Off the Wall

Net wakker. Nog duf van de avond ervoor. En gelijk alweer een bezoek brengen aan een coverband. Deze keer Off The Wall.Voor aanvang kwam ik nog een paar oude bekenden tegen. Een leuke babbel maken en dan de zaal in. Een echt theater zaal met lekkere stoelen. Ik had het gevoel dat ik in een bioscoop zat.

De zaal was totaal niet uitverkocht. Achter mij waren rijen lege stoelen. Ik hoorde wel dat het concert van vanavond wel was uitverkocht. Maar nu was het middag, een keer wat anders dan een avond concert.Vroeger trad Pink Floyd ook vaak op met dubbel concerten. Maar dat waren meestal concerten van een uurtje.

Om 15.00 uur begon de voorstelling. We kregen meteen een leuke video te zien. Een groupie werd getoond en meteen hoopte ik op One Of My Turns. Maar nee. Run Like Hell werd ingezet. Meteen viel op dat alles te strak, te gladjes, te Toto achtig. Het klonk niet echt live. Vuur en plezier werd niet na het publiek over gebracht.

Maar er kwam gelijk een opleving. Fearless vond ik geweldig. En Arnold Layne eveneens. Eindelijk wat aandacht voor de oudere Syd Barrett nummers. En toen kwam voor mij het hoogtepunt van de middag. Bike werd schitterend gespeeld.

Ik was in een klap de gepolijste muziek vergeten. Dit klonk wel erg goed, maar misschien kwam het ook wel doordat ik dit nummer nog nooit live heb gehoord. Dus dan is een kinderhand snel gevuld.

Welcome To The Machine werd voorzien van een aardige videoclip en dit nummer klonk ook vrij goed. Ik kon zowaar genieten van de vrouwelijke gitarist. Maar haar zang viel me wel tegen. Maar in de tweede helft zou ze me nog verassen.

Have A Cigar klonk vreselijk slecht. Zo gladjes. Muzikaal niets op tegen, maar het straalt geen gevoel uit. Learning To Fly werd apart gespeeld. Voorzien van een videoclip die ik niet helemaal begreep. Een videospel met een schietende vliegtuig. Nummer heeft niets met oorlog te maken.

Coming Back To Life kende een leuke intro en i.p.v. een gitaarsolo kwam er een saxofoon solo. Dit vond ik vrij goed. Als laatste werd Young Lust gespeeld. Maar nu kreeg ik een raar gevoel. Er werd op zo’n brave toon “Oooh I Need A Dirty Woman” gezongen, dat ik gelijk het gevoel kreeg: “Oef onze preutse Amerikanen schamen zich voor de tekst”. Dit nummer hoort te rocken. Het vuur moet eruit vliegen. Rock muziek moet uit de tenen komen en moet als rock klinken.

Na de pauze werd gestart met Shine On You Crazy Diamond Part One –Five. Hier kreeg ik kromme tenen van het toetsenwerk. Afschuwelijk slecht. De Saxofonist die bij mij de eerste helft als enige indruk maakte, verzoop hier compleet. Zelden zo blij geweest dat het nummer was afgelopen. En dan was het de beurt aan The Dark Side Of The Moon. De nummers werden in een wel heel aparte volgorde gespeeld. Maar ok, dat mag. Maar het dieptepunt voor mij was Any Colour You Like. Was dit een voorbeeld hoe verkracht ik een nummer?

Er zullen mensen zijn geweest die dachten, leuke improvisatie, maar ik vond het gepiel van jewelste. Gelukkig sloegen ze Money over en was er zowaar een hoogtepunt te bespeuren in de tweede set. The Great Gig In The Sky werd weergaloos gezongen. Het publiek werd ook wakker een groot applaus was meer dan verdiend.

Another Brick In The Wall Part Two mocht het publiek het kinderkoor gedeelte zingen. Maar de stugge Groningers kwamen niet verder dan twee zinnen.

Tijdens Wish You Were Here werden videobeelden getoond van de echte Pink Floyd leden. “Ja inderdaad waren die hier maar”, dacht ik vaak. Als laatst werd Comfortably Numb gespeeld. Crisis hoe krijg je het voor elkaar om een gitaar solo door een saxofoon solo te vervangen. In de eerste set was ik onder de indruk van deze sax man, maar dit was echt een ramp voor mijn oren.

Op de show was niets aan te merken, leuke video vertoning, weinig bij geluiden, dit miste ik vooral tijdens Us And Them. Lichtshow prima verzorgd. Muzikaal ook. Maar nergens proefde je gevoel en hartstocht. En tenslotte kan ik nog iets opmerken. De dag ervoor zag ik bij Wag The Dog twee fantastische achtergrond zangeressen, maar deze dames stonden wel op de achtergrond. Maar ik heb ze zelden gehoord. Bij de band introductie werden ze zowat nog vergeten ook. Hadden ze dat maar gedaan. Al met al vond ik het maar glad gedoe.