PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Het is vrijdag, begin van de avond, en mijn trein raast van Amsterdam richting het platteland van Noord Holland. Naar Hoogkarspel, waar vanavond in zaal Bantam het Nederlandse debuut is van de Engelse tributeband The New Machine. Eerst me hotel opgezocht in Bovenkarspel, me floydiaans omgekleed en toen de trein terug richting Hoogkarspel. Rond kwart over acht kwam ik aan en er waren nog weinig mensen, dus kon ik nog hier en daar een praatje maken en kennis maken met de muziekanten van het "Hendrix Alive Project" , die in het voorprogramma stonden.

Even na negen uur begonnen zij te spelen en ik moet zeggen dat ik daar van genoten heb. Bijna anderhalf uur zetten zij een geweldige performance neer, waarbij hun (blanke) Jimi zelfs tijdens Foxy Lady verder speelde met zijn tanden. Al vonden zij het na afloop toch wel een beetje stroef gaan (omdat ze al maanden niet opgetreden hadden), het zag er goed uit en wil ze zeker nog wel een keertje zien.

Rond half elf werd het podium verbouwd voor The New Machine en een half uurtje later was het zover en hoorde je de hartslag door de zaal galmen en Speak To Me werd ingezet. De eerste set zou de gehele Dark Side Of The Moon gespeeld worden.

De band speelt aardig "rocky" en gaf aan sommige nummers een eigen interpretatie, zonder afbreuk aan het origineel. Een beetje rauw, soms een beetje AC/DC-achtig, maar precies de manier om dit soort publiek te vermaken. Het was geen publiek die even kwam zitten luisteren. Nee, je moest sowieso staan en men wilde eigenlijk wel actie. Nou dat kregen ze. Ik dacht altijd dat dit soort tribute concerten niks voor mij waren, maar blijkbaar heeft The New Machine mij overtuigd, door hun manier van aanpak.

Het klonk ook niet altijd floydiaans. Zo miste ik bij Time de juiste percussie bij de intro wat deze intro zo mooi maakt en de solo was ook niet echt herkenbaar.

Zo ook de toetsen in het algemeen, maar vooral bij Us & Them en Any Colour You Like, maakte het soms niet écht herkenbaar. Daarentegen speelden ze vol passie en het plezier straalde er van af. Zangeres Sam Scott (zie foto hier naast) liet iedereen met open mond staan luisteren tijdens haar geweldige vertolking van The Great Gig In The Sky. Uit volle borst dát doen wat je kunt en niet over de grens heen willen gaan. Bravo! Samen met Brain Damage/Eclipse waren dit de hoogtepunten van de eerste set. Toetsenist Paul Matthews stond eigenlijk een beetje achteraan, zo'n beetje On The Dark Side Of The Stage en dus moeilijk op de

foto vast te leggen. De eerste set mocht er dus best wezen. Soms wel iets té hard, maar gaf me wel een soort "sixties gevoel" , hoe het er aan toe gegaan moest hebben in de Engelse clubs en pubs. Jammer dat er zo weinig publiek op afgekomen was (ik schat zo tussen de 150 en 200), want in England spelen ze constant voor volle gelegenheden en dat verdienen ze ook. Gitarist/zanger Mark, een heel markant figuur op de bühne, was een lust om naar te kijken. Als een jonge God bewoog hij over het podium, was hij één met zijn Fender en de emotie bij de teksten die hij zong spatte er vanaf en zoog als het ware al zijn energie uit zijn lijf. In de pauze mocht ik backstage kennis maken met de band en kreeg zelfs hun nieuwe CD. Met iedereen wel even een praatje gemaakt en voelde me meteen thuis. Gewone mensen, zonder kapsones, maar vol passie wat Pink Floyd betreft.

We gingen ons opmaken voor de tweede set. Ik zocht weer een goed plekje op, vooraan bij het podium, alwaar ik enkele goede shots kon maken. Men begon met Shine On You Crazy Diamond en even dacht ik "pfffff stop maar" maar al gauw kon ik die gedachte terugdraaien. De drummer, Jamie Darling, is trouwens ook nog een goede zanger, die veel partijen schitterend uit zijn strot liet komen. Learning To Fly was een juweeltje en daarna kondigde Mark David's solo nummer Castellorizon aan. Die lag lekker in het gehoor, maar helaas werd die abrupt afgerond, zonder geleidelijk over te gaan in de volgende song A Great Day For Freedom. Daar zou ik al band een andere oplossing voor zoeken en hoeft niet altijd persé over te gaan zoals bij David in On An Island.

On The Turning Away, What Do You Want From Me en Take It Back, die volgden kwamen ook goed over. Dit soort songs ligt de band wel, dat merkte ik. Het publiek kwam ook eindeliijk los wat de sfeer van het geheel alleen maar ten goede kwam. Het laatste van de tweede set was een eigen interpretatie van Another Brick In The Wall part 1 en part 2. Leuk bedacht om "If you don't eat yer meat, you can't have any pudding. How can you have any pudding if you don't eat yer meat?" tussen part 1 en 2 te plakken en het één geheel te doen lijken. Het nummer werd ook lekker lang uitgesponnen, wat de boel nog meer opzweepte.

Ondertussen was het kwart over een, en moest ik noodgedwongen afscheid nemen, zonder de toegift te kunnen horen. Want om 01:34 vertrok mijn laatste trein

richting Bovenkarspel, waar ik de nacht zou doorbrengen. Helaas miste ik hierdoor Wish You Were Here, Comfortably Numb, maar vooral Marooned dat ik graag had willen horen. Dank aan de band en dank aan organisator Tim Schockman van Vrack, die deze avond tot een succes gemaakt hebben. Mochten ze nog eens besluiten naar Nederland te komen......................... dan ben ik er weer bij.

Theo, 7 februari 2009

TERUG