PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Een tribute band uit Limburg kwam 3 april jl. voor de tweede maal naar het Noorden. Vorig jaar was ik er ook getuige van en toen maakte de band behoorlijke indruk op mij. ’s Middags had ik nog gebeld om kaarten. Op het forum stond dat de entree 6 euro was. Bij het telefoongesprek naar de zaal Boelens hoorde ik dat de voorverkoop 8 euro was. Maar dan moest ik wel vooraf de kaarten halen. Het werd dus 10 euro. Is hier sprake van misleidende reclame? Het maakte ook niet uit. We kochten de kaarten en kregen een polsbandje om, zodat we naar buiten konden roken. Maar we roken niet meer en dus was een polsbandje overbodig. Een security man keek mij aan en zag dat ik een polsbandje om kreeg en toch hield hij mij aan. Ik merkte op: ”Boer, je zag dat ik het bandje omkreeg”. Nadat hij dat had gecontroleerd, liep ik rustig met mijn revolver onder me sweater naar binnen.

De zaal was minder bezet dan het jaar ervoor. Hoe moet je zoiets nu opvatten? Zouden de helft van de bezoekers vorige jaar hebben gedacht. 1 keer, maar niet weer?

De jonge Limburgers begonnen met Shine On You Crazy Diamond. Ik vind het moeilijk om te zeggen wat ik er van vond. Zeg je het mild of keihard? De gitaar intro vond ik ronduit zwak. Was het dan zwak? Het kwam op mij te houterig over? Zijn het zenuwen? Of te klassiek geschoold? Het raakte bij mij geen gevoelige snaar. Het gekke is, zodra de andere gitarist begon te spelen, je gelijk wel het goede gevoel kreeg. Hoe moet ik dan het verschil uitleggen? Ik kan het maar op één manier: “Hij had de blues in de kont zitten”. Om Pink Floyd na te doen, dan moet je de blues sound van Gilmour wel in je kont hebben zitten en dat maakt of zorgt natuurlijk voor de juiste sound.

Wat mij opviel was dat ik geen slidegitaar op het podium stond. Dit hadden ze vorige jaar wel, dus dan kun je al een paar nummers weg strepen. Daarom was het jammer dat ze part 7 & 8 wel speelden, want hier is alleen het geluid van een slidegitaar wenselijk.

Als tweede werd Astronomie Domine ten gehore gebracht en vooraf vrees je de Pulse versie, maar deze band, luistert meer naar The Piper versie. Dit nummer bevatte dus ook dat heerlijke bas geluid, waarbij de toetsenist wel heel erg dicht bij het geluid uit de jaren zestig komt.

Het derde nummer werd voor mij het hoogtepunt. Let There Be More Light. Bij dit nummer lette ik eventjes op het publiek. Dat wel met de hoofdjes heen en weer bewoog maar ook aan de klets raakte. Ja, dacht ik: “Dit kennen de Pulse liefhebbers niet”. Achter mij hoorde ik een geit zeggen: “Is dit ook Pink Floyd?” Ik moest spontaan denken aan Hugo Borst ELLE ELLE ELLEBOOG VAN DE WEEK. Maar goed je moet gewoon accepteren dat de meeste mensen toch gewoon voor de bekende nummers komen. Het geschreeuw van de zanger tijdens het nummer Careful With That Axe, Eugene was fenomenaal en zijn gitaar solo op het einde kwam de blues weer uit zijn kont vandaan. Zoiets zorgt voor de juiste benadering van Pink Floyd en zo hoort het ook. Het gevoel MOET erin in zitten.

