PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Na een zeer korte nacht, liep mijn wekker om 7.00 uur weer af. Snel dook ik onder de douche en om 8.30 uur stapte ik in mijn nieuwe auto. On The Road Again. De avond ervoor nog erg genoten van tribute band Pink Floyd Project kon ik me weer klaar maken voor een integrale versie van The Dark Side Of The Moon. Bloedheet weer en op de radio voorspellen ze file’s. Waarschuwing was, neem voldoende drinken mee. In mijn nieuwe auto, zit een originele radio. Dus was ik genoodzaakt om de lange heenreis van 350km te luisteren naar Arrow Rock en waarom draaiden ze nu uitgerekend The Dark Side Of The Moon. Ik zette het toch maar harder, want tja, het blijft goed en ineens bedacht ik.

“Yes weer naar Roger Waters…………Hoor je dan ook een concertkaart te hebben?” Bij Drachten kwam ik er dus achter, dat het bewuste stukje papier thuis op de plank lag. Dus kon de reis weer terug. Om precies 9.00 uur ging ik dus echt naar Limburg.

Deze keer ontving Theo mij niet in Den Haag, maar vond zijn ontmoeting plaats bij zijn broer Ad wonend in Bocholtz. Buiten onder het zonnescherm en op het balkon werd mij een heerlijk glas cola voorgezet. De heenreis kende geen problemen, maar ik had wel 3 en half uur non stop door de hete zon gereden. Ik had geen droog draad meer aan mijn vette lijf zitten. En wat bleek Ad was Stones fan en daar werd ik zeer vrolijk bij, want ook voor mij blijven The Rolling Stones nummer 2. Je blijft Stones fan en door de collectie van Ad te sneupen was een zeer welkome verassing voor mij.

Na paar uurtjes bijkomen, gingen we in Simpelveld op het terras voor een snackbar een vette hap naar binnenwerken. Er was volop kermis. De sfeer kwam er al lekker in.

Het grote voordeel was, dat Ad en Theo Landgraaf goed kende. Wij lieten ons niet in de georganiseerde trechter lopen. Ad stuurde om de file heen en we kwamen op een rustige parkeerplaats terecht. Een klein stukje de berg op en weer af en we waren ter plaatste. We kwamen rond de klok van 18.30 uur aan op het plein. Waar ik mij verheugde op een ontmoeting van minimaal 20 forumleden.

Theo had de tas vol met flyers. Reclame maken voor de site. Hij drukte mij een stapel in de hand. Mijn hemel. Een nuchtere Groninger houdt er niet van om reclame shit uit te delen. Snel druk ik Ad een stapel in de hand. Waarna ik zelf 3 over had. Ziezo werk is klaar, nu nog 3 flyers zien kwijt te raken. De eerste de beste die ik uitdeelde werd bruut geweigerd. Zo dat werd even afgestraft.

Na een half uurtje was ik erdoorheen en trof ik het eerste forumlid Ruud met zijn zoon Garp.

Goh en ja. Toen zag ik niemand meer. Ik ontving wel van forumlid Numb een sms met de groeten aan andere forumleden. Geen kans voor gehad Numb, ze waren er niet.

Volgende keer toch mobiele telefoonnummers uitwisselen. Of ze wilden mij niet zien, dat kan ook natuurlijk.

Links voor het podium gingen we staan. We betaalden 3 euro voor een waterijsje en consumptiebonnen mocht je geen 1 bon, maar moest je tegelijk 5 kopen voor 10 euro. Dan maar een droge tong, maar er is een grens. Afzetters!!!

Rond 20.00 uur stonden we links van het podium en ik blijf het grappig vinden. Drie Abba nummers op de radio en dan Eins, Twei, Drei… In The Flesh knalde er goed in en waar wij stonden, was het geluid goed. En ik kan er niets aan doen. Ik blijf het mooi vinden. Mother kon mij deze keer beter bekoren dan de voorgaande keren. Dus daar was ik toch ook erg blij mee. Set The Controls For The Heart Of The Sun. Nou wat een toeval, de laagstaande zon scheen precies in mijn hoofd. En de vervanger van Andy Fairwater Low bas kwam te hard over. Dat was een klein minpuntje. Shine On You Crazy Diamond ga ik hier niet bespreken. Als het zo verkort wordt, wil ik er geen seconde tijd aan besteden. Have A Cigar blijf geweldig live nummer, bij het einde van het nummer kwam kennelijk Tita Tovenaar langs: “Want dan doe ik dit…en alles staat stil”.

