PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Als een roeping voor de Heer, vertrok in het jaar 716 een Engelsman genaamd Bonifatius naar het noorden van Friesland. Zijn doel was de blijde boodschap brengen aan de Friezen. Een zendeling. De vraag was alleen hoe bekeer je een Fries?

Bonifatius eerste reis richting Dokkum liep uit op een mislukking. In het 754 deed deze Engelsman een tweede poging. Dit liep totaal verkeerd af. Hij werd vermoord.

Als roeping voor de heren Pink Floyd, trok in het jaar 2007 de Pink Floyd Project naar Dokkum. Het doel hoe bekeer ik een Fries tot Pink Floyd muziek? Het liep net goed af. Een tweede missie zou ik nimmer overwegen.

Voetballen is ineens een stuk minder interessant. We vertrekken rond 20.30 uur via Grijpskerk naar Dokkum. Ergens bij Kollum zat de wereld behoorlijk dicht door mist. Dit kon nog een lastige terugweg worden. De Tom Tom werkte in Dokkum niet. Twee jongen Friese knapen gevraagd, maar die wisten nog niet eens wat rechts en links was. Op een brug een bezopen man de weg vragen. Nou die Tom Tom werkte. Rechts/rechts/rechts, uiteindelijk links. Ik kreeg spontaan medelijden met Bonifatius. Hoe heeft die man Dokkum ooit gevonden?

En dan. Volle bak, bij party centrum Colosseum. Toen we de zaal in kwamen, ging mijn mond openstaan. Wow! Wat een mooie zaal. Prachtig decoratie van een Colosseum. Lekker hoog. Ik zelf ben een groot fan van de Boerderij zaal te Zoetemeer. Maar deze zaal is absoluut groter en mooier. Ook het podium stond lekker hoog, dit zorgde voor voldoende zicht. Aan de bar hoorde ik een jongen van 18 vertellen over de eerste reizen van Bonifatius. Er is hoop onder de jeugd. Mijn geschiedenis hart smolt.

Om 22.00 uur werd er afgetrapt met Shine On You Crazy Diamond Part One-Five.

Tijdens dit nummer voelde ik geen verbetering (ten opzichte van het concert te Hindeloopen op 18 augustus 2006) en dacht ik waar gaat dit heen.

En al kijkend naar het publiek kon dit wel eens een verloren missie worden. Het tweede nummer was Have A Cigar, en dit bakte brood, dit zorgde voor aandacht.

Het verplichte nummer Another Brick In The Wall Part Two, maakte de zaal iets meer los, maar toch ook zeer tam. De kinderen leverde weer prima werk. Er is kennelijk tegen de jongens vooraf gezegd: “Goed boos kijken”. Het kleinste jongentje bleef vooral boos kijken.

En dat deed hij voortreffelijk. Maar vanaf nu werd het een beetje ongeloofwaardig.

Mother en Hey You werden naar mijn mening niet goed gebracht. De uitvoerders in de naam van Pink Floyd hadden duidelijk moeite met de stille momenten.

Dit werd mede veroorzaakt door de techniek. Door het gemis op het laatste moment van één der techneuten was het improviseren geblazen voor de anderen en kwamen de special effects niet helemaal tot zijn recht, helaas. Hier waren duidelijk excuses voor. Ondertussen kreeg ik door dat bij het voetballen in Roemenië grotere fouten werden gemaakt en daar kreeg de regen en wind de schuld.

In meeste gevallen vinden fans zoiets een slap excuses. Maar toch geld dit niet voor de uitvoerders Pink Floyd Project. Goodbye Blue Sky was weer een rustig moment, waarbij de fouten je om de oren sloeg. Of een dominee een saai onderwerp aansnijd in zijn preek. Empty Spaces en What Shall We Do Now had ook zijn mindere kanten.

Een opleving voelde ik wel weer tijdens Young Lust, maar tijdens het nummer One Of My Turns, en ik weet je mag het niet vergelijken, maar ik eis (en wie ben ik) gejank op het einde. Waarbij opviel dat de hoge noten vocaal niet werden gehaald. Er moet toch een moment komen dat je besluit: “Ik kan niet zo hoog, dus doe ik het niet weer”.

