klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
The Steel Breeze, Blues Cafe Apeldoorn
9 september 2006
Op verzoek hierbij een recensie van het optreden van The Steel Breeze in het Apeldoornse Bluescafe op 9 september 2006. De foto’s zijn gemaakt door Jos Verboom uit Houten.
De dag begon met een rit van 120 kilometer in het Volkswagenbusje van mijn maat.
Om ’s avonds niet het hele eind huiswaarts te hoeven gaan hadden we besloten te overnachten. Fietsen achter op de camper en tuffen maar. Bij aankomst op de camping werden we naar een veldje met louter pensionado’s gedirigeerd, die allen voor hun caravan zaten te koekeloeren. Je zag ze denken: “Wat zijn dat voor een kerels, met zijn tweeën in zo’n antieke bus?” We hebben geen contact gezocht, dus weten de vaste campinggasten nu nog niet dat we allebei keurig getrouwd zijn en onze meissies hebben thuisgelaten voor ons jaarlijkse avondje Steel Breeze in Apeldoorn.
We kunnen namelijk al spreken van een jaarlijkse traditie. Het eerste officiële optreden van The Steel Breeze was in het Bluescafe in 2005 en daar waren we bij. Na het optreden van 9 september dit jaar weten we het zeker: volgend jaar gaan we weer.
We waren om een uur of zes in de stad. Na een paar drankjes op verschillende terrassen op zoek naar een restaurant en na de maaltijd op naar het Bluescafe. We kwamen daar om ongeveer kwart voor tien binnen. Meteen liep ik een Apeldoornse ex-collega tegen het lijf die ik ruim 6 jaar niet gezien had. Dat maakt zo’n avond extra leuk. Die ex-collega was geen fan, hij kende Pink Floyd eigenlijk nauwelijks. Na afloop vertelde hij me dat hij het optreden waanzinnig goed had gevonden.
Ook Pink Floyd fan Jos Verboom kwam ik weer tegen. Jos ontmoette ik voor het eerst bij het eerste TSB-optreden en daarna nog vele malen bij ander Floyd-happenings. Jos is, met dank aan zijn schoonmoeder, normaal altijd herkenbaar aan ‘s werelds mooiste gebreide Dark-Side-Of-The-Moon-Trui. Nu liep hij zo waar in een The Steel Breeze T-shirt. Die heeft hij bij het vorige optreden gekregen van de band omdat hij hun trouwste fan is. Door de warmte in het cafe zal Jos extra blij geweest zijn met zijn coole shirt. Koeler in ieder geval dan zijn trui, die hij ook droeg in bloedheet Lichtenvoorde en in de nog hetere BNN radio-studio bij een optreden van Pink Project. Jos is zo vriendelijk geweest een aantal foto’s ter beschikking te stellen voor dit verslag.
|
Henk Palm |
Het optreden zou om 22.00 uur beginnen en het Bluescafe begon al aardig vol te lopen. Tijd om naar voren te gaan dus. We kwamen tot bijna op het podium. Bij eerdere optredens en tijdens het Arrow Classic Rockfestival heb ik kennis gemaakt met een aantal bandleden, dus ik wilde nog even succes gaan wensen. Er bleek enige nerveusiteit te zijn. De geluidstechnicus van het cafe was pas laat gearriveerd. Daarom moest de soundcheck nog plaatsvinden. Frontman Henk Palm klom op het podium om aan te kondigen dat de band een half nummer zou spelen om het geluid in te laten regelen. Time werd ingezet, zonder de drums aan het begin, en verder tot het eind aan toe gespeeld. Het geluid werd blijkbaar goed bevonden. De show kon beginnen. |
Als ik het me goed herinners was de playlist voor de pauze:
Breathe / Hey you / In the flesh-Thin ice-The happiest days of our lives-AnotherBrickPartII / Wish you were here / Welcome to the machine / Have a Cigar
|