En het stond stil, een leuk en simpel showelement. Wish You Were Here werd weer goed meegezongen. En dan zet ik al mijn ogen gericht op Roger Waters hemzelf, want The Final Cut nummers zou hij playbacken. Althans dat werd zo vaak beweerd. Nou ik heb goed opgelet en geluisterd. Als dit playback is, dan wordt ik gigantisch verneukt!!!! Ik zelf kan het er niet aan afzien. Dus ik begrijp nog steeds deze beweringen van mensen niet.

Wanneer Roger playbackt tijdens Perfect Sense, dan loopt hij en playbackt het zang gedeelte, dat door anderen wordt gezongen. OOOOOooooh bedoelen ze dat met playbacken. Okeee dan snap ik het. De astronaut, maakte achter het podium, maar een kleine vlucht door de ruimte. Een tegenvaller, want juist dat vond ik altijd een mooi show element. Maar wat wel heel gaaf was dat Roger op 5 meter afstand voor ons stond te zingen. Gossie wat kreeg ik daar kippenvel van. Heerlijk ongeschoren. Het lijkt stoer en straalt Rock uit. En als ik mij een week niet scheer zeggen ze tegen mij: “Scheerapparaat stuk?” Je zou zowaar een zak vol Gilette het podium opwerpen.

Leaving Beirut werd ik aangenaam verast door de vervanger van die slappe Any Fairwater Low. De solo vond ik vet goed en ik kreeg ineens Satanische ideeën. Ik droomde dat hij steeds verder naar rechts liep en met zijn gitaarhals die andere 2 prutsers van het podium duwde. Gelukkig zal hij het niet doen, want de volgende keer staat Gilmour daar gewoon.

Sheep. Wat blijft dit live een heerlijk nummer. Wat een geweld op het podium. Ergens jammer dat juist dan een varken los wordt gelaten. Waardoor de aandacht van het podium afzwakt en dat is zonde. Maar goed, ook deze Obama varken werd door medewerkers begeleid en uiteindelijk los gelaten. Een Duitse boer zal de dag erna vreemd hebben gekeken toen hij een SWEIN tussen zijn schapen zag liggen.

The Dark Side Of The Moon. Ja oké. Ik raakte Ad en Theo kwijt en besloot maar eens rond te lopen en met muziek op de achtergrond, doolde ik over het veld en stond ik de mensen te bewonderen. Kleine kinderen die bij mama op de schoot in slaap waren gevallen. Hier en daar kanarie stoned op de grond liggend. De sfeer was fantastisch en machtig mooi weer. Het is toch prima zo’n grote mega Tupperware party. En vraag ik me steeds meer en meer af. Waarom houd Roger nu ineens wel van grote stadions? Ik begrijp er niets van.

Ik ging aan de rechterkant staan en op het moment van Money stond ik dicht onder de boxen. En toen het geld de kassa in rolde, sprongen enkele dames van de schrik op. Ze konden me weg dragen, zo hard moest ik lachen. Zulke maffe dingen maak je toch alleen maar mee tijdens Pink Floyd gebeuren. De laatste 4 nummers bekeek ik vanaf de trap en het was mooi om te zien hoe de mensen langzaam de uitgang zochten. Tijdens Another Brick In The Wall Part Two kwam ik Ruud en zijn zoon weer tegen. Op de vlucht voor de gitaarsolo van Comfortably Numb. Ik had hetzelfde gevoel. Wegwezen. En toen het was afgelopen, was het genieten. Hoeveel mensen er dan op je af komen. Vele maakten er een foto van. Leuk gezicht.

Na afloop zochten we een terrasje bij SnowWorld en kwamen we Bert de operator van de Nederlandse Roger Waters site tegen. Dat was even gezellig nagenieten. Zonder file problemen waren we weer thuis bij Ad. En na een goede nachtrust, kon ik mij langzaam opmaken voor de terugreis. On The Road Again. Ik reed in een keer naar huis en ik kon mooi testen wat mijn nieuwe auto wel en niet kon. Moet wel zo snel mogelijk een cd-speler in, want Arrow Rock wordt je ook niet vrolijk van. Want ze draaiden een nummer van The Dark Side Of The Moon. NEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!