PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Op een druilerige vrijdagavond vertrek ik richting Goes. Een kleine zeeuwse stad in de donkere polders, met onderweg alleen in de verte een heldere gloed aan de hemel van het dag en nacht verlichte industriegebied van Antwerpen. Bij aankomst snel een uitrijkaart gekocht voor het parkeerterrein en achteraangesloten bij de inmiddels al aardige rij voor de nog gesloten deur, die tegen 8 uur opengaat. Ondanks aankondiging dat iedereen een uitrijkaart moet kopen, bleken de slagbomen na afloop gewoon open te staan. Nu eens zeeuwse gulheid i.p.v. zuinigheid? Alleen had ik mijn uitrijkaart al gekocht. De Zeelandhallen doet zijn naam eer aan. Geen concertzaal maar een grote hal van staalplaten met tegen een muur een tijdelijk geplaatst podium.

Ik heb een vrije zitplaats en vindt een prima stek op rij 7 midden voor het podium. Alleen de zitplaatsen zijn dicht tegen elkaar geplaatste harde klapstoelen (wat een heimwee naar de luxe zacht stoelen in de Nieuwe Luxor in Rotterdam). Het blijkt ook, dat de goedkopere staanplaatsen via dezelfde ingang naar binnen moeten en dus bijna allemaal ook een zitplaats innemen. Goed geregeld!

In het voorprogramma staat Knight Of The Progs met als zanger de van Pink Project bekende Charles. Zij spelen en zingen prima nummers van ELP, Yes, Supertramp, Marillion. En beschikken zelfs over een dubbelgangster van Kate Bush, die het nummer Wuthering Height vlekkeloos immiteert.

En dan rond 10 uur de hoofdact Off The Wall met een show die inclusief pauze zo’n 2 ½ uur duurt. De show heet ‘’The Spirit Of Pink Floyd Show’’.

De Band:

-Een zanger, waarvan de stem regelmatig die van David Gilmour benaderd, maar die te vaak met armgebaren wil, dat de mensen in de zaal meeklappen. Nou vind ik zelf Pink Floyd luistermuziek en geen meeklapmuziek (om mee te klappen kan ik beter naar een Schlagerfestival gaan).

-Een lead gitarist die mijns inziens niet in de schaduw mag staan van Ruud Verwijk van Pink Project (had gelijk de eerste twee nummers problemen met zijn kabels).

-Een vrouwelijke gitariste / steel gitariste, die het prima deed en bij The Great Gig In The Sky ook over een gouden keeltje bleek te beschikken.

-Een goede toetsenist, (zingende) bassist en drummer (beetje onzichtbaar).

-Drie dames in het achtergrond koor; oh nee sorry twee dames en een jongen in kilt. Deze Schots uitgedoste achtergrondzanger bleek echter ook een geweldige saxofonist. En tussendoor had hij ook nog gelegenheid voor wat percussiewerk.

De show:

De band voert de nummers, op enkele uitzondering na, professioneel uit en geeft er ook een aantal keren een eigen draai aan.

De lichtshow is perfect met prachtig gedempt licht. Ook het grote ronde scherm met animatiefilms en gewone films ontbreekt niet.

De kwaliteit van het geluid is prima. Toen ik de staalconstructie zag vreesde ik eerst voor het ergste. Buiten een enkele keer teveel bas klonk het als een klok.

De saxofonist kon regelmatig zijn partij meeblazen, omdat het programma een groot aantal nummers met saxofoon bevatte. En anders werd er wel plaats in geruimd voor de saxofoon zoals op het eind bij Comfortably Numb.

De nummers:

Op albumvolgorde, want ik heb de setlist niet precies meer op volgorde in mijn hoofd (de opening was met One Of These Days en de afsluiting met, hoe kan het tegenwoordig anders, Comfortably Numb):

Astronomy Domine, One Of These Days, Echoes; jawel Echoes, alleen een erg korte versie en waarbij de zang werd uitgevoerd door de dames van het achtergrondkoor, wat ik niet vond klinken. Heel jammer om zo’n prachtig nummer zo op te voeren. Laat het dan maar liever buiten de show.

Time, Breathe reprise, The Great Gig In The Sky, Money, Us and Them, Any Colour You Like, Brain Damage en Eclips; dus bijna heel Dark Side Of The Moon. Bij Time werd de percussie bij het begin van het nummer door de Kilt uitgevoerd en niet door de drummer zelf.

Shine On You Crazy Diamond, Wish You Were Here, Pigs (Three different ones); jawel iets van Animals, alleen ook hier weer een erg korte versie van Pigs. En ook hier weer heel jammer om het niet helemaal te spelen.

Another Brick In The Wall (part 2), Young Lust, Hey You, Comfortably Numb, Run Like Hell; dus ook The Wall is weer goed vertegenwoordigd, zij het wel met de bekende nummers.

Learning To Fly, Dogs Of War, On The Turning Away, What Do You Want From Me en Coming Back To Life. Al met al dus show met weinig verrassende nummers. En ook geen enkel solonummer van David Gilmour of Roger Waters.

Concluderend kan ik stellen, dat het leuk was om deze band een keer aan het werk te zien. Echter als ik moet kiezen ga ik toch voor Pink Project, die de originele sound veel beter benaderen. Off The Wall gaat meer voor het showelement, met zoals gezegd diverse keren een eigen draai aan de nummers. En deze eigen draai is voor mij bij nummers als Echoes en Pigs absoluut ongewenst.