Het eerste set werd afgesloten met Goodbye Cruel World.

En de wereld was in 754 al wreed, maar deze avond werd ook wreed verstoord.

Achter in de zaal werd de sfeer grimmig en de security keurig gekleed in pak, was in mijn beleving te nadrukkelijk aanwezig. Later op de avond hoorde ik dat de bier tanken voor de pauze al op waren. De heidense muziek liefhebbers hadden meer oog voor het gouden vocht met de witte kraag, dan voor de heilige missie van Pink Floyd.

Tweede helft werd begonnen met On The Turning Away, wat op zich nog aardig ging.

Learning To Fly vloog helemaal de verkeerde kant uit. Oké als band leer je vliegen en de band besloot om hier en daar een jam sessie tegen aan te gooien. Voor ontwikkeling van de band is het prima, maar voor mij was het weer eens oeverloos gepiel. Ik besef dat ik mij tegenspreek, omdat juist Pink Floyd groot is geworden door jam sessies.

Het publiek begon zowaar te dansen. Na de voorstelling werd zelfs nog een polonaise ingezet. Speak To Me en Breathe In The Air hadden ze wat mij betreft kunnen overslaan. Dit geld ook voor Time en Breathe Reprise. Tijdens Money werd het publiek ook weer meer wakker, alsof er een herkenning door het prachtige Colosseum ging.

Moet ik het noemen, of moet ik het niet noemen? Ik geef een hint. Storing factor in Money was aanwezig. Het werd tijd om naar mijn eigen gezeik te luisteren en tussen opstandige heidenen, en met duw en trek werk verliet ik de toiletten. Maar Us And Them klonk vanuit de wc net als tijdens Roger Waters shows van afgelopen jaar. Brain Damage en Eclipse werd eveneens redelijk vertolkt.

De laser show kwam over het algemeen ook niet echt goed tot zijn recht tijdens Comfortably Numb. Wel leuk was dat de discobal volop werd benut. Eerder in de show was het geinig om een model vliegtuig door de zaal te zien vliegen.

De laatste missie begon met hoge verwachtingen. High Hopes werd de kerkklokken goed gerinkeld, het klonk wederom als: “Kom tot inkeer”.

Gebeurd het niet goed schiks, dan maar kwaad schiks. One Of These Days wordt je gedwongen om het heilige vuur te aanvaren. En zoals de band zelf dan zegt: “We willen bloed zien”. En het had zeker effect, want Wish You Were Here werd uit volle borst meegezongen.

De missie lijkt geslaagd. Run Like Hell was ook een voorteken om snel weg te vluchten uit Dokkum. Na afloop konden we de effecten van de gouden vocht waarnemen.Troep was aanwezig. Bloed eveneens. Een slachtveld was gevoerd, alleen ik vraag mij af of de missie vele Friezen heeft bekeerd tot Pink Floyd.

Wat wel heel duidelijk naar voren kwam, was het afgekeken show element van Neal Morse Testimony Tour en als Neal Morse fan, deed me dit erg goed. De muzikale evangelisten kwamen in het zwart en vertrokken in het wit.

Wat dat betreft is de voortgang duidelijk aanwezig en de tweede zendingreis in de toekomst kan alleen goed aflopen als de heilige muziekstukken als The Dark Side Of The Moon en The Wall thuis worden gelaten. Er zijn namelijk nog genoeg andere muziek stukken over die volgelingen graag willen aanhoren. En willen we toch “jammen”.

A Saucerful Of Secrets en Bonifatius draait zich na 1253 jaar om in zijn graf en pas dan zal de heilige missie alsnog slagen.

