Zaterdagmiddag 8 januari en ik stap vol
goede moed in de trein naar Maastricht, alwaar ik van daar uit samen met mijn
dochter naar het optreden van The Pink Floyd Sound in Beek zal gaan. En ja
hoor.................... het was weer zover, mijn vrienden van de NS hadden maar
weer eens gepland om onderweg maar te gaan stopen, zodat ik mijn overstap in
Eindhoven kon vergeten. Een "verdacht pakketje" op station Tilburg liet ons
wachten. Gelukkig was de vertraging maar een half uur en konden we op tijd in
Beek arriveren. Het regende, mensen stonden te schuilen en zodra de deuren open
gingen, liepen we naar binnen. Een theater, waar je moet staan, jammer dacht ik,
maar ................ ja hoor, boven op balkon waren enkele stoelen neergezet en
daar mochten wij plaats nemen. Woow, wat een prima overzicht op het geheel.
Kwart voor negen begon
eindelijk het concert, met een kwartier vertraging en men opende met
Shine On You Crazy Diamond. Toetsen
intro vond ik nogal strak en kort en achteraf naar mijn smaak, één
van de weinige niet goede momenten. Maar ja, er zou nog zoveel
komen, dus niet zeuren. Kwestie van smaak, want geluiden van andere
bezoekers waren wél weer positief.
Het tweede nummer was een
écht oudje en ik denk dat menigeen zichzelf even achter de oren
krabbelde met de vraag: "Wat is dat?" Inderdaad, het was
Lucifer Sam, woow, die had ik nog nooit
live gehoord. Chapeau! Ook de 60's sfeer met licht, veel rook en
projecties uit de zestiger jaren, maakte het geheel grandioos. Er
was tijdens dit concert gekozen voor niet al te veel licht of licht
effecten, wat op zich geen probleem is en vaak ook de echte vroegere
sfeer naar boven brengt, maar ik wil wel als tip mee geven: schijn
dat felle licht niet
constant in de ogen van de fans (wat bij sommige
nummers gebeurde), maar wendt het af naar boven of de zijkanten.
Time, wat hierna kwam, ging de mist in. De drum
intro mist de juiste percussie, al liet de drummer wel zijn kwaliteiten zien en
met de tekst was ook iets eigenaardigs aan de hand, ik denk dat men zich
vergiste. Kan gebeuren, het is live en volgens mij heeft het grootste gross het
niet eens in de gaten gehad. Ook hier vond ik het jammer dat men radikaal
afkapte en niet het nummer uit lieten rollen met Breathe reprise.
Daarna werden we alweer
getracteerd: Summer'68 een nummer dat
Pink Floyd, naar mijn weten, nooit live gespeeld heeft. Ook hier
weer: Woow!!!! Misschien wel het mooiste nummer van de hele avond.
En ik snap ook wel dat een extra trompetist inhuren voor die paar
(maar o zo belangrijke) klanken te laten spelen, niet te doen is.
Het alternatief was improvisatie rijk. Wat is deze toch wel jonge
tributeband heerlijk bezig en hoewel men de flower power tijd en
begin jaren 70 niet meegemaakt heeft, zetten zij daar een prachtige
sfeer neer. Het oude werk ligt hun wel. En hoe meer, hoe beter. Ze
hebben hun visite kaartje wel afgegeven en hun identiteit. Ga door
met het oude werk zou ik zeggen, daar zijn jullie het sterkst in.
Laat de rest alles spelen vanaf de Dark Side Of The Moon en
specialiseren jullie je maar op het oude werk, waar toch steeds meer
vraag naar is. Dat zag ik aan de enthousiaste open doekjes van het
publiek na afloop van elke oldie. Jammer dat een deel van de
mensen het te druk hadden om luidkeels met elkaar de afgelopen week
door te nemen i.p.v. te genieten wat deze formidabele band
neerzette.
Met On An Island maakte
men een uitstapte naar de hedendaagse Gilmoursound. Meer dan aardig gedaan en
zeker een pluspunt dat de band over meerde stemmen beschikt. Hiermee laten ze
ook zien, geen achtergrond zangeressen nodig te hebben, wat de Floyd sowieso in
de jaren 60 en begin 70 niet had. Wat me nog het meeste aan The Pink Floyd Sound
bevalt is hun gedrevenheid. Ik heb ze nu 3 keer gezien en zie ze steeds meer
groeien. Het niet tevreden zijn om in achteraf zaaltjes te spelen, het proberen
neer te zetten van de juiste sound en sfeer. Ga zo door, jullie zijn jong en op
deze manier een topband in wording.
