Floyd interpretaties en vertalingen

vertalingen van Pink Floyd songs en solowerken, per album belicht, door de forumleden van Pink Floyd Fans Nederland.

Richard Wright - Broken China (1996)

Broken China is een concept album van Richard Wright, en gaat over de strijd tegen depressie van zijn vrouw.
Sinead O'Connor is te horen op de songs 'Reaching For The Rail' en 'Breakthrough'.

 

Now you feel it, a shiver and you begin
Frozen breath that scrapes across the skin
And a sound you've never heard before, you screaming.

Welcome to the world of random noise
Where you simply haven't got a choice
When they push your levers and pull your strings.

It's another world, it's a better world that we bring.

Here you are on the planet of hot and cold
Where you'll do exactly as you're told.

In a world of a 1000 furry toys
You can hear the screams
Of little girls and boys
It's a charming noise
If you really want that kind of thing, mama.

Now you feel it, a shiver and you've bequn
When they pull those strings how you'll start to run!
And there's no stepping off or stepping down

It's another world and it's a better world,
That's what we have found.
 

Noot: Stem van Anthony Moore is te horen “via de telefoon”

 

Why do we feel this adult pain
And hold these secrets that don't belong?
This loneliness has no place with us
The silence grows, it has no place with life.

You outward joy holds back the fears
Which deepen inside of us.

We travel all alone
And carry the guilt of those who disappear.

Our childlike hopes,
In disarray
This pain no child should feel
We disappear.
 

Waarom voelen wij deze volwassen pijn?
En houden deze geheimen die hier niet thuis horen
Deze eenzaamheid heeft geen plaats met ons
De stilte groeit, het heeft geen plaats met leven

Je uiterlijke vreugde houdt de vrees tegen
Die bij ons diep van binnen zit

We reizen helemaal alleen
En dragen de schuld van diegene die verdwenen

Onze kinderlijke hoop
In wanorde
Deze pijn dat geen kind zou moeten voelen
Wij verdwijnen
 

Woman of custom just severed ties
What had never changed had always died so
Suddenly she's opened eyes that
Fill with tears and come alive
Her stifled love sleeping forever was
Unaroused like changeless weather
And little chance that she was ever
Going to smash the precious measure

She never lived with pain, fear or anger
Windowless and tame like a precious stone langoured
A heart enchained, willing to surrender
But now if storms would only blow
She could really feel the roll.

Those years of sleep, all waking dreams
Unpeopled places on painted screens
And diffused in subdued streams
Her life was cast, traditional schemes.

She never lived with pain, fear or anger
Windowless and tame like a precious stone langoured
A heart enchained, willing to surrender
But now if storms would only blow
Then she could really feel the roll
She could really feel the roll.

"A hunger that lasts can have no pain",
It's just these words that don't explain.
Eaten alive and spat out again
They jam in the memory like ancient remains.

Woman of custom just severed ties
What had never changed had always died so
Suddenly she's opened eyes that
Fill with tears and come alive.
 

Vrouw van/met grenzen enkel gescheiden banden
Wat nooit was veranderd was altijd gestorven, dus
Plotseling heeft zij haar ogen geopend die
Gevuld zijn met tranen en tot leven komen
Haar verstikte liefde voor altijd slapend was
Onopgewekt zoals onveranderlijk weer
Een kleine kans dat ze ooit
Deze kostbare maatregel zal breken

Ze leefde nooit met pijn, angst of woede
Raamloos en tam als een kostbare steen smachtend
Een geboeid hart, bereid zich over te geven
Maar nu, als stormen enkel bliezen
Kon ze werkelijk de rol voelen

Die jaren van slapen, alle opgewekte dromen
Onmenselijke plaatsen op geschilderde schermen
En verspreid in onderworpen stromen
Haar leven was gegoten, traditioneel beraamd

Ze leefde nooit met pijn, angst of woede
Raamloos en tam als een kostbare steen smachtend
Een geboeid hart, bereid zich over te geven
Maar nu, als stormen enkel bliezen
Kon ze werkelijk de rol voelen
Ze kon werkelijk de rol voelen

“Een honger die voortduurt kan geen pijn hebben”
Het zijn enkel deze woorden die het niet verklaren
Levend gegeten en weer uitgespuugd
Ze blokkeren in het geheugen zoals oude overblijfselen

Vrouw van/met grenzen enkel gescheiden banden
Wat nooit was veranderd was altijd gestorven, dus
Plotseling heeft zij haar ogen geopend die
Gevuld zijn met tranen en tot leven komen

Noot: Woman of custom, zou letterlijk vertaald: vrouw van douane zijn. Ik heb het vertaald als “vrouw van/met grenzen”. Misschien niet juist, maar wist er geen andere interpretatie aan te geven.
 