Zaterdagmiddag 14:36 uur vertrekt mijn trein van Den Haag naar Groningen, alwaar ik samen met Mecky diezelfde avond het Pink Floyd Project in Dokkum zal bezoeken. Voor mij de derde keer. Drie keer Pink Floyd Project en drie keer verschillend. Was het in Hindeloopen vorig jaar nog een beginnende band die mij nog niet zo kon bekoren (op bepaalde nummers na) en dit jaar in Rijsenhout zag ik al een gegroeide band staan, waren het toch twee concerten in feesttenten, die altijd anders overkomen dan in een zaal of theater. Dus de derde keer kon ik ze dan eindelijk bewonderen in een zaal. Een prachtige zaal met een goede accoustiek, mooie aankleding en propvol fans.

De hartslag bonkte al een half uur voor aanvang van het concert en voerde alleen maar de spanning op. Om 22:00 uur was het dan zover en het concert begon met Shine On, dat mij (in zijn geheel gezien) niet echt kon bekoren. Het hele concert beschrijven heeft geen zin, daar het al door Mecky verteld is, maar enkele songs en wetenswaardigheden wil ik er wel even uitlichten, zoals ik ze zag en beleefde:

Have A Cigar: geweldig gebracht en voor mij een van de hoogtepunten van de avond.

Another Brick In the Wall part 2: vol overtuiging en wederom prima aangevuld door een stel schoolkinderen, die dit nummer écht compleet maakten.

De zang van Jos, in het algemeen zeer goed en helder, alleen de écht hoge tonen niet halend. Met deze stem had hij misschien deze avond wél een goede Great Gig neergezet, alleen, deze werd niet gespeeld.

Time: Hierin groeit de band gelukkig ook nog steeds, al is hij nog niet helemaal wat ik van een van mijn Darkside favorieten verwacht.

One Of These Days en Wish You Were Here: zeker op die manier blijven brengen. Toppie!

High Hopes: een genot hoe de Belgische percussionist zich uit kon leven, maar ook hier geldt (zoals mij bij Pink Project ook opgevallen was in Caprera) het is moeilijk om accoustisch het goede snelle ritme te vinden, maar een nummer die ik absoluut waarderen kan als een band die brengt en kan alleen nog maar groeien. Zeker blijven doen!.

Belichting en special effects: Prima verzorgd, daar staan ze wel bekend om. alleen jammer dat een der techeuten het liet afweten, zodat de rest moest improviseren op bepaalde momenten. Het vliegtuig dat tijdens Learning To Fly door de zaal vloog, was weer zo'n prima stunt.

Al met al heb ik best genoten, al gingen sommige nummers ook de mist in, en zal ik ze zeker een volgende keer weer gaan zien. Kan alleen maar beter worden voor een band die pas 2 jaar bezig is.

Colosseum Dokkum, ik was er nog nooit geweest. Maar vond dit een zeer mooie lokatie voor een concert. Het concert was helemaal uitverkocht, dus druk was het wel. Maar echt moeilijk was het niet om een plaatsje vooraan te bemachtigen.
Zoals te verwachtten speelden ze weer veel van the wall, the darkside, shine on etc. net als anders eigenlijk. Voor mij was dit de vierde keer dat ik ze zag optreden en van mij mogen ze hun repertoire gaan veranderen.

De volgorde van de nummers of wat er exact voorbij kwam weet ik niet meer. Wel dat have a cigar een leuke verassing was.
Mother kwam totaal niet door, jammer voor de zangeres, die ongetwijfeld goed kan zingen, maar het was bijna niet te horen en we stonden toch mooi centraal deze keer. Vrij in het begin werd another brick in the wall gespeeld , kinderen namen hun taak heel serieus, de spanning droop van de koppies af, heel goed gedaan! De stemming kwam er meteen goed in.

Geluid was hier en daar niet echt, of echt niet optimaal. Wel een prachtige, mooi verzorgde lichtshow!
Het publiek was redelijk enthousiast, prima sfeertje. One of these days en high hopes ook nog even het vermelden waard, heel mooi.
Al met al een leuke avond en Pinkfloydproject op naar de 'hogeschool' pinkfloyd!

Theo en Mecky, leuk om jullie eens 'live' te ontmoeten en Mother volgende keer beter?!