PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Learning to Fly in Rijen

Zondagmiddag 5 april, in Brabant schijnt de zon bij een aangename terrasjes-temperatuur. Ik kom aan op station Gilze-Rijen, waarna ik nog een voettocht van 10 minuten nodig had om bij 't Vermaeck aan te komen, dat naast een ingang van vliegbasis Gilze-Rijen bleek te liggen. Zo'n 200 man zouden in de oergezellige spiegelzaal deze namiddag getuige zijn van een geweldig optreden van Impulse.

Een hartelijk welkom buiten op het terras door de bandleden, braken het ijs meteen en je proefde de Brabantse gastvrijheid. Langzaam begonnen de mensen toe te stromen en werd het tijd om ook binnen een goede plek op te zoeken, die ik al gauw vond, helemaal vooraan.

Ik had Impulse nog niet gezien voorheen, dus was wel benieuwd naar het niveau van deze toch tamelijk nieuwe Pink Floyd tributeband.

Tien over half vijf In The Flesh wordt ingezet en de band knalt er meteen goed in. Prima zang met alle emotie die bij dit nummer hoort. Dat beloofde wat. In de zaal was geen ruimte voor de nodige showeffecten die bij Pink Floyd hoort, maar werd eerlijk gezegd ook niet echt gemist. Gewoon een knusse zaal, waar Impulse vol overgave de songs stonden te spelen tussen een zeer enthousiast publiek. Mother kwam de zang niet altijd goed hoorbaar over, maar zowel het akoestische- als elektrische gitaarspel was van zeer hoog niveau. Chapeau! NJog eentje van The Wall dan maar, enwel Another Brick In The Wall part 2. Ook hier niks op aan te merken en zeer goed gebracht met een prachtig opzwepende gitaarsolo.

Coming Back To Life werd heel gevoelig en zuiver gezongen en bij What Do You Want From Me mag het achtergrond koortje ook best eens een pluimpje krijgen. On The Turning Away, dat nu volgde, had soms een irritante trilling tijdens het toetsenwerk, maar alweer zuiver gezongen. Prima zanger, niet echt Waters of Gilmour maar zeker zuiver en vol overtuiging. Wish You Were Here ook al helemaal niks op aan te merken.

Echoes werd aangekondigd en men zou dit voor het eerst live ten gehore brengen, dus ik was alweer benieuwd. Hij zou wel iets ingekort gebracht worden. De begin "ping" vond ik te hard, té cool, zonder emotie, maar het gitaar- en toetsenwerk was schitterend. Alleen de aanloop naar het slotstuk vond ik de drums het net niet halen om de boel op te zwepen. Maar ja, voor een eerste keer live, mogen ze

best wel tevreden zijn over het gehele nummer gezien. Het laatste nummer voor de pauze was een échte verrassing: Fat Old Sun. Woow, dit was hét hoogtepunt van dit optreden en ik kreeg zelfs kippevel hiervan. Dit was écht g-r-a-n-d-i-o-o-s!!!!!. Tiet vor e pafke en weer even lekker het zonnetje opzoeken, waar nagepraat werd over de eerste set. Iedereen was het er wel over eens dat die jonge gitarist Patrick een geweldig talent is en de door hem gespeelde solo's hem diverse open doekjes opleverde. De meer ervaren gitarist (in leeftijd en ervaring) stond ook geweldig te spelen, net als de rest van de band. Uiteraard gaat er soms ook wel eens iets fout, of haalt men het net even niet, maar dat hoort bij live muziek en vergelijken met de echte Floyd heeft geen zin, want je kunt ze goed benaderen, maar naspelen is onmogelijk en ook niet de intentie van een tributeband.

De tweede set werd begonnen met een aantal songs van The Dark Side Of The Moon t.w. Breathe, Time (waarbij de drum intro wel voller mocht, maar gitaarwerk schitterend was), Money (niet mijn ding met de oeh's en aaah's maar wel weer prima toetsenwerk en saxofoon), Us and Them (met alweer prima toetsen en sax) en Brain Damage/Eclipse.

Shine On You Crazy Diamond werd ingezet en ik vond het begin niet echt schitterend, maar daarna mocht hij er wezen in alle opzichten.

Daarna weer een hoogtepunt van dit optreden. Pigs On The Wing part 1 en 2, met het door Snowy White in 1977 gespeelde gitaar tussenstuk. Schitterend gedaan! Dogs, wat de tweede set afsloot vond ik eerlijk gezegd

ook niet helemaal wat het zijn kan, maar ja, kan je het ze kwalijk nemen? Nee, dacht het niet! Onder daverend applaus verliet de band het podium, maar het uitzinnige dankbare publiek liet het hier niet bij zitten en vroeg om meer. Impulse kwam terug voor een toegift. Nog twee nummers zouden ze spelen. High Hopes was de eerste daarvan en ja, hij haalde het helaas niet. Te traag gespeeld en dat moeilijke snelle akoestische stuk van Gilmour kwam er ook niet uit. Maar zoals ze het concert inknalde, knalde ze ook het concert uit met een schitterende versie van Comfortably Numb. Al dacht ik bij de laatste lange solo "Oh jee" want die werd door sax gespeeld, niet echt mijn ding, maar werd daarna door gitaar overgenomen die me daar even een geweldige lange solo inzette. Het concert was ten einde tegen acht uur 's avonds en men had het publiek ruim drie uur vermaakt met een geweldig optreden. En zet ook even de jongens van het geluid in het zonnetje, want in deze lage zaal was het zeer moeilijk om een goede sound neer te zetten en dat hebben ze op een schitterende manier gedaan. Mijn eerste Impulse concert zat er op en zeer tevreden. Deze band heeft indruk op mij gemaakt, al loopt uiteraard nog niet alles op rolletjes, maar zijn zeker theater waardig! Bedankt Impulse en tot een volgende keer, want die komt er zeker.