PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zondagmiddag half 4 kom ik aan op de Voorstraat in Spijkenisse bij Café de Keijzer, waar ik eindelijk The Steel Breeze eens kan gaan zien. Nog niet veel mensen binnen, de band nog met een soundcheck bezig, maar zag er allemaal erg gezellig uit. Vooraf nog even met Henk Palm van de band gesproken en tegen half 5 begon men met hun optreden.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n voorstander om deze muziek te zien in een Café, maar hoopte dat ik ongelijk zou krijgen. Doch het tegendeel is waar.

Niet dat de band er iets aan kan doen, maar voor mij hoeft zoiets niet meer. Rumour, dringen, om de 2 minuten opzij geduwd worden voor zeikers en een eigenaar die denkt VOL = ER KAN NOG MEER BIJ. Als je als The Steel Breeze zo ontiegelijk je best staat te doen om Pink Floyd muziek aan het barpubliek over te brengen, lijkt het me best frustrerend. (zie ook het spuughincident in Quebeck tijdens de Animals Tour - Roger raakte ook gefrustreerd).

Er werd wel na elk nummer geklapt, en na afloop schreeuwde men om meer, maar tijdens de songs hoorde je de dagelijkse sleur van de mensen voorbijkomen, de dronken-alles-moet-kunnen-mentaliteit, het met alle geweld dwars door iemand heen willen lopen omdat de blaas voor de zoveelste keer op springen staat.

Op zich is Café De Keijzer oergezellig, maar niet geschikt voor het huisvesten van een band (geen zaaltje aanwezig).

Helaas had ik het idee dat de geluidsman zijn werk niet aankon. Toetsen waren vaak bijna niet te horen, evenals de zang van de prima zingende dames en de speciale tape-effecten die aper te horen waren.

Het concert had hoogtepunten (Another Brick In The Wall, Have a Cigar, Money, Brain Damage/Eclipse, Time/Breathe Reprise) en voor mij dieptepunten (The Tin Ice, Echoes, Mother, Dogs, Comfortably Numb).

Jammer ook dat men geen saxofonist had en Wish You Were Here niet accoustisch.

Maar heb toch wel genoten van een middagje The Steel Breeze, want het zijn stuk voor stuk prima muziekanten, die hun passie voor deze muziek onder moeilijke omstandigheden toch nog op behoorlijke wijze door het café lieten galmen. Volgende keer wil ik écht zien wat ze kunnen, mochten ze eens in een theater spelen. Denk dat er dan meer uitkomt, want op groter podium met extra belichting, effecten en betere accoustiek zal het zeker weten beter klinken.

Tegen 19.00 uur ging ik weer huiswaards met het gevoel The Steel Breeze nog niet op hun best te hebben kunnen zien, maar heb wel een leuke middag gehad. Alleen met de conclusie dat ik geen enkele Pink Floyd tributeband meer ga zien in een Café of Feesttent. Met zo'n lokaties heb ik het helemaal gehad, laat ze daar maar André hazes covers ofzo optreden, maar voor Pink Floyd muziek wil ik toch liever graag op een andere manier genieten. The Steel Breeze bedankt en wie weet tot in het theater!