PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het is woensdagmorgen 5.45 uur en ineens galmt Comfortably Numb in mijn oren. Wat is dat nou weer…. zó vroeg, maar ineens viel het kwartje. Vandaag zouden Peter Chattelin en ik naar London vliegen om Roger’s The Wall aldaar in de O2 Arena te gaan zien. Ik spring uit bed, wat me al bijna fataal werd in me versleten rug, en duik onder de douche, een poging wagend om versneld wakker te worden, want normaal gesproken heeft deze oude diesel een twee uurtjes nodig om op gang te komen.

De eettafel lag helemaal bedekt met alle spullen die ik mee moest nemen. Van vliegtickets tot tandenborstel en van hotel bevestiging tot deodorant. Nog even alles checken en toen maar alles in mijn rode rugzak gepropt. “Reisleider” Theo was gereed voor de aftrap! Om 7.00 uur kwam Peet me afhalen, zoals afgesproken en samen zetten we de eerste etappe in richting Schiphol. Al pratend, vloog de tijd om en kwamen we bij de “long-term parking” aan en zochten, na het parkeren in vak 324, de uitgang op. Pfffffffffff kon het nóg verder weg? Lol. Daar stond de pendelbus al klaar, die ons naar de vertrekhal zou brengen. Lekker op tijd, geen gestress, maar heerlijk relaxed dronken we ons laatste bakkie koffie op Hollandse bodem, met in het achterhoofd de wetenschap dat Engelsen meer verstand van thee hebben. Rond 9 uur zou de Gate sluiten, dus gingen we na het bakkie koffie, langzaam richting douane. Alle tijd, want we hadden toch niets aan te geven…….. ja toch! Rugzakken en alle metaalhoudende spullen (en dat zijn er bij nader inzien tegenwoordig aardig wat) werden op

de band gelegd. Peet eerst en het alarm ging niet af. Tja, waarom ook? Toen kwam de mijne en ik wilde al doorlopen naar het einde van de band, maar verschrikt hoorde ik het alarm afgaan. Dat de mobiele eenheid me nog net niet omsingelde was een raadsel, hahaha. Hele tas, die ik netjes had ingepakt, werd door elkaar geschud en ja hoor…….. de dader was gevonden. Mijn spuitbus “for men” was de boosdoener. Die werd afgenomen, want dat mocht niet. Waren de Engelsen dan anti deo? Hoe moest ik nu mijn voortijdige zweetlozing tegengaan? Ach ja, het mocht de pret niet drukken en uiteindelijk liepen we al grappen makend richting de Gate, waar ons vliegtuig van Easyjet stond, die ons naar London Stansted zou brengen.

Een uurtje vliegen, werd ons vooraf gezegd, maar in praktijk was dit 40 minuten. Als je er over nadenkt, is dat even lang als met de auto van Den Haag naar Schiphol. De vlucht verliep voortreffelijk en ergens komisch als je bedenkt dat je om 9.30 uur vertrekt en om 9.20 uur op Stansted aankomt. Eenmaal door de douane, wat geen problemen opleverde, werden we opgehaald door een chauffeur die ingehuurd was door een klant van Peet. Als v.i.p.’s zaten we in deze luxe auto, met geblindeerde ramen. Woow, wat een ontvangst. We misten alleen nog de bar en de mooie dames (lol). Na drie kwartier kwamen we bij het huis van Paul en Kate aan, waar we hartelijk werden verwelkomd en een overheerlijk bakkie Engelse koffie kregen. Peet had afgesproken om de installatie die Paul van hem gekocht had, even juist af te stemmen, wat binnen anderhalf uur gefikst was.

Paul, een filmmaker, kon heel boeiend vertellen over muziek en zijn beroep als filmmaker. Een invloedrijk man in dit wereldje, maar o zo gewoon. Hij liet ons nog zijn prachtige tuin zien met aan het eind zijn werkplek, toen we vanuit het huis hoorden dat we aan tafel konden voor de lunch. Zijn vrouw Kate, een echte dame met stijl, had een voortreffelijke lunch samengesteld en al pratend over muziek en uiteraard ook over Pink Floyd’s The Wall, vertelde Kate dat ze nog had samengewerkt met de roodharige groupie uit de film The Wall. Nou, wat blijkt op zo’n moment de wereld klein.

Na de lunch was het de hoogste tijd om afscheid te nemen van Paul en Kate, want onze volgende stap in het programma was een bezoek aan Battersea Powerstation. Ik vond het een hele eer om deze interessante mensen te mogen ontmoeten en dankbaar voor alles verlieten we de, in prachtige stijl gebouwde, woning en werden door Kate naar Battersea gereden.

Eenmaal bij Battersea Park aangekomen, moesten we ook afscheid nemen van Kate en met de rugzakken om en de camera’s in de aanslag, stapten we lekker relaxed naar het “Mekka” van de Pink Floyd fans. Vanuit echt alle posities maakten we foto’s al werd het soms wel bemoeilijkt door security mensen van het bouwterrein. Nee, hier mocht je niet fotograferen, maar wel op een andere plek. Nou ja, begrijp jij het, begrijp ik het. Dus liepen we door en kwamen bij de volgende ingang uit. Pardoes had ik mijn linker voet al op het terrein staan,

toen er een vriendelijke Somaliër op ons af kwam en vertelde dat we niet op het terrein mochten komen. Hij was wel bereid om foto’s van ons te maken voor de poort, waar we uiteraard dankbaar gebruik van maakten. Later bleek wel dat hij geen geoefende fotograaf was, maar dat kon je hem niet kwalijk nemen. Het was trouwens schitterend weer, beetje bewolkt, maar ook volop zon en een aangename temperatuur. Ik begon mijn afgepakte deodorant nu echt wel te missen, lol. Na een tijdje hadden we alle foto’s die we wilden schieten en liepen terug naar de plek vlak vóór het Battersea Park, liepen over de brug, nog één blik werpend op het indrukwekkende gebouw om vervolgens een taxi te scoren, die ons naar het hotel zou brengen, ongeveer 4 kilometer verder. En zoals overal in het buitenland, wordt je als toerist weer om de tuin geleid (lees hier: om Hyde Park geleid, lol) want ik had meteen in de gaten dat deze taxi chauffeur dacht dat we een toeristische route konden gebruiken die zijn teller sneller deed doen tikken. De volgende “woow” was wel ons hotel. Vlak tegen Hyde Park aan, in een mooie buurt, lag dit gigantische gebouw, dat doet denken aan een bouwstijl a la Louis XIVde, maar ik er waarschijnlijk geen verstand van heb en het hoogwaarschijnlijk Victoriaans is, lol. Een 4 sterren hotel en dat voor eigenlijk zo’n belachelijk lage prijs (Chapeau voor het reisbureau die dit voor ons geboekt hebben). Tot nu toe was de dag zó ongelofelijk perfect verlopen, alles klopte tot nu toe. Het was écht genieten vanaf dat het vliegtuig Nederlandse bodem onder zich liet. En als je het naar je zin hebt, vliegt te tijd ook razendsnel om.