Krantenbericht Metro, 13 mei 2008

De dag begon gisteren al vroeg, ik was om 7.30 uur alweer wakker. Dat was niet helemaal de bedoeling want echt supervroeg weg wilde ik eigenlijk toch niet meer gaan, er vanuitgaande dat ik toch niet vooraan kon staan omdat ik Roger vóór de show zou ontmoeten.
Uiteindelijk zijn we ergens tussen 10.30 en 11.00 uur van huis gegaan.
We hadden niet meteen een trein, want de trein die er op dat moment moest staan stond er niet dus moesten we nog een half uur wachten.
Toen kon de lange reis beginnen. Tweeënhalf uur treinen, twee keer overstappen... maar eigenlijk viel dat me allemaal wel mee. Geen vertragingen meer gehad, een unicum.

Mijn broertje en ik arriveerden in Landgraaf ergens tegen 14.30 uur. Megaland moest volgens de ene bron op 15 minuten loopafstand van het station liggen, maar volgens andere bronnen was het 20 minuten danwel een half uur! Thuis had ik al een plattegrondje uitgeprint en daarop de volgens mij kortste route uitgestippeld. Deze bleek inderdaad 15 minuten te duren dus we waren er al vrij vlot.
Het was er nog niet echt druk, waarschijnlijk mede door het warme weer. We plantten ons neer op de grond voor het hek, de grond die overigens helemaal niet prettig zat. Overal lagen steentjes. Au!

Om 17.00 uur zouden de deuren opengaan, maar dat duurde nog wat langer want er moest nog gesoundcheckt worden. Ik vind dat altijd leuk om te horen, dan begint 't bij mij al helemaal te kriebelen.
Eenmaal binnen hebben we toch nog een mooi plaatsje weten te bemachtigen, rechts vooraan het podium op de eerste rij.

We waren nog geen twee tellen binnen of ik kreeg een telefoontje. Een dame van Mojo probeerde mij zo goed en kwaad als het kon (het was er zo lawaaïig) uit te leggen waar ik moest zijn voor de meeting, die verzet was naar de pauze. Ergens was ik daar wel blij mee, want nu kon ik in ieder geval nog een uur vooraan staan.
Terwijl we wachtten hebben we nog wat gegeten en gedronken. Gelukkig mochten de flessen water mee naar binnen. Ik was bang dat ze ze zouden afnemen, omdat het doorgaans niet mag.

Omstreeks 20.00 uur was het dan zover.


Onderwijl werd ik nog zenuwachtiger, zeker nadat Roger naar mij glimlachte en ik zo ongeveer wegsmolt. Ik vond het maar moeilijk te bevatten dat ik hem binnen korte tijd zou ontmoeten.


Tijdens Sheep (het laatste nummer voor de pauze) moesten we ons uit de voeten maken. Ik heb dus nauwelijks iets meegekregen van het varken, wat ik wel jammer vond. En sowieso is dit een van mijn favoriete nummers, maar ja... er stonden belangrijkere dingen op het programma.
De dame aan de telefoon had mij iets verteld over een Chiquita tent en daar bij in de buurt zouden wij ons moeten melden.
Tot mijn grote ergernis ging dit eerst nog bijna mis. Voer voor de volgende stress-attack. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb de dame nog eens teruggebeld en met wat kunst en vliegwerk vonden we elkaar dan toch.

Ik kreeg wederom de zenuwen toen ik zag dat ik lang niet de enige was die backstage ging. Ik wist dat er nog twee meet en greet winnaars waren van Arrow Classic Rock (heel aardige mensen waar ik nog leuk mee heb gepraat) maar van de anderen weet ik niet wie of wat ze waren. We waren met zijn tienen. Dat was, moet ik eerlijk toegeven toch een klein beetje een tegenvaller.

We kregen allemaal een sticker die we op moesten plakken, noem het maar een backstage pas.
Eenmaal achter de schermen stonden we in een rijtje opgesteld, en per persoon mochten we 1 item laten signeren. Omdat er een professionele fotograaf van een krant was mochten we zelf helaas geen foto's maken.

Niet veel later kwam Roger uit zijn kleedkamer, en ik had echt zoiets van OH MY GOD! Excuseer me, nu ga ik even de fangirl uithangen; zo up close & personal ziet 'ie er nog lekkerder uit.

Ik had een cd meegenomen om te laten signeren, maar ik had ook een andere missie. Operation Sheep, zo noemden mijn Amerikaanse Floyd vriendin Sarah en ik het afgelopen week.
Ik had een klein pluche schaapje gekocht, met de bedoeling dit aan Rog te overhandigen. Ik vond het wel een origineel idee.

Het verhaal daarachter even in 't kort; ergens op zijn podium heeft Rog een plastic varken (een gieter is het, dankzij mijn broertje heb ik er zelf ook eentje) en ik zou het schaapje geven onder het mom van dat het een vriendje was voor z'n varken.
Nu ja, van het verhaal van het varken en het schaapje kwam dus door tijdnood en zo niet veel terecht.

Eerst waren er twee andere mensen aan de beurt, die lieten een boek signeren. Daartussen zat ook nog de journalist van Metro.
Die zie je hier op de foto met Rog...

Mijn broertje en ik staan er ook op, zoals je ziet.