A part of herself, she thought love was dying,
The game of opposites, a hateful lie.
She can't hang on at all, she's giving up the fight.
She's locked in a wall of ice,
Through half the day and half the night
On a path that's been prescribed.

Nothing comes, but she can't leave her life
Or hear the falling rain, or the heart race in her.
And dark as it grows at night, with fear of light's change
She's drowning away
In what she can do and what she contains
And her heart is so low.

Now, beacuse I could not cope with pain,
How things are not the same, she's got no remedies.
A heartbreaking fall and I fear a change of course
I feel like we were born insane,
I hear the love, I fear the love

For the heart is so low, see how it grows apart.
And deep from the other side, we live our lives so plain
We have no night, we have no day, we have no falling rain.
Not love in our eyes, not love in our stare
Felt more like inner sea, had no quality
So say those who drown at night
Far from the harbour wall, far from the harbour wall.

Een deel van haar zelf, ze dacht dat liefde stervende was
Het spel van tegengestelden, een hatelijke leugen
Ze kan het allemaal niet meer bijhouden, ze geeft de strijd op
Ze zit opgesloten in een muur van ijs
De halve dag en nacht door
Op een levenspad dat haar wordt voorgeschreven

Er komt niets, maar ze kan haar leven niet verlaten
Of de regen horen vallen, of het hart dat in haar te keer gaat
En duister zoals het ’s nachts is, met angst voor verandering van licht
Ze verdrinkt in
Wat ze kan en wat ze bevat
En haar hartslag is zo zwak

Nu, want ik kon aan de pijn het hoofd bieden
Hoe dingen niet het zelfde zijn, ze heeft geen remedies
Een hartbrekende val, en ik vrees uiteraard een verandering
Ik voel me alsof we krankzinnig geboren waren
Ik hoor de liefde, ik vrees de liefde

Voor het hart is het zo laag, zie hoe we uit elkaar groeien
En diep vanuit de andere kant, leven wij onze levens zo duidelijk
We hebben geen nacht, we hebben geen dag, we hebben geen vallende regen
Geen liefde in onze ogen, geen liefde in onze staar
Voelde meer dan innerlijke zee, had geen kwaliteit
Zo zeiden diegene die verdronken bij nacht
Ver van de havenmuur, ver van de havenmuur
 

I'm ill with a fever, I feel like a child
I lay in the dark 'til morning came.
It's so unoriginal
And I feel it worse at nigth
I know it's not terminal
But I'm near half-dead with fright
And freezing cold.

But sooner than wake up
To find it all unchanged
I'll sleep through the day til the daylight ends.
'Cos it's all so familiar
As it comes around again
The same taste to everything
The same unbroken chain
That still remains.

With morning I rise,
A dream that won't leave me,
You're sad, naked and pole

And you're reaching for the rail

You took a look inside, how could you peel away
Or break the shell, the hurt you've hidden so well
For all your days.

And you're going down
As you slip beneath the waves,
Won't make a sound
Won't even leave a trace before you.

I hear an appaling sigh from the street below
And it's creeping fear congealed in stone
That paves the crazy road.
And all are succumbing and they look so hopelessly
At the heartbreak, it's easy to deal with,
Just take these and you'll really never feel it.

Ik ben ziek met koorts, ik voel me als een kind
Ik lag in het donker tot de ochtend kwam
Het is zo onorigineel
En ik voel me ’s nachts het slechtst
Ik weet dat het niet terminaal is
Maar ik ben zowat half dood van angst
En ijzig koud

Maar eerder dan het wakker worden
En alles onveranderd aantreffen
Slaap ik de gehele dag door totdat het daglicht eindigd
Want het is allemaal zo vertrouwd
Als het weer voorbij komt
Dezelfde smaak als vanouds
Dezelfde ongebroken ketting
Dat nog aanwezig is

In de ochtend sta ik op,
Een droom die niet zal verdwijnen,
Je bent droevig, naakt en niet goed wijs.

En je reikt naar het spoor

Je neemt een kijkje van binnen, hoe kon je wegkwijnen
Of het omhulsel breken, van de pijn die je zo goed verborg
Voor al jouw dagen.