Van de stress door de late soundcheck was in het spel niets te merken. Wel op de gezichten van sommige bandleden. Met uitzondering van gitarist Remco. die altijd relaxed oogt en speelt. Na afloop vertelde Henk dat zijn verbeten trekjes worden veroorzaakt door concentratie en de wil om een goede show neer te zetten. De band had zelf alles goed voorbereid, maar was een beetje van slag door de late opkomst van de geluidsman. Omdat de meeste TSB-leden zelf in Apeldoorn wonen, stonden er veel bekenden van de bandleden voor het podium en dat levert ook wat extra druk op. Gelukkig maakte de spanning al na een paar nummers plaats voor het plezier dat de band bij het spelen uitstraalt. Zeker na de eerste vette gitaarsolo’s in Another Brick had ik de indruk dat ook het publiek gewonnen was. The surrogate band was just fantastic, that is really what I think. |
Remco Aalhuizen |
Omdat we helemaal vooraan stonden kon ik de playlist zien. Bij Have a Cigar dacht ik slim te zijn en alvast drankjes te gaan halen voordat de hele meute in de pauze naar de bar zou snellen. Het viel me toen pas op hoe druk het was. Vooraan was nog een beetje ruimte, maar verderop in de zaal was het overvol en ook verschrikkelijk warm. Er hadden niet veel mensen meer bijgepast. Grappig was het om te zien hoe regelmatig mensen buiten langs liepen, de muziek herkenden en met hun neus tegen de ramen soms wel een half uur bleven staan kijken en luisteren. Waarschijnlijk verwachtte niemand dat het een gratis optreden was, waarbij ze zich nog naar binnen hadden kunnen wurmen.
Na de korte pauze was de playlist, meen ik:
Shine on you crazy diamond / Mother / Dogs / Money / In the flesh 2 / Brain Damage-Eclipse
Het applaus na afloop was overweldigend en onder aanmoedigingen van de barman werd de band terug op het podium gevraagd. De toegiften waren:
Time / The great gig in the sky / Comfortably Numb.
|
Ferry van Beveren |
Anders dan bij de soundcheck kon drummer Ferry nu wel losgaan bij het intro van Time. Van nauwelijks 2 meter afstand konden we mooi zien hoe hij ziel en zaligheid in elke slag legde. Na afloop was er volop gelegenheid om met de bandleden te kletsen, totdat die met frisse tegenzin de apparatuur in de huur-auto gingen laden en vertrokken om de spullen en zichzelf naar huis te brengen. Wij bleven nog even hangen en hebben de cafe-eigenaar overtuigd dat hij de TSB volgend jaar weer op het programma moet zetten. Na zo’n geslaagde avond was hij dat natuurlijk zelf ook al van plan. |
Om een uur of twee zochten we onze fietsen op en tegen half drie zaten we op de camping voor onze bus aan het laatste drankje met Pink Floyd zachtjes over de speakers van de I-Pod. Na een half uurtje ging letterlijk en figuurlijk het licht uit. Zondagmorgen om 11 uur waren we weer thuis.
Tot nu toe heb ik me in dit verslag voornamelijk beperkt tot de feiten. Vanaf nu wil ik meer mijn mening geven, dus wat ik er van vond in plaats van wat ik hoorde, zag of deed.
|
Allereerst wil ik aangeven dat ik super vind dat TSB en andere coverbands hun stinkende best doen om de muziek van Floyd levend te houden. Ik geef het je te doen. Wat ik van TSB ten opzichte van andere coverbands extra leuk vind is dat de bandleden zo toegangkelijk zijn. Voor en na de optredens is meestal wel tijd voor een praatje. Mailtjes (via de website) worden keurig beantwoord. Ook de optredens zelf zijn zeer toegangkelijk. Mede vanwege het (nog) ontbreken van een uitgebreide lichtshow en andere visuele presentaties past TSB nog in de kleinere zalen, waar je als publiek bovenop het podium staat. Zo vond ik het heel bijzonder om te zien dat bassist Hans een groot deel van het optreden met zijn ogen dicht speelde en helemaal opging in de muziek. |
Hans van der Zanden |
Als beginnend gitarist houd ik mijn ogen natuurlijk juist wijd open en vooral gericht op de Fender Stratocasters van Henk en Remco. Ik probeer niet jaloers te worden (lukt niet altijd) als zij hun soli de zaal in knallen. Zonder de andere bandleden te kort te doen, is elke solo van hen voor mij de slagroom op de taart. De Strat is mijn ultieme muziek-instrument.
