PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Wat een opener!

Shine On You Crazy Diamond (part one). Niet zozeer omdat het Shine On is maar vooral door de manier waarop! Zelden kon een tributeband mij raken met de weemoedigheid van deze song. The Pink Floyd Sound deed het wél door het subtiele gevoel waarmee de lange intro werd gebracht. Hier raken ze de gevoelige snaar bij mij en daarom was de opener onmiddellijk een eerste hoogtepunt van de avond.

Met grote verwachtingen waren we de grens overgestoken om na Pink Project (2x) nu ook de volgende Hollandse tributeband te zien. Goede recensies en commentaren hadden de spanning nog wat opgedreven, zeker toen we vrij laat vertrokken uit Belgenland. Tien minuten voor aanvang van het concert waren we ter plaatse in een reeds goedgevulde (300 koppen) Bosuil. Het publiek bleef in het eerste deel van het concert vrij gelaten. Misschien wel door de verrassende, minder gekende songs die na de opener volgden.

Astronomy Domine, Let There Be More Light en Careful With That Axe brachten ons, met de nodige effecten, terug in de late sixties.

Vijf jonge kerels (gemiddelde leeftijd van de bandleden hangt ergens tussen twintig en vijfentwintig), fraai ondersteund door een gastsaxofonist, overspoelen ons met the sound van de vroege Floyd, prachtig! Vermoedelijk voor velen een ‘Welcome to The Pink Floyd Sound’. Jeroen, de drummer, vertelde me na het optreden dat de band overweegt om nog meer vroeg werk van Pink Floyd in de setlijst op te nemen. Ik denk niet dat ik de enige ben om te zeggen: doen jongens! Laat de mensen horen hoe Pink Floyd live klonk in de prille jaren zeventig! Tussendoor een vraagje van een absolute leek in het vak: Waarom geen Hammond orgeltje erbij? Om nog meer het geluid van die periode te benaderen. Set 1 werd na Dogs afgerond met Have A Cigar en het meezingertje (leuk geintroduceerd, net zoals op het album) Wish You Were Here.

Na de pauze vlogen Len (leadgitarist) en zijn band er krachtig in met In The Flesh en Young Lust. Het eerste The Wall materiaal, en meer moest dat niet zijn. Want met een overheerlijke Set The Controls For The Heart Of The Sun werden we opnieuw meegezogen naar de psychedelische beginjaren met een schitterende saxspeler. Overduidelijk het tweede hoogtepunt van de avond! En het publiek kwam zowaar los, en het enthousiasme ging in stijgende lijn. Na Welcome To The Machine werden de varkens in Pigs op ons losgelaten. Een pluspunt voor de band is dat het zangtalent van Len afgewisseld en ondersteund wordt door de backing vocals en de zang van de overige bandleden. De beelden van de videoprojectie waren voor mij totaal nieuw, zowel deze van Battersea als van Animal Farm, leuk!

Tijd voor de Dark Side, met Time en Money. En na Us And Them volgde het volledige slotstuk van het album. Voortreffelijk gitaarspel van Len en Tom, een plezier voor oor en oog. Len ging danig op in het gitaarwerk waarbij zelfs zijn mondmimiek deed denken aan Gilmour. De sfeer in de zaal had een climax bereikt en een toegift kon niet uitblijven. Comfortably Numb en Run Like Hell sloten een geslaagde Pink Floyd namiddag af.