En je gaat er aan onderdoor
En je glipt weg onder de golven,
Het zal geen geluid maken
Zal zelfs geen spoor voor jou achterlaten

Ik hoor een verbijsterende zucht van hier onder op straat
En het is een griezelige angst die wordt gestold in steen
Dat plaveit de gekke weg
En allen bezwijken en ze kijken hoopvol
Naar de hartzeer, het is makkelijk om er mee om te gaan
Neem gewoon deze en je zult het echt nooit voelen
 

I can see you through a pool of darkness
I stretch out my hand to reach you
I know you are there
So please look at me
How I've missed you
How I've missed love
My hand is here

If you still know me
Then touch my fingertips

I see the waters move above your face
I feel your naked hand
Please don't let go again

Your sacrifice
That meant so much
Left us with no place to stand
Please let me touch
And let me near
Let me near
 

Ik kan je zien door een poel van duisternis
Ik strek me hand uit om jou te bereiken
Ik weet dat je er bent
Dus kijk a.u.b. naar mij
Hoe ik je heb gemist
Hoe ik liefde heb gemist
Mijn hand is hier

Als je me nog steeds kent
Dan raak me vingertoppen aan

Ik zie het water boven je gezicht bewegen
Ik voel je naakte hand
Laat het a.u.b. niet meer gaan

Jouw offer
Dat betekende zoveel
Liet ons achter met geen plek om stand te houden
Laat me a.u.b. aanraken
En laat me dicht bij jou
Laat me dicht bij jou
 

You feel her warmth, feel it like a summer day
Shining from, the cloudless sky, it lights her way.

With darkness gone, like a distant road
We travelled it all night until the morning rose.

Now we're turning, towards the sun, unfolding everyday
From out behind, the clouded mind,
With more than words can say.

We're half-naked souls and a harmony
Is a song of tears, all washed into the sea,
As we stand along the shoreline.

We were cut off from our lives, by a wall of pain,
It can't be seen, it's so routine, it has no face or name.

But now the day has broken, can see in better ways,
A path leading to the light, a hope that never fades,
All power to the brave.

You feel her warmth, feel it like solar rays,
See how, they kindle fire, illuminate her face.

Free as the sunlight that shines down from above,
That opens us all to feel love.
 

Je voelt haar warmte, voel het als een zomerse dag
Schijnend vanuit een wolkenloze hemel, het verlicht haar weg

Met duisternis gegaan, als een verre weg
We reisden de hele nacht door tot de ochtend rees

Nu keren we ons naar de zon toe, elke dag openbarend
Van er achter vandaan, de betrokken mening
Met meer dan woorden kunnen zeggen

We zijn half-naakte zielen en een harmonie
Is een lied vol tranen, allemaal weggespoeld in de zee
Toen we aan de kustlijn stonden

We waren afgesloten van onze levens, door een muur van pijn
Het kan niet gezien worden, het is een routine, het heeft geen gezicht of naam

Maar nu de dag is aangebroken, kan ik het op betere manieren zien
Een pad leidend naar het licht, een hoop die nooit verdwijnt
Alle kracht aan de moedigen

Je voelt haar warmte, voel het als zonnestralen
Zie hoe, zij vuur ontsteken, haar gezicht verlicht

Vrij als het zonlicht dat van boven naar beneden schijnt
Dat opent ons allen om liefde te voelen.
 

Ik kan het nemen of laten, ik zal er niet treurig om zijn
Ik hoef geen model ruimte om jouw foto’s op te hangen
Je verstopt je ergens, je sterft ergens
En dan deze betekenisloze gedachte,
Door meer te haten dan je voelt
En dat is de manier hoe je gevangen wordt

Ze zullen het nooit gemakkelijk maken
Wees daar maar zeker van
Ik begroet jou vanuit jouw wildernis
Ik zal bij je binnen blijven

Er is geen kooi of gevangenis, ze hebben geen te hoge omheining
Je sterft vaker dan menigeen, er is nog steeds geen plek om te vallen

Ze zullen het nooit eenvoudig houden
Dit komt van boven naar beneden
Ik heb geen roer, geen geheim koninkrijk
Ik droom dat ik tot in het hart van de liefde ben, een deel van liefde

Ik wed dat je het kunt verbergen, maar dat is nou net een doodlopend spoor
Ik zal je behandelen als gedreven sneeuw, en daarna zal ik je terug brengen
Je zult zien! Je voelt je als, je voelt je als een spandoek
Uitgerold (uitgevouwen) en zacht geblazen
En daar, voordat je je ogen opent
De persoon die je nooit hebt gekend

Ze zullen het nooit gemakkelijk maken
Wees daar maar zeker van
Je voelt je bevrijd, gedreven
En steeds meer geliefd