|
‘Shine On’ in
concert
Ik voel me een beetje als een free lance reporter op weg voor een opdracht
als ik op zaterdagavond 9 juni de snelweg oprij richting Sint Truiden.Een
paar weken eerder had ik surfend op het web de eerste en enige Pink Floyd
tribute band in België ontdekt.
Bij toeval zou Shine On net nu een optreden
geven.Daar moest ik dan ook heen om voor mijn hollandse vrienden, die in
hun landje rijkelijk met tien coverbands bedeeld zijn, verslag uit te
brengen.
En ik had wel zin in een avondje Pink Floyd op
verplaatsing, dus nog even de reisroute nagecheckt om op te merken dat
Sint Truiden omgeven is van landelijke dorpjes met welklinkende namen als
Zepperen en Kuttekoven.
Na een klein uurtje rijden zoek ik de Montenakenweg
en vraag het maar even aan een eenzame fietser. In
gebroken Engels haalt de man van vreemde afkomst een pasje uit zijn
binnenzak en toont mij een adres: Fedasil Montenakenweg 145.
“Is it this?” vraagt hij, “one,
four, five?”
De lokatie van gebeuren blijkt een oude legerkazerne
te zijn waar nu een opvangcentrum voor asielzoekers is gevestigd.
Wanneer ik te vroeg een nog lege binnenparking oprij merk ik al gauw dat
Shine On niet de grote massa zal aantrekken. Maar dat was ook niet de
bedoeling, er is buiten een aankondiging op de site en wat uitdelen van
kleine affiches in de buurt geen echte publiciteit gevoerd. Shine On komt
spelen in het kader van een animatieaktiviteit voor de buitenlanders.
De toegang is dan ook gratis. Van Davy, de bandleider, zou ik
achteraf vernemen dat dit de eerste voorstelling is na enkele jaren
inaktiviteit naar buiten toe en gezien wordt als een try out.
Het eersteverdiepingzaaltje vult zich met enkele
tientallen asiel zoekende kazernebewoners, zowel jongeren als met aan de
rokken bengelende kinderen die het al gauw buikschuivend bont maken op het
dansvloertje voor de muzikanten.
Verder vrienden, kenissen en familie van de bandleden.
De band begint met In The Flesh, niet onmiddellijk met het
gitaarwerk evenwel, maar met de projektie van filmbeelden uit The Wall op
het diascherm.
De visuele show loopt tijdens het hele optreden waarin originele
filmbeelden afgewisseld worden met een geslaagde eigengemaakte
voorstelling in heuse Pink Floyd stijl.
Een krachtige opening wordt met een al even sterk Welcome To The Machine
gevolgd, een goeie keuze vind ik om niet onmiddellijk met het The Wall
werk door te gaan.
Krachtig spel lijkt toch het handelsmerk van het bandje te moeten worden,
het geluid zit heel goed en de eerste twee nummers kunnen snel overtuigen
mede door het stevig drummen.
Maar ook in het zachtere werk blijken de vijf het
amateurisme te willen overstijgen, al moet er duidelijk gewerkt worden aan
het gedurfde uitvoeren van High Hopes.
Heerlijk orgelwerk bij de opening van Shine On You Crazy Diamond waar ook
de zang van Steven er mag zijn, al had hij er iets meer gevoel kunnen
inleggen.
Dat zal misschien het enige kritiekpunt zijn, Pink Floyd zit vol gevoel en
dat moet je eruit krijgen, wat niet altijd slaagde.
Nietemin is de stem van Steven zeker aanhoorbaar, krachtig en volumineus
genoeg voor de gespeelde songs.
Mooi was de inbreng van het zangeresje bij Mother, en hier dan wel heel
expressief en inlevend in de song.
Een verdiend applaus mag volgen.
Hoogtepunt was Speak To Me, Breathe en Time, ingeleid
door de hartslag. Het enige deel waar de songs
elkaar opvolgen.
Als Shine On in de toekomst grotere stukken speelt waar de songs aan
elkaar worden gerijgd, kunnen ze het optreden tot een genietbaar geheel
uit bouwen.
Hoe dan ook genieten heb ik zeker gedaan, ook wanneer
ik kritisch mijn oor te luisteren leg tijdens het gitaarspel van Davy in
Time en het afsluitende Comfortably Numb, waar de solo gerust nog langer
had mogen aangehouden worden.
België heeft dus een heuse Pink Floyd tribute band,
met kwaliteit in huis, met een concept en met toekomst. Ik
hoop dat de jongens stevig doorwerken om hen met een eerste concert voor
groot publiek op het podium terug te zien.
Dit was de setlist van deze avond:
In the flesh
Welcome to the machine
Happiest days of our lives
Another brick in the wall part II
Mother
Empty Spaces / What shall we do
now?
Shine on you crazy diamond
High hopes
Speake to me
Breathe in the air
Time
Money
Comfortably numb |
