klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
“The Machine” performs Pink Floyd
Brussel, Ancienne Belgique, 11 december 2006
Je zal het maar doen,
Twee albums spelen van Pink Floyd,
integraal,
Wish You Were Here en …, wat een uitdaging, The Wall.
Vorig jaar zag ik hen Animals brengen en ze konden me echt bekoren.Maar ook vanavond kan The Machine mijn bewondering afdwingen.
Met een mooie videoprojektie op het cirkel scherm van ruimtebeelden en de blauwe aardbol,wordt Shine On You Crazy Diamond ingezet , een sfeervolle opening van het concert.Onmiddellijk gevoelig voor mij, zodat een eerste ontroering zich van mij meester maakt, niet in het minst omdat de band sereen de weemoedige toon van het stuk kan vertolken. Een zeshonderdtal toeschouwers zijn samengekomen in de grote zaal van de ‘Ancienne Belgique’, een publiek dat van bij aanvang de Pink Floyd klassiekers weet te apreciëren.
 |
 |
Na Have A Cigar wordt de band voorgesteld: Scott (toetsenist), Ryan (bass), Todd (drums) en Joe (gitaar, zang), met versterking van Roger Waters’saxspeler Norbert Stachel. De titelsong Wish You Were Here brengt de zaal tot meezingen en met part two van Shine On wordt het eeste deel van het concert afgesloten, de sfeer zit erin.
Het is een mooi Pink Floyd avondje, de groep speelt rimpelloos en kan beroeren, de belichting is sober maar de muzikale uitvoering streeft perfektie na.Tijdens de korte pauze schuiven we door de leemtes in het publiek tot kort voor het podium, een goeie keuze zou later blijken.
 |
 |
Als er één album is van Floyd waarvoor ik
liefst ga zitten is het ‘The Wall’.
De dramatisch theatrale achtergrond van dit werk doet me altijd neigen om even
Pink te worden en verstard weg te zinken in een zetel.Nu staan we recht op
enkele meters van de muzikanten.Mijn pijnlijke voeten en vermoeide onderrug
laten zich even voelen, maar ik kan nu mooi de bewegingen en lichaamstaal van de
vier volgen.
Bij songs als Mother en Vera
straalt de inleving van frontman-zanger Joe sterk uit.
Hij zingt de hele avond foutloos, zijn stem benadert bij wijlen de Waters klank.
Zijn gitaarspel en –solos’s bij onder meer Comfortably Numb begeesteren
en bovendien bespeelt hij met enkele funeste uitnodigende blikken en grimassen
het publiek dat hij moeiteloos meekrijgt.Hij krijgt een tien voor zijn prestatie
en zijn durf.
 |
 |
Op het cirkelscherm worden fragmenten van de film ‘The Wall’ afgepeeld, ook de animatiebeelden tijdens The Trial waar de toetsenist en de bassgitarist voortreffelijk zingen, het hoogtepunt van de avond.
In een eenvoudige bezetting en zonder backing koor toetst The Machine aan een muzikale perfektie in hun opvoering van The Wall. Dit is niet coveren, kopiëren, maar tribute, hulde brengen aan.
Nooit zag ik andere Pink Floyd tributebands, en kan dus niet vergelijken, maar als The Machine met nieuw werk terug komt ben ik er zeker weer bij.
Verdiend krijgen ze een uitgelaten applaus en worden ze teruggeroepen voor een toegift, die met Money een heerlijk concert afsluit.
 |
 |
papa floyd, 12 december 2006