PINK FLOYD FANS NEDERLAND

presenteert

Zaak De Vos

naar het verhaal van Klaas Kuperus

Illustraties door Ad Beckers

Nawoord:

Nawoord door Klaas

Tijdens een chat met Theo, ergens in de maand augustus 2007 zei ik tegen hem: “Ik heb een idee”. Dus legde ik mijn idee uit, waarna Theo gelijk zei, moet je doen. Op dat moment dacht ik wel meteen: “Idioot, misschien kan je het idee wel niet eens uitvoeren”. Theo moedigde mij aan en al chattend begon ik aan bladzijde 1 van het verhaal De Vos. Ik had geen idee welke kant ik op moest. Vrij snel had ik in mijn hoofd dat er typische Pink Floyd elementen in moesten komen. Het moest ook een beetje bij de tijd zijn. Dus iets met een tributeband kon ik niet negeren en hier en daar forumleden een rolletje meegeven. Want het idee was puur alleen voor het forum bedoeld. Na een kwartiertje stuurde ik de eerste bladzijde naar Theo en vroeg. “Kan dit zo? Kun jij je verplaatsen in de omgeving”. Theo zei: “Het kan, al is de inleiding wel typisch Baantjer”. Nou dat vond ik niet negatief, want ikzelf ben wel een aardige Baantjer fan.

Dus begon ik om precies te zijn op 16 augustus 2007 met het verhaal. Ik heb voor het verhaal geen research gedaan. Nou ja, af en toe zocht ik via Google Maps naar straatnamen en dat was het dan ook. Ik had het idee om het over het gehele jaar 2008 uit te smeren en werkte telkens toe naar een soort cliffhanger. Ik schreef dus 12 delen. Met de originele titels; januari, februari etc etc.

Maar bij deel maart kwam ik helemaal vast te zitten. Ik kon geen kant meer op. Ik haatte het, om de zelf verzonnen bloederige moord in duizend stukjes te moeten beschrijven. Om eerlijk te zijn, had ik tijdens het schrijven grote moeite met het beschrijven van de moorden. Ik kende de typische politietermen en gereedschappen niet en ik wilde me er ook niet in verdiepen. Theo gaf mij nog de tip: “ga ff naar de bibliotheek en leen een Baantjer en je weet het weer”. En dat was nu net wat ik niet wilde. Wat ik wel heel leuk vond om te doen, was om verschillende namen en karakters te bedenken. De namen waren vaak ex-collega’s en ik verwisselde de achternamen met voornamen. Met de naam De Vos kon ik hem steeds spiegelen aan de eigenschappen van het dier. Dus vanaf dat punt kon ik verder alles uit mijn hoofd krijgen. Hoewel ik hem steeds slim noemde was hij allesbehalve dan slim. Ik vond dit dus leuk werk, om eigenlijk een verhaal te bedenken wat niet veel met het politie- gebeuren te maken had. Overigens tijdens het controleren van het verhaal kwamen we erachter dat er een grote fout in het verhaal zat. Het schijnt zo te zijn dat je voor de 28^ste jaar geen recherche kan zijn en ik had juist Anita de leeftijd van 25 jaar meegeven. We hadden geen zin meer om deze blunder nog te veranderen.

Na twee weken pauze, pakte ik het verhaal weer op bij het derde deel, ik was eindelijk door de bloederige beschrijvingen heen en vanaf dat moment ging het snel. Hoofdstukken 1 t/m 5 waren klaar en Theo kwam op bezoek en we namen de eerste 5 hoofdstukken door. Theo vond de eerste 5 delen goed, maar miste een beetje de spanning en achtervolgingen. Ik trok me eerst niets aan van deze kritiek en ging verder en voor mij als bedenker en schrijver van het stuk, begon het pas echt te leven vanaf hoofdstuk 6. Ik wilde elke hoofdstuk ongeveer met 8 bladzijde’s vullen. Maar dit werden er steeds meer en meer. Zodat we hebben besloten om de  maand juli en augustus in tweeën te splitsen. Zo kwamen we dus op 14 delen. Een mooi getal als je weet dat Pink Floyd 14 albums heeft gemaakt. Mijn werktempo werd steeds hoger. Dat op 22 oktober 2007 schreef ik de laatste bladzijde. En dat was gek genoeg hoofdstuk 2, want ergens trok ik de kritiek van Theo erg aan en herschreef ik hoofdstuk 2 en waren de laatste woorden  “Ik had zin in kippensoep”. Anita keek de oude vos ongelofelijk aan en zei: “Jij spoort niet………..IDIOOT”.

Als laatste veranderde ik de titels, waarbij ik maar geen titel voor hoofdstuk 3 kon bedenken. Deze is op het laatste moment nog gewijzigd. Het had eerst de titel “Burgers Zoo”. En toen begon het nakijkwerk. Want ik vind mezelf geen grammaticawonder, dus stuurde ik steeds een hoofdstuk door naar Theo, die heel veel taalfouten moest veranderen. Daar was Theo vaak hard mee bezig dat niet 1 keer, maar wel 3 keer zijn aardappels aanbrandden. (Sorry Wilma, blame it on me). Begin November was ik nog niet tevreden na het nakijken van Theo. Ik voelde me onzeker en telkens als ik het terug las, kwam ik schokkende fouten tegen. In hoofdstuk 1 was De Vos 63 jaar en in hoofdstuk 5 was hij 61 jaar. Ik schakelde mijn broertje in en vroeg hem om het gehele stuk te controleren en dan met name de technische kant van het verhaal. Eerst worden vermoord met een hakmes en vervolgens met een zakmes zou niet goed overkomen. Mijn broertje hield er heel veel fouten uit. Na deze controle was ik nog niet tevreden en vooral angstig. Zou het stuk wel gewaardeerd worden? Dus mocht mijn moeder het lezen. Hierdoor kreeg ik uiteraard geen objectief oordeel. Maar moeder gaf het door aan haar vriendin, die meteen zo vrij was om het gehele stuk nog eens scherp onder de loep te nemen.