Dan komen we aan bij mijn eerste teleurstelling. Dogs MOET gespeeld worden met een akoestisch gitaar. Deze gitaar waren ze kennelijk vergeten. Dom dom dom. Maar de band heeft een keuze gemaakt om te kiezen voor twee gitaar solo’s zoals dit nummer standaard wordt gespeeld. Ergens snap ik die keuze wel, maar Dogs zonder akoestische gitaar spelen betekent voor mij het nummer verkrachten. Was alles slecht dan. Nou nee. Het gitaar werk was goed en ook de zang van Roger door de drummer kon mij hier bekoren. Wel merkte ik op dat de toetsen geluiden zowaar wegviel en ik zowaar rare geluiden hoorde. Dit bleek later het brandalarm van de zaal te zijn. Ik begon al te twijfelen aan de toetsenist, maar dat was dus onterecht.

Have A Cigar vond ik daarin tegen erg goed. De timing op het einde klonk erg professioneel. Grappig videoclip op het einde, overigens de videoclips waren erg leuk, maar dan moet je er wel voor zorgen dat die twee lampen naast de cirkel uit moeten. Want het was net of de zon op het scherm scheen en dan zie je niets. Warempel. Ze hadden wel een akoestische gitaar meegenomen om Wish You Were Here te kunnen spelen. Ze kozen voor de bootleg versie van Pink Floyd, met elektrisch gitaar. Ik heb die versie nooit kunnen waarderen. Het was het laatste nummer voor de pauze.

Wat ik nog wel even kwijt moet is dat de afkondigingen voor of na de nummers slecht waren te verstaan. Ik heb niets kunnen horen wat er werd gezegd. Hier moet zeker iets aan gedaan worden, zo ook het eeuwige stemmen van gitaren vooraf. Ik snap dat de gitaren gestemd moeten worden, maar het oogt altijd slordig. Dit kan anders.

De tweede set werd geopend met In The Flesh. Dan de versie zonder “?”. Ach, ja het klinkt lekker bombast en des te harder. Des te leuker. Gewoon lekker rocken met Young Lust. De eerste dans pasjes kwamen eraan en de respons van het publiek werd groter. Bij het nummer Time mist ik toch wel de dames. Het leek wel of het zang geluid op band was opgenomen en dan niet door vrouwen ingezongen maar door mannen stemmen.

Althans zo klonk het en ik kon het niet achterhalen hoe het nu precies werd gedaan. Breathe Reprise werd mooi aan Time vast geplakt. Money vond ik erg helder en goed uit de verf komen, waarbij ik de gitaar solo als vervanger van saxofoon minder vond. Us And Them werd ook niet slecht gebracht. Any Colour You Like mis ik toch de stereo effecten. Brain Damage en Eclipse vertoonden de oude videoclips en het is dan weer raar om presidenten voorbij zien komen, die inmiddels allang dood zijn.

Dan het slot stuk. Toen kwam voor mij toch wel weer een dieptepunt. De versie van Comfortably Numb vond ik zelfs zielig slecht. De eindsolo door twee gitaristen om toerbeurten laten soleren. Valt bij mij net zo slecht als de twee gitaristen die ooit boven The Wall in Berlijn speelden. Ik kan zoiets niet aanhoren. Dan mag het publiek nog zo mooi mee zingen, maar de nekharen gaan bij mij omhoog. Het laatste nummer Run Like Hell idem dito. Er wordt hier en daar gehost, maar het gebrul tijdens het nummer is storend. Ook hier vind ik dat het door 1 zanger dient te worden gezongen en ja Pink Floyd deed dat op Delicate Sound Of Thunder en Pulse ook zo irritant.

Al met al blijf ik deze band goed vinden. De sound hebben ze echt. Ik begreep niet altijd de keuze’s die ze hadden gemaakt. Wel hoop ik dat ze in de toekomst vaker te kunnen aanschouwen en ik vind dat ze zich meer moeten toeleggen op het oudere werk. Dat geluid zit nu eenmaal in hun kont. De blues druipt er vanaf en wat mij betreft moeten ze mooi zo doorgaan. Buiten regende het, dus was een kort sprintje naar de auto nodig.

Mijn auto stond tegenover de buste van Adriaan Geerts Wildervanck (1605-1661) Met zijn grote hond op was het net of hij zei: “Er zat echt blues in de kont”.