PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Café Calluna, Ommen (24-07-2010) en Blommenkinders Festival, Roosendaal (25-07-2010)

The New Machine, ik zag ze vorig jaar februari voor het eerst in Hoogkarspel, en kwamen terug in het kader van hun Atomic Heart Tour 2010, voor een mini tour door Nederland (Drachten, Ommen en Roosendaal), waarbij ik gepland had om ze op te zoeken in Ommen en Roosendaal. The New Machine, een band met een eigen geluid en karakter, die op hun eigen "rocky' manier een tribute brengen aan Pink Floyd en uitstekend voor een gezellig stevig potje muziek voor festivalgangers en pub gangers, niet te vergelijken met tribute bands waarbij je er even relaxed bij onderuit gaat zitten luisteren in een theater. Maar op hun manier een geweldig stel muziekanten, die het publiek echt wel op de banken krijgt. Voor hun is een tribute niet persé om het geluid te evenaren, als ze er maar plezier in hebben en het soort publiek dat hier op af komt, te vermaken.

Een hele planning vooraf, moest mij probleemloos van stad naar stad begeven met onze vrienden van het spoor. Een rit dwars door Nederland die zaterdagmiddag rond 13.00 uur begon. Na ruim 2 uur kwam ik aan op het stationnetje van Ommen alwaar schuin aan de overkant mijn hotel voor die nacht gelegen was. Inchecken en alvast een fiets huren, even opfrissen en daarna een rondje Ommen en omgeving gemaakt op de fiets, wat gegeten en toen omgekleed om rond kwart voor acht op de fiets te stappen, om 6 kilometer verderop naar Café Calluna te gaan. Het was een soort vakantiepark, alwaar ook dat weekend een groep motorrijders op vakantie waren en er bij voorbaat een oergezellige voorpret hadden. Dat begon dus goed, buiten op het terras zat de stemming er al lekker in. Rond 21.00 uur zou the New Machine beginnen, maar daar namen ze het niet zo nauw mee. Even gezellig samenzijn en pas ná 22.30 uur begon met te spelen. Ach ja, dat mocht de pret niet drukken.

Geopend werd met Breathe, gevolgd door Time/Breathe reprise. Het viel al meteen op dat de band een geweldige nieuwe drummer had, de 17 jarige zoon van de bassist. Woow deze jongen heeft écht talent. Jammer dat hij van zijn zakgeld nog geen extra percussie kon aanschaffen voor o.a. de intro van Time. Maar drummen kan deze jongen............. alsof zijn leven er vanaf hangt en passievol alsof hij nooit wat anders gedaan heeft.

Money wat daarna kwam, swingde de pan uit, mede door het goede saxofoonwerk en het eigen ingevulde jammen, waardoor dit nummer super lang werd. Het publiek zag dit helemaal zitten en danste en klapte op de maat, de band nóg meer opzwiepend. Tuurlijk was het verre van écht Floyds, maar wat boeit het. De stemming zat er stevig in en dat is toch de bedoeling van zo'n avondje muziek.

De Dark Side Of The Moon werd even verlaten voor het nummer Hey You, wat toch aardig klonk als het de floydsound betreft. Men keerde terug naar de Dark side met Us and Them. Deze kon me niet echt bekoren, door het gemis aan goed toetsenwerk. Men bracht het als ode aan Richard Wright en dan verwacht je ook iets in de richting van zijn typische geluid. Het saxofoonwerk was daar en tegen wel prima. Moeilijk als je een dubbele functie hebt met zowel toetsenist als saxofonist. Dan moet er bij voorbaat iets in zo'n nummer niet kloppen. De laatste voor de pauze was een mooie versie van Brain Damage/Eclipse, waarbij ik uiteraard weer mee zong.

In de pauze zaten we weer gezellig buiten, waarbij nagepraat werd over de eerste set en ik wat nader kennis kon maken met de drummer. Rechts op de foto v.l.n.r.: Mark Emery (bandleider, lead gitarist/zanger), Floydian Theo en Mitch Pike (drummer).

De tweede set werd begonnen met Shine On You Crazy Diamond, die mij ook niet echt kon bekoren. Weer het gemis van voldoende toetsengeluid en ook de gitaarsound, vooral bij de intro, was niet mijn smaak. Dit soort nummers ligt de band minder mijns inziens en met Us and Them, mogen ze die vervangen voor bijvoorbeeld Sorrow en One Of These Days. Deze band houdt van rocken en eerlijk gezegd vond ik het volume dat geproduceerd werd in dit café soms te hard. Deze ruimte kon het niet altijd aan.