Op 30 december 2007 reisde ik speciaal voor het gehele verhaal af naar Den Haag. En daar werkte Theo en ik aan het laatste traject. We prikten een vaste releasedatum en Theo vroeg zijn broer om het verhaal te voorzien van tekeningen. Dit vond ik een prima idee, maar ik was er ook meteen bang voor. Wat nu als ik de tekeningen niet goed vind. Totdat ik de eerste tekening zag: “De man met de gele tas”. Het is moeilijk te beschrijven wat het met je doet, wanneer je een tekening ziet van je eigen verhaal. Ik kreeg telkens weer kippenvel toen de tekeningen er per maand aan werden toegevoegd.

Maar toen brak het moment aan dat je het los moet laten. 15 januari 2008 kwam het dan toch echt op de site en was er geen terugweg meer. Theo en ik besloten om het niet via het nieuws aan te kondigen. We kozen voor een sneaky manier. En we melden fictieve namen aan op het forum en toen kwam Barree met de eerste dreiging op het forum. Ik kan u verklappen dat ik op de grond heb liggen lachen toen de eerste reactie’s binnen kwamen. Emily had het zelfs over deleten met die gozer. Zulke idioten horen niet op het forum. Na de 15^de kwam het op de site en het forum werd actief en ontving ik de eerste complimenten en ook kritieken. Maar ook toen brak er paniek uit. Want iemand schreef op het forum: “Het is de butler”. Even later kwam de naam van een auto ‘Christine’. En wat denk je. De dader die ik verzonnen had, heette toevallig Christine. Dus hebben we op het allerlaatste moment die naam nog veranderd.

Nu terug kijkend over het gehele jaar 2008 stelde ik mezelf de vraag: “Was het idee een succes?” Ik weet het niet. Persoonlijk had ik meer actie op het forum verwacht, maar we kwamen er toch ook achter dat het te lang duurde voor er een nieuw hoofdstuk op de site kwam. Een paar mensen hadden het voordeel om het van papier en achter elkaar aan te lezen. Het blijkt in de praktijk toch, dat het lastig is om vanaf het scherm een verhaal te lezen. Bovendien moest je wel heel lang wachten op het vervolg. Ik begreep deze kritiek volkomen, maar we konden ook de ingeslagen weg niet teruggaan. Wat ook erg jammer was, dat we in september het slechte nieuws te horen kregen dat Rick Wright was overleden. Dit rukte min of meer het ene laatste deel uit zijn verband. Maar ook nu konden we niet terug al moest ik het deel wel drastisch veranderen. Het echte effect op het verhaal ging daardoor een beetje verloren. Dat is jammer. Wat ik wel mooi vond, was dat niet alleen forumlezers het lazen, maar we ontvingen ook mails van mensen uit mijn omgeving en elders in het land, die kennelijk via google op het verhaal al surfend terecht zijn gekomen. Ik ontving soms uit onverwachtse hoeken kritieken en positieve reacties.

Ik kan alleen maar terugzien op een mooie periode. Een periode met positieve reacties en slechts een paar negatieve geluiden. Het is een moment om terug te kijken op een boeiend jaar en ik wil langs deze weg ook in het bijzonder een paar mensen bedanken die het mogelijk hebben gemaakt om mijn idee te verspreiden en aan te moedigen. Ik wil Theo bedanken dat hij mij het podium heeft aangeboden en ik mijn verzonnen verhaal heb mogen etaleren. Ik wil Ad enorm bedanken voor de tekeningen, het was telkens een feest om de nieuwe tekeningen te mogen zien. Het kleed het verhaal heel mooi aan. Ik wil mijn broer Wietze bedanken, die me telkens hard op mijn neus sloeg bij de zoveelste fout. Ik wil Corrie bedanken voor de enorme hoeveelheid aan taalfouten. Het was soms schrijnend om te zien, hoeveel taalfouten erin zaten. Zinnen die verkeerd waren opgebouwd. De moed zakte me soms in de schoenen. En natuurlijk zitten in het verhaal nog steeds een paar taalfouten, het zij zo. Ik wil Emily bedanken die ondanks haar drukke leven steeds tijd voor mij wist vrij te maken om het verhaal te analyseren. Terwijl zij de ontknoping van het verhaal niet eens kende, was het machtig mooi haar belevenissen aan te horen. Ik wil ook mijn ouders bedanken. Die het verhaal via de site mee gingen beleven en vrienden en familie die het gingen lezen en ineens de weg naar onze Pink Floyd-site wisten te vinden. Collega’s die langzaam erachter kwamen welke gekte er ontstaat bij de band als Pink Floyd. De reacties die ik ontving tijdens het bezoeken aan een tributeband waar dan ook in Nederland. Tenslotte wil ik alle lezers en forumleden bedanken. Ik hoop dat jullie er veel plezier aan hebben beleefd. Alles om maar tot één doel te komen, namelijk de liefde die we voelen voor Pink Floyd. En hun kan ik niet bedanken, want het is hun schuld dat een mens als ik zo gek was om alle energie en maffe ideeën op te schrijven in een verhaal als deze.

“You gotta be crazy”.

Klaas Kuperus, 15 December 2008

VOORWOORD - HOOFDSTUK 14