Een korte uitstap naar The
Wall met Young Lust (prima!) en
The Happiest Days/ Another Brick In the Wall
part 2, wat mijns inziens ook weer te abrupt werd afgesloten,
maar verder wel in orde was.
De tijd vliegt en het was alweer bijna
pauze. Nog één nummer enwel Dogs. Ook
hier kwamen ze akelig dicht bij de sfeer van de Animals Tour uit
1977. De eerste set was voorbij en tijd om even na te praten met
forumleden Papa Floyd en Trikke, die ook hier aanwezig waren, vanuit
Belgie. Meningen verschillen wel eens, maar we waren het alle drie
eens dat deze band je elke keer weer versteld doet staan, zeker met
het oudere werk. De keuze van het vele rook en eigenlijk minime
licht, geen lasers en meestal geen projecties ala PULSE, gewoon puur
muziek maken in een geweldige sfeer. A Saucerful Of Secrets Tour,
brengt je zeker weten allerlei "secrets". Raadpleeg de agenda op hun
site of hierzo voor optredens bij jou in de buurt.
De tweede set, wat zou die nog voor moois brengen?
Nou dat wisten we snel genoeg, want de opening was kippevel, zó'n mooie
Set The Controls For The Heart Of The Sun bracht je
meteen weer terug in de vroege Floyd. Tjonge jonge jonge, ik heb er geen woorden
voor. Dit was GRANDIOOS! Money doet het bij het
publiek altijd goed, welke band het ook speelt, toch is dit niet echt mijn
nummer. Wat deze mannen echter ook hier weer voor puurs neerzette, beviel het me
en kon er van genieten. Us & Them, wat hierop
volgde kon mij eigenlijk niet zo bekoren. Ik kan het niet verklaren, het is een
gevoel. Het voelde aan als: Chaos! Smaken verschillen........... ja toch!
Wish You Were Here, toch misschien al gauw 782.450
keer gehoord, liet me mond open vallen. Nú liet het publiek zich voltallig van
een positieve kant horen en zong écht uit volle borst mee. Woow (alweer) dit
bracht mijn spaarzame haren recht overeind.
Nog maar amper bekomen daarvan, gingen
diezelfde haren alweer recht overeind. Careful
With That Axe, Eugene wat vorige keer in Bunde voor mij het
hoogtepunt van de avond was. En stiekum hopend dat ze het ook
vanavond zouden spelen. En ja hoor. Zie hier naast een videootje wat
ik er van gemaakt heb. Hij was schitterend, maar toch ook een
opmerking. De schreeuw moet (en in Bunde was die perfect) beter
opgebouwd en feller en langer nagalmen. Dit gaat zeker goed komen!
Ping.............. ping..........
Echoes werd hiermee aangekondigd. Wat
werd je als oudere fan toch heerlijk op je wenken bediend. En deze
versie mocht er wezen en als ik dat zeg, is het zo. Echoes is mijn
nummer, hierdoor ben ik Floyd fan geworden in 1972, dus wil je mij
kunne bekoren hiermee, moet je het écht wel meer dan gemiddeld
spelen. Dan moet je alle emotie tonen die je over kunt brengen van
je lichaam naar je instrument. Ok, de ping kan beter, gevoeliger,
maar geloof me..... het lijkt gemakkelijk, maar elke band heeft hier
moeite mee, zover mijn ervaring is. En....... hij mocht best nog wat
langer duren en de laatste gitaar uitbarsting mag ook meer naar de
voorgrond. Maar hij was heerlijk, ik heb er van genoten.
Een meer dan waardige afsluiter van de
tweede set en nu werd het krapjes in tijd voor mij, want onze trein
naar Maastricht zou om 23.37 uur vertrekken. Dus toegift zou er voor
ons niet inzitten. Maar wat een geluk, bij de garderobe onze jassen
opgehaald en kon ik nog even genieten van de volgende oldie die ze
speelden: Bike. Ook dit had ik
nog nooit live gehoord. Bij de eerste tonen van
Comfortably Numb, moesten wij helaas
gaan, maar kunnen terug zien op een geweldig concert van een
geweldige band en gaan ze zeker vaker zien. Dank je wel The Pink
Floyd Sound en tot in het Paard van Troje en hoop jullie daar na
afloop ook te kunnen spreken.......................
