken: “Zal ik u even mee helpen?”. De Vos riep: “Eigenlijk hebben we een paar vraagjes en dan zijn we klaar, wilt u even komen zitten, want wij moeten ook nog weer terug naar het Noorden”. Leo kwam de keuken uit: “Maar u mag wel blijven eten, ik ga nasi maken ……Ik verzeker u dat het u zal smaken”. De Vos onderbrak hem: “Nou meneer Deckers, bedankt voor uw gastvrijheid, maar dit kunnen we……….” Anita keek de speurder met een blik aan: “Ja leuk, zal ik even mee helpen met tafel dekken?”. De oude speurder voelde zich ongemakkelijk. Blijven eten, met iemand die mogelijk betrokken kan zijn in de zaak. Kan in zijn ogen niet goed uitkomen. Even later kwam Leo’s vriendin binnen. Ze stelde zich voor: “Heren van de politie……Aangenaam ik ben Willeke………U komt zeker voor de moordzaak?………Ooh ….ohhh………Leo en Ik liggen er al een paar weken wakker van………Oooh …Wat vreselijk…….Dit lijkt erop dat je hobby behoorlijk uit de hand loopt……….Oooh…Is toch erg voor de familie…….Niet dan?……Oh oh oh…..Vreselijk”.

Anita had kennelijk veel schik, ze hielp Leo mee in de keuken. De Vos hoorde haar op de achtergrond vragen stellen. Ze wilde kennelijk het recept van Leo mee naar huis. Even later schoven ze met zijn vieren aan tafel. Anita merkte meteen op: “Mmmm, dit smaakt goed Leo”. Leo knikte beleeft en keek meteen de oude speurder aan, die kennelijk ietwat meer moeite had met het eten. De oude speurder hield meer van Hollandse kost. Hij vond nasi maar teveel lijken op “piekenvoer”. (7) Maar ondanks dat at hij langzaam en voorzichtig. Leo begon de speurder vragen te stellen: “Dus de moord is uiteindelijk toch gepleegd?” De Vos: “Ja inderdaad, we wilden je verhaal eerst ook niet geloven”. Leo pakte de pan en vroeg aan De Vos: “Wilt u misschien nog meer nasi?”. De oude Vos bedankte beleefd. Leo wilde net de pan neerzetten toen Anita gretig haar bord tegen de pan aanschoof: “Ooh Leo…..Dit is echt lekker, schep maar meer op”. En vervolgens dook Anita weer in haar eigen bord. De Vos keek verbaasd opzij. Hij herkende Anita haast niet meer. Het Gronings gesmak begon hem licht te irriteren. De Vos keek weer terug naar Leo: “Kijk een moord oplossen is ons vak, en in ons vak stuiten we vaak op vreemde zaken. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik niet veel van computers en Pink Floyd afweet………..Kunt u mij….Hier meer over vertellen?”. Leo lachte: “Ik begrijp het, ik zal u bijpraten over Pink Floyd en alles wat daarmee samenhangt. U moet mij geloven, ik wil ook dat u de dader snel arresteert”.

Leo vertelde in grote lijnen wat Pink Floyd inhield, even later stonden De Vos en Anita in de woonkamer, het was inmiddels na negen geworden en er moest nog een lange reis naar het Noorden worden ondernomen. De Vos bekeek de vitrinekast en merkt op: “Hoe kom jij aan het beeldje van…….Peerd van Ome Loeks?” (8) Willeke begon te lachen: “Dat hebben we gekregen van een forumlid…. Lecky”. Een rasechte Groninger”. De Vos stak de hand uit naar Leo en zei: “Mocht deze zaak een goede afloop hebben, krijg jij van mij………….ÛS MEM”. (9) Leo lachte en ineens vertrok zijn gezicht: “Ik vergeet u nog wat te vertellen”. De Vos keek aandachtig en vroeg: “En dat is?” Leo aarzelde weer even: “Vandaag op het forum stond weer een tekst die ik niet begrijp … Loop even mee naar mijn pc”. Anita keek aandachtig naar het forum en las het forumbericht voor aan de oude speurder: “The Missing Drum Beat On Track Six At 2.47 Belongs To Me”.

(2) Op 24 oktober 2001 won SC Heerenveen met 5-1 van Ajax, het was de bewuste wedstrijd, waar het hoofdbestuur van Ajax in het lege vak van de supporters ging staan, als protest op het feit dat SC Heerenveen Ajax supporters weigerde.

(4) De bunker is officieel het Muizenfort een vesting wat gebouwd werd tussen 1874 en 1877.

(8) Peerd van Ome Loeks. Dit standbeeld staat voor het hoofdstation van Groningen. Tevens bestaat er een liedje dat gaat over het paard van Oom Loeks. Het beeld is gemaakt door Jan de Baat in opdracht van de gemeente, die het stiekem plaatste in de nacht van 22 augustus 1959.

(9) Ûs Mem is een standbeeld van een koe. Ûs Mem is Fries en betekent “Onze Moeder” Standbeeld is gemaakt door Gerhardus Jan Adema in 1954.