Omdat ik TSB nu al een keer of vijf heb zien spelen, zie ik ook de groei van de band. De lichte schroom en onwennigheid van de eerste optredens is omgeslagen in zelfbewustheid en passie. In de playlist zie ik langzaam wat meer emotioneel geladen nummers opkomen. Hey You, Mother en The Great Gig in the Sky zijn later aan het repertoire toegevoegd en staan als een huis.
Alle opgevoerde nummers kwamen van DSOTM, WYWH, Animals of The Wall. Wat mij betreft mag nog wat meer van het minder bekende Floyd-werk uitgevoerd worden, zowel uit de periode voor DSOTM als die van na The Wall. TSB heeft tot nu toe vooral gekozen voor de wat stevigere songs. Ik denk dat nummers als Learning to Fly, Sorrow, Wearing The Inside Out en Marooned prima in de playlist inpasbaar zijn. Van de oudere nummers zou een bijdrage van Syd Barrett ook niet misstaan. Ik zou zelf willen pleiten voor het inbrengen van een of meer blokjes met wat rustiger en indringender nummers, bijvoorbeeld van The Final Cut of ouder werk als If, Grantchester Meadows, Fat old Sun of Fearless. Een verlanglijstje afgeleid van de solo-albums van de Floyd-leden kan ik ook nog bedenken. Aan de andere kant vind ik dat de song-keuze van de band gerespecteerd moet worden. Zij moeten zich er prettig bij voelen en de nummers kunnen en willen spelen. Weliswaar hebben we veel nummers van de TSB-playlist de laatste tijd wel erg vaak kunnen horen op verzamel-cd’s, dvd’s en bij concerten van coverbands en originele Floydleden. Daarentegen vind ik het toch steeds weer een traktatie om die nummers live te horen. We mogen ook niet vergeten dat TSB voor de bandleden een hobby is en dat dat de mogelijkheden voor repertoire-wisselingen beperkt. Inmiddels weet ik dat ge-oefend wordt voor de vertolking van een van de meest imposante Floyd-songs. Alleen al voor die vertoning, zal ik bij een volgend optreden weer van de partij zijn.
|
Lillian Jeziorski |
Afgelopen zaterdag was The Great Gig voor mij het hoogtepunt van de avond. Een super-uitvoering met terecht tussentijds applaus voor Marijke en Lillian. Henk was op de rand van het podium gaan zitten en je zag hem en de rest van de band glimmen van trots. Het is ontzettend jammer dat Marijke de band gaat verlaten. Haar opvolgster zal haar niet snel doen vergeten. |
Marijke Verkerk |
|
|
Op het forum schreef al dat The Steel Breeze helaas toch geen perfect optreden heeft verzorgd. De Fender van Henk wordt namelijk op zijn plaats gehouden door een Gibson schouderband. Da’s toch een beetje jammer in Floyd kringen ;-). Alsof je naar het Nederlands elftal gaat kijken en er 1 Hollander in een Duits shirtje speelt. Ha Ha. |
Echte criticasters zullen waarschijnlijk nog wel meer (en serieuze) op- en aanmerkingen hebben. Ik zelf vind het vooral schitterend dat er bands als The Steel Breeze zijn die me telkens opnieuw een geweldige avond bezorgen. Ook al heb ik de songs al vaak gehoord, ze blijven me boeien en soms nog kippenvel bezorgen. De coverbands inspireren me ook om zelf op de Pink Floyd nummers te blijven oefenen. In mijn ogen zijn de leden van The Steel Breeze zeven muzikanten die hun vak al verstaan, terwijl het niet eens hun vak is. Ik doe het ze zelf in ieder geval voorlopig nog niet na.
Ongeveer halverwege het optreden zong Henk: We want to find out where you fans really stand. Voor mij geldt: Op dat moment even recht voor jullie, maar in figuurlijke zin altijd achter de band.
Rob Kok (The Lunatic), september 2006