PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Rond 21.30 uur besloot ik om toch maar naar Leeuwarden te gaan. Het is voor mij immers niet ver. Op naar mijn derde optreden van “De Friese Pink Floyd Project”. Het was hartstikke mooi weer. Ideaal weer voor een concert. In het voorprogramma stond Queenmania. Ik kende deze groep totaal niet. Bij de aankondiging van bandleden, hoorde ik dat deze groep uit Italië kwam. Maar men oh men. Hoe hebben ze die look a like van Freddie Mercury gevonden? Maar hier kwamen we niet voor…..

We kwamen voor Pink Floyd Project en ze begonnen met Shine On You Crazy Diamond Part One-Five. Het gitaarwerk ging gelijk de mist in. Dit was meteen zichtbaar. Zichtbaar? Ja, want nadat ik hoorde dat het geluid er niet goed uitkwam zag ik vrij snel iemand het podium op komen om de boel te veranderen. Nieuwe adapter erop en de diesel kon weer verder gaan. Het rond zingen van geluid was dan wel het vervolg. Welcome To The Machine werden de versterkers zowat opgeblazen. Alles kraste en piepte. En het gekke is. Ik kreeg kippenvel van slecht geluid. Dus iets wat slecht was, was ook steen goed. En daardoor kon ik erg genieten van Welcome To The Machine. Have A Cigar verliep al stukken beter. En ach ja Wish You Were Here ging ook niet altijd even goed. Op 1 of andere manier had ik wel het gevoel dat het goed zou komen. Ik voelde de diesel langzaam op gang komen. Het was een kwestie van wachten waarna alles beter zou klinken. Dat die na Wish You Were Here meteen zou komen had ik niet verwacht. Fat Old Sun kon mij uiteraard bekoren. Het slot werd op een hele leuke manier beëindigd. Perfect zelfs. En wel ja hoor de diesel is goed op gang en hopakee Arnold Layne wordt ingezet. Nou je kon me slachten hoor. Deze haan, had overal hanenvel.

Vervolgens werd een heel mooie stukje Outside The Wall instrumentaal gespeeld, waarna In The Flesh er ietwat te vroeg in knalde, maar ik had ook het gevoel, dat dit de bedoeling was. De diesel werd hiermee goed aangejaagd. De zanger kwam zelfs in een Generaal pak het podium op. (Althans in mijn beleving, heb geen idee hoe een generaal pak eruit ziet en wil het ook niet weten) The Happiest Days Of Our Lives verklapt ook meteen de aankondiging van Another Brick In The Wall Part Two, waarna de kinderen het podium op mochten. Hetgeen zeer gewaardeerd werd door het publiek.

Na de pauze werd Echoes in gezet. Dit was de eerste keer dat ze dit live ten gehore brachten. En hoe moet je dit nummer beoordelen? Moet je de vergelijking zoeken met het origineel? Laat ik het zo zeggen. Ik vond het als geheel zeer rommelig overkomen. Maar het kende gelukkig wel zijn goede momenten. Het tussenstuk was anders, maar daardoor ook weer niet slecht.

One Of These Days, werd heerlijk bombast gebracht. Tijdens dit nummer begon ik me toch een paar vragen te stellen. Ik moet toch een paar kanttekening plaatsten bij de podiumopstelling. Ten eerste haat ik diepe podiums. Ik weet niet wie je hier de schuld voor moet geven. Er zullen reden en keuze’s zijn gemaakt om te kiezen voor een diep podium. Ze mogen mij de voordelen eens gaan uitleggen, ik begrijp het niet. Ik vond het podium zo diep dat ik het gevoel kreeg dat de drummer in Giekerk stond te spelen. En waarom staat gitarist Eddie Mulder daar tussen? Ik begrijp deze keuze niet. Pink Floyd muziek staat het gitaargeluid voorop en die moet je zichtbaar laten etaleren. Doordat het podium zo diep stond, was de projectie op de cirkel nauwelijks waarneembaar. En dat is toch wel reuze zonde, vooral voor de man achter de beelden. Doe je in feite je werk voor niets. En dat is doodzonde.

Waar ik bang voor was, gebeurde dan toch. The Dark Side Of The Moon. Ik heb dit nu zo vaak gehoord, dat bij de begintonen van Speak To Me ik gelijk denk: “NEE HE”. Maar Breathe In The Air klonk niet verkeerd en met Time werd er een soort swing in het geheel gebracht, het kreeg een heerlijke groove mee. Het publiek deed meer en meer mee. Na Breathe Reprise werd het nummer The Great Gig In The Sky door een zanger gezongen. Ik moet zeggen. Ik heb dit nu voor de derde keer live aanschouwd, maar ik vond deze uitvoering de beste tot nu toe. Money och grut denk ik nog, maar ook hier verliep alles goed. Even denk ik nog. De band is in rustige nummers rommelig en in harde nummers wordt dit verbloemd.

Maar deze stelling moet ik tijdens Us And Them overboord gooien. Want ik vond Us And Them het hoogtepunt van de avond. Overigens weet ik dat de groep mooie beelden vertoond tijdens dit nummer, maar de cirkel stond bij Nieuweschans aan de grens opgesteld. Ja sorry hoor. IK HAAT DIEPE PODIUMS. Ik brul dit nogmaals. Muzikaal vond ik Us And Them perfect, ik genoot van iedere moment. Any Colour You Like, Brain Damage en Eclipse sluiten deze integrale versie. En met in het achterhoofd dat ik dag erna dit nogmaals moet aanhoren van Roger Waters, begin ik toch steeds meer de drang te krijgen om thuis alles wat met Dark Side te maken heeft te verbannen. Maar goed. Dit is ook weer een eigen beleving ervan.

In de toegift werd High Hopes gedaan. Run Like Hell was ook zeer genietbaar. De aller laatste track is uiteraard Comfortably Numb, met een goede gitaarsolo. Een vet goeie zelfs. Dat gaan die twee van Roger Waters de volgende dag niet evenaren.

Na afloop nog eventjes gesproken met forumleden Numb en Dog en een kort gesprekje met Andre van Pink Floyd Project. Daarna haastte ik me naar huis. Want de dag erna, vroeg opstaan op weg naar Limburg, waar Roger Waters zal optreden.