Learning To Fly zat er lekker in, gitaarwerk alsmede drums waren uitstekend. Zang was in het algemeen voldoende tot goed, al haalde men soms net geen zuivere toon. Comming Back To Life werd opgedragen aan Thaise dakloze en aan aids lijdende kinderen (Love Ride for Peace Festival). Dit nummer had men o.a. laatst in Thailand gespeeld op een festival t.b.v. deze Thaise kinderen. Heel mooi, vol emotie en passie, met recht één der mooiste nummers van de avond. Daarna (ook van de Division Bell) de prima gespeelde nummers What Do You Want From Me en Take It Back. Het valt wel op dat men de nummers van de laatste twee Pink Floyd albums veel beter speelt dan de wat oudere songs. De volgende song stond betiteld op hun setlijst als the Wall. Dit was hun eigen versie van Another Brick In the Wall part 1 en 2. Ook weer lekker lang door getrokken met eigen invulling. De zaal zong weer luidkeels mee. Gepland stond nu Wish You Were Here, maar voordat men dat speelde, kondigde Mark aan een nummer te spelen speciaal voor mij. Het was Castellorizon van David Gilmours laatste album dat Mark uit zijn gitaar toverde. Thanks Mark! Het concert werd afgesloten met nog één keer alles uit de kast halende. Eerst Comfortably Numb en daar overheen nog eens het bombastische Run Like Hell. Beter hadden ze niet kunnen afsluiten............................

Om kwart voor twee in de nacht ging ik door het donkere bos op mijn fietsje terug naar het hotel alwaar aangekomen, ik als een blok in slaap viel. de volgende ochtend, 8.00 uur. Mijn wekker liep af en moest ik weer opstaan. Even douchen en dan ontbijten, uitchecken en de trein naar Roosendaal pakken, alwaar men wederom zou optreden tijdens het Blommenkinders festival. Een treinreis van ruim 3 uur en onderweg zag ik het weer veranderen van zonnig en warm, naar donkere dreigende wolken en regen. Gelukkig hield het achter Dordrecht op en in Roosendaal aangekomen scheen de zon en wandelde ik naar het festivalterrein. Daar zou ik ook ons forumlid Pinkenelis en zijn vrouw ontmoeten. Eerst genoten van een Neil Young tribute, daarna een The Who tribute met tommy, wat voor mij écht niet hoefde. Vervolgens nog een Roosendaals meezing uurtje, op het moment dat the New machine aankwam en ik me bij hun voegde (blioj niet mee te hoeven zingen, lol). Voordat zij optreden konden, eerst nog anderhalf uur geluisterd naar een Woodstock tribute, dat wel aardig klonk, maar voor mij nét een uurtje te lang duurde.

Om 18.40 uur (tien minuten later dan aangekondigd, door het uitlopen van de Woodstock tribute) mocht the new Machine in anderhalf uur hun kunsten laten zien als Pink Floyd tribute. Ik merkte wel dat men hier wél uit de voeten kwam met hun volume en alles beter overkwam dan in dat café zaaltje. Men speelde een keuze uit de vorige setlijst enwel: Breathe, Time/Breathe reprise, Money, Comming Back To Life, Us and Them, Brain Damage/Eclipse, Shine On You Crazy Diamond, Learning To Fly, Take It Back, The Wall (Another Brick 1 en 2) en als toegift had men Comfortably Numb gepland. Hun tijd zat er op, dus werd er vragend naar de P.A. gekeken en het publiek schreeuwde om meer, dus werd waarscheinlijk groen licht gegeven voor die toegift. Echter werd men na het eerste couplet abrupt onderbroken, door dat een of andere zenuwenlijder van de organisatie driftig op het podium kwam en de boel afblies. Ik had al geen hoge pet af voor de leidinggevende, want mij werd ook al verboden om aldaar te flyeren daar (ik citeer) "ik géén sponsor van het festival was en men geen rommel op het terrein wou". Nou, ik heb nog nooit een festival meegemaakt waar de bezoekers een schoon terrein achterlieten. Ach ja, ik ging over op plan B enwel lekker flyeren tijdens het optreden van The New Machine en raakte zodoende (met hulp van Pinkenelis) toch twee derde van de flyers kwijt. En wat een zooitje op het terrein nadat de band klaar was, ik zag zowaar één flyer op de grond liggen. By the way: de vrijwilligers op dit festival alle lof, alleen de leiding............

Rond half 9 in de avond liep ik dood vermoeid maar zeer voldaan richting station, om de trein naar Den Haag te nemen.

op de foto: Pinkenelis en Floydian Theo, gekiekt door fotograaf Rock Minded.

Een geweldig weekend gehad om eens met een band op te trekken, niet er van uitgaand om een Pink floyd tribute ala één der Neerlandse bands te zien, maar gewoon te genieten van een stel gepassioneerde muziekmakers en daarbuiten ook vrienden. en zoals de bandleider mij al zei, zijn ze geen echte tributeband maar: "We are not a Tribute but a Pink Floyd Experience. We have received high acclaim for their ability to capture the essence of Pink Floyd, their ethos is to perform Pink Floyd music faithfully and with Love, passion and energy."

Thanks The New Machine for the wonderful weekend

Theo, 27 juli 2010

TERUG