klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
On The Moon
Cafe De Luifel, Poeldijk
14 oktober 2006
Het is zaterdagavond rond kwart over 7 als ik op mijn fiets stap richting Poeldijk om daar in Cafe De Luifel On The Moon te gaan zien. Deze beginnende band had hier een jaar na hun debuut wederom een optreden. Na 25 minuten kom ik aan in het gezellige cafe, ruim op tijd, bestel een ijsthee en zit gezellig aan de bar, terwijl On The Moon zich voorbereiden in het zaaltje daarachter.
Half 9, het zaaltje gaat open, het is niet zo groot, maar knus en geeft je een gevoel hoe het eind jaren 60 moet zijn gegaan met Pink Floyd, toen ze nog in kleine zalen optraden. Ietwat op elkaar gepakt, staan de instrumenten gereed om beroerd te worden en vraag je je af hoe de bandleden er nog tussen passen. Vooraf nog een gesprekje kunnen voeren met Eric (gitarist) en Rob (saxofonist) en even na 9 uur klonken de eerste tonen van Dogs of War.
|
|
 |
When You're In van Obscured By Clouds was de eerste verrassing van de avond, waarna achtereenvolgens van de Darkside de nummers Speak to Me/Breathe/On The Run werden gespeeld. Helaas liet de techiek het af en toe afweten, waardoor sommige elementen niet goed naar voren kwamen. Ook Hey You, daar daarna kwam moest hier onder lijden.
Ping.......ping.............dat betekende Echoes en ik was benieuwd hoe mijn favo-floyd song zou worden gebracht. De opening was goed, de zang kwam af en toe niet goed door en halverwege het nummer werd er een einde aan gebreid, waarbij ik zoiets had van "shit het mooiste deel laten ze weg" en gingen verder met de song Fearless. Eigenlijk een beetje beduust over dat feit, luisterde ik verder en tot mijn stomme verbazing kwam na Fearless het tweede deel van Echoes alsnog. Woow, dit was heel verrassend om Echoes op deze manier te brengen en kreeg ik alsnog "mijn" tweede deel. Leuk gebracht, ik miste alleen het "psychedelische" middenstukje van Echoes, dat je normaal gesproken opzweept naar het tweede deel.
|
|
 |
Young Lust kwam redelijk goed uit de verf en daarna werden we verrast met Celestial Voices (het slotstuk van A Saucerful Of Secrets). Heel mooi gebracht, ook zanger Patrick Hoogenboom die Gilmour's zang vertolkte. Jammer dat het geluid van de sax hier niet goed doorkwam. Maar zeker een pluimpje voro de band om dit nummer zo mooi te vertolken. Is There Anybody Out There? schalde door de microfoon. Nou die waren er zeker, al viel de opkomst ietwat tegen. Niet echt volle zaal, maar gezellig druk. Mother werd daarna (voor mij) ietwat teleurstellend gebracht, ik vond er niet de nodige emotie bij, de zang hadden ze een eigen draai gegeven, waarvan je moet houden.
|
|
 |
One Of These Days, weer zo'n oudje van mijn favo-album, knalde er goed in, een van de hoogtepunten van de eerste set. En voor de pauze eindigde ze met The Happiest Days Of Our Lives en Another Brick In The Wall part 2. Geweldig, petje af voor zowel het gitaarspel van Eric alsmede het saxofoonwerk van Rob.
Na de pauze galmde door het zaaltje "Eins, Zwei, Drei, Hammer" wat In The Flesh aankondigde, gevolgd door een mooi en gevoelig gebrachte Nobody Home. Tijd nu, voor wederom wat Darkside werk met Time/Breathe reprise en The Great Gig In The Sky. Time krijgt een ruime voldoende, goed slagwerk bij de intro, prima gitaarwerk tussen de coupletten en de zang bij de Great Gig door Wies en Annelous (die elkaar aflosten) was prima, al had Wies bij de eerste tonen even een aanloopje nodig.
|
|
 |
Wish You Were Here ging m.i. de mist in maar werd goed gemaakt door Have A Cigar en het Waters nummer The Pro's And Cons Of Hitch Hiking. Toch nog een nummer van The Division Bell gebracht met A Great Day For Freedom, waarna de band de tweede set afsloot met nog een paar Darkside nummers, t.w. Us And Them (mooi gebracht), Brain Damage/Eclipse (geweldig!) en Money (voldoende).
Als toegift kwamen Shine On You Crazy Diamond (prima), Comfortably Numb (tegenvallend) en als absolute afsluiter Run Like Hell (klasse!).
Eindconclussie:
Een mooie avondje Floyd, met als hoogtepunten Celestial Voices, One Of These Days, Another Brick In the Wall, Nobody Home, Time en Brain Damage/Eclipse.
Minpunten voor mij waren vooral technische problemen die er ontstonden (wegvallen geluid bij zang en sax, vervorming van geluid bij opendraaien van volume) en (waar je van moet houden) het soms een eigen draai geven aan de toon van de zang, door (trouwens prima zanger) Patrick. On The Moon kan zeker van "amateurs" (zoals ze zichzelf zien) uitgroeien tot een goede tributeband, want kwaliteit en enthousiasme is zeker aanwezig.
Rond kwart voor 1, stapte ik dus als Floydfan tevreden op me fietsje de duisternis in, richting huis...............
Theo, 15 oktober 2006