PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Hengelo, een leuk gezellig stadje, was het toneel van een uitvoering van Pink Floyd's The Wall, als opening van het Festival op de Markt. Het leek me interessant om dit eens mee te maken en reisde zodoende vrijdag namiddag met de trein richting Hengelo. Onderweg zag ik de bui al hangen en hoe dichter bij Hengelo, hoe donkerder het werd. Emily en Jan hadden me in Amersfoort opgepikt en nadat we in onze hotels hadden ingecheckt, troffen we elkaar weer op de markt, alwaar Mecky en zijn kids zich ook bij ons voegden. Het was ondertussen licht gaan regenen en als voorzorgsmaatregel trok ik zo'n dun plastiek regenjasje aan, die ik eens op Parkpop had gekregen. Geen overbodige luxe, bleek achteraf.............

Het plein liep vol en we hadden er zin in, ondanks de regen. Het podium zag er goed uit en dat beloofde wat. Achter de muziekanten was een langwerpig doek gespannen, waarachter het orkest en koor zat en ook nog op schitterende manier gebruik van werd gemaakt om de "screaming faces" er doorheen te drukken.

The Wall, iets wat je niet zomaar even uit je hoofd leert en het dan ten gehore brengt. The Wall moet je bestuderen, je moet de emotie kunnen voelen die Roger er ingelegd heeft en het kunnen overbrengen alsof jij

Pink bent. Juist dat is iets wat ik totaal miste. Zielloos, emotieloos en soms slaapverwekkende zang. Muzikaal miste ik ook de power en het venijn, het bombaste in sommige songs om hier ook maar één keer kippevel van te krijgen.

En dan: Waar was de muur???? Bij The Wall hoort een muur en het prachtige LED scherm met ter plaatse gemaakte tekeningen en animaties kon dit niet goed maken. Het was ook erg theatraal, waar in feite niks mis mee is, met goed verzorgde costuums. Er was wel aan veel dingen de nodige zorg besteed, maar het miste de beleving. Een eigen interpretatie van The Wall kán best boeiend zijn en mag ook, maar zorg er dan ook voor dat het verhaal niet om zeep geholpen wordt. Ik had het idee dat men als leidraad de film had genomen en niet de concerten uit 1980/1981. M.i. hebben ze dus totaal de boot gemist en had men zich vergist in de tijd van voorbereiding. Misschien ook beter

geweest om eerst een try-out te doen. Er was genoeg kwaliteit aanwezig bij zowel band, acteurs, koor, orkest en technici om er een goed produkt neer te zetten, maar er is te weinig mee gedaan om er ook een onvergetelijke opvoering van te maken. Heb ik dan niet genoten? Jawel, op sommige momenten wel. Vanaf The Show Must Go On, zat er enigsinds pit in en bespeelde Pink de acteurs op het podium en leefde hij zich eindelijk goed in, maar dan krijg je The Trial weer, die m.i. te snel werd afgerafeld. Waar ik ook nog stevig van baalde (waar de artiesten niets aan konden doen) was dat ik vanaf Hey You bijna niets meer kon zien en aangewezen was op de videowand, omdat toen de regen vaak met bakken de lucht uitviel en de paraplu's massaal tevoorschijn kwamen en een deel van het publiek hier op egoïstische manier maling aan had dat een ander niets meer zag. Van mijn groene plastieke regenjasje had geen mens last. Schijnbaar waren hier veel mensen die nog nooit op een festival geweest zijn......................................

Met weer een ervaring rijker verlieten we na afloop als verzopen katten de markt, om op een verwarmd terras gezellig na te praten over deze opvoering. Al weglopend passeerde een concertganger en hoorde hem nog tegen iemand zeggen: "Waar ging het verhaal nu eigenlijk over?" ................................... Dat zegt genoeg!