Daarna was het mijn beurt. Stond ik daar toch ineens oog in oog met Roger Waters. Hij schudde mij de hand en zei "Hi!". *smelt*
Ik was zo onder de indruk dat ik even vergat om mijn cd-boekje te geven om te laten signeren, dus hij vroeg of hij dat even mocht. Meteen nadat ik dat aan hem gaf moest er natuurlijk een foto gemaakt worden, wat ik ook weer even helemaal niet in de gaten had. "Look at the camera, dear." zei hij toen en geloof me, ik smolt helemaal weg. Vervolgens nestelde hij zich heerlijk tegen me aan en ik legde (omdat het zo lekker knus was zeker, hihi) mijn hand achter op zijn arm en vervolgens werd dat deze foto. Ik heb de foto "Twee Gekkies" genoemd omdat ik zo ontzettend moest lachen toen ik 'm vanmiddag kreeg. We kijken allebei redelijk maf, en eigenlijk ook bijna hetzelfde. Hilariteit was groot hier thuis.

M'n hand op z'n arm zie je niet op de foto maar de herinnering zal altijd blijven. Ik moet zeggen dat het plezierig aanvoelde. Lekker zacht, maar toch ook lekker stevig.
Wat ook redelijk uniek genoemd mag worden is dat hij lacht op de foto. Op de meeste foto's met fans is dat niet het geval. En ik heb er tig gezien inmiddels. Hij vond het zeker leuk?

Als ik het allemaal zo vertel klinkt het lang niet zo schattig (ja echt) als het in werkelijkheid was.

Na het nemen van de foto vroeg hij naar mijn naam, die ik meteen ook even spelde. Toen 'ie klaar was met schrijven zei hij m'n naam, waardoor ik in mijn volgende "smeltmoment" belandde.
Hij gaf me mijn boekje terug, maar ik moest mijn maffe "Operation Sheep" nog uitvoeren. Het werd niet de bedachte euh... versie, maar een korte haastige. Voor hij verder wilde naar mijn broertje, zei ik gauw "I got you a present." of iets in die richting dan toch. En ik gaf hem het schaap, d'r zat ook nog een klein kaartje aan met een bedankje. "Thank you." *smile* "That's very sweet of you, thank you." Ok, moet ik nog zeggen dat je mij op kon dweilen?

Dat was het dan voor mij, toen was Lars aan de beurt. We dachten dat er van hem geen foto was, maar blijkbaar toch wel. Zie hier.

Gelukkig is die niet op het moment genomen dat ik 's mans achterwerk aan het checken was. *kuch* Ja, wat moet je anders als je erachter staat? En 't mag er nog altijd wezen ook.

Van dingen vragen kwam dus niet veel terecht want daar was simpelweg te weinig tijd voor, maar het was helemaal super!
Ik heb nog even met de mensen die bij Arrow radio hadden gewonnen staan praten toen we weer het veld op gingen.
Weinige minuten later begon de show weer en gingen we terug de menigte in. We stonden nu nog ietsje verder naar rechts dan voor de pauze, maar we hadden nog steeds een prettig zicht op het podium.
Het duurde niet lang voordat het ineens tot me doordrong wat er zojuist gebeurd was. Ik had zojuist "mijn Rog" ontmoet, die zo ontzettend veel voor me betekent. Hoe was het mogelijk?
Ik heb tijdens de uitvoering van Dark Side of the Moon een paar keer staan janken. Dat mij dit mocht gebeuren is toch wel heel bijzonder. Het riep zoveel emoties op, ik kan je ook niet uitleggen wat ik nou precies allemaal voelde op dat moment. En mijn broer maar bezorgd kijken steeds.

Tussen 22.30 uur en 22.45 uur was het afgelopen, ik had voor mijn verjaardag (28 april jl.) nog wat geld gekregen en dat had ik speciaal bewaard voor deze dag. Dus snel nog even twee t-shirts aan mijn verzameling toegevoegd.
De laatste trein vanuit Landgraaf richting Heerlen zou om 23.39 uur vertrekken, dat moest te halen zijn maar we liepen eerst nog wat verkeerd dus werd het toch nog een beetje haasten.
Op het perron was het overvol. Van begin tot eind, vijf rijen dik of zo. En dat moest allemaal in een klein boemeltreintje. Het was echt hutje mutje maar dat kon de pret niet drukken.
Door alle drukte vertrok de trein wel ietsje later dan gepland waardoor wij net als honderden anderen bijna de aansluiting met de trein naar Eindhoven mistten. Het fluitje ging al, maar gelukkig werd er toch nog even gewacht op de meute mensen.
In Eindhoven stonden allebei mijn ouders (had ik ook niet verwacht, hahaha) te wachten op ons, de rit van daar naar huis verliep vlekkeloos en we hadden genoeg te vertellen.

Ik overweeg wel een brief te sturen naar de NS over het feit dat de verbinding terug naar hier ronduit beroerd is/was. Er waren genoeg fans die dus echt niet verder kwamen dan Eindhoven en dan maar God weet waar moesten gaan overnachten. Ik hoorde anderen ook al zeggen dat ze gingen klagen, dus ik denk bij mezelf hoe meer er klagen hoe beter. Het is ronduit schandalig dat er geen enkele verbinding naar boven de rivieren is om die tijd en dan vooral nog na zo'n groot evenement!

Maar goed, dat is allemaal bijzaak. Ik heb geen reden tot klagen na zo'n avontuur! Heerlijke dag, heerlijke man, heerlijke belevenis. Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten.

O ja, nog een plaatje dan...

Backstage passen en de gesigneerde items.