PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

Impulse

Koloszaal Raamsdonkveer, 28 maart 2010

verslag door Theo

foto's beschikbaar gesteld door Phantasy-Art www.phantasy-art.nl

Zondagmiddag rond half drie kom ik met de trein aan in Breda alwaar ik het laatste traject naar Raamsdonkveer met de bus af moet leggen. een traject van 35 minuten was snel voorbij en stap uit aan de Rembrandtlaan aldaar om vervolgens nog een voettocht van ongeveer 5 minuten tot aan de Koloszaal af te leggen. En ja hoor, ik voelde de bui al hangen en die viel dan ook met bakken uit de lucht. Nergens schuilen en als een verzopen kat kwam ik aan. Daar trof ik forumlid Pinkenelis en samen gingen we het concert van Impulse bijwonen.

De Koloszaal zag er wel typisch eind 60 begin 70 uit, als een gereconstrueerde fabriekshal met een enorm podium dat volhing met allerlei belichting. Om tien over vier opende Impulse het concert met een spetterende In The Flesh. Woow, de fonken spatten er al meteen vanaf. Heerlijk om meteen het toegestroomde publiek op te warmen en ik vergaf zowaar dat ik drijfnat geregend was. Hierna volgden nog een paar songs van The Wall................ Empty Spaces met op de achtergrond die mooie animatiefilm van de verstrengelende bloemen. Hier vond ik de gitaarsound ietwat té schel, maar verder prima gebracht. Another Brick In The Wall vond ik de intro wat vreemd, en voor de rest zoals je dit nummer kan verwachten. Mother dat daarna kwam, vond ik eigenlijk het minste van het hele concert. De eigen interpretatie met alle drie de zangeressen met een driestemmig geluid vond ik niet geslaagd en leek zelfs op het geluid van de Chipmunks (niet oneerbiedig bedoeld). Als je al kiest om de tweede stem door een vrouw te laten zingen, doe het dan met één zangeres.

Bij Shine On You Crazy Diamond vond ik de toetsen intro ook vreemd klinken. De gitaarsolo's waren schitterend, maar toch miste dit nummer de feel. Ook hier, naar mijn mening, teveel eigen interpretatie, waarbij belangrijke elementen die bij dit nummer horen, wegvallen, wat weer ten koste gaat van de song. Muzikaal gezien (laat ik dat voorop stellen) was het best een knap staaltje, maar het was naar mijn gevoel geen Shine On meer. What Do You Want From Me daarentegen bracht weer schwung en werd op formidable wijze neer gezet. Een vermelding waard is ook de keuze tijdens dit concert van de belichting. Geweldig hoe men het gemis van lasers opving met een zee van allerhand gekleurd licht. Pluimpje voor de belichtingsmensen.

Voor de pauze nog twee nummers. eerst het lange en mooie Dogs, vooral het laatste couplet was van zeer hoog Floyd gehalte. Wat heeft die zanger toch een prachtstem en kan zich makkelijk omtoveren van gevoelig naar ruig. Met Sorrow sloten ze de eerste set af, waarbij het gitaarwerk leek op Pink Floyd 1988. In de pauze even naar buiten, waar alweer de zon scheen en nagepraat werd over de eerste set. En hier mag men met trots op terug zien.

Na een pauze van 20 minuten kwam Impulse terug met diverse nummers van de Dark Side Of The Moon, t.w. Breathe (netjes, zonder uitschieter), Time (waarbij ik de opening mager vond, maar gitaar schitterend), Money met dubbele sax (zo opzwepend, met een hoog amusementswaarde), Us and Them (niet altijd juist, maar heerlijk om te zien) en Brain Damage/Eclipse.

Keep Talking was magistraal, zeker het slotstuk, woow, kippevel! En dan .............. Pigs On The wing I en II, met het Snowy White tussenstuk. dit moesten meer bands eens doen. Chapeau! Echoes werd niet overgeslagen. Wel in een wat kortere versie, want een groot deel van het psychedelische middenstuk was weggelaten. In zijn geheel kwam hij er nét niet echt uit, al was het eindstuk weer geweldig. De ping was ook te strak, misschien wel moeilijk om dit echt floydiaans ( ala Wright) uit de toetsen te toveren, want ik heb het nog geen band zó horen brengen als dat ik verwacht. Have A Cigar, niet op aan te merken, gewoon een mooie zong, maar wat daarna kwam was wel het mooiste van het hele concert: Fat Old Sun, zoals Gilmour die in 2006 speelde. Woow, dit is griezelig goed! En wat prachtig lang uitgesponnen.

Terecht ook het lange applaus van het publiek. Impulse had een geweldig concert neergezet, ondanks soms problemen met het geluid. Ze besloten nog even terug te komen voor een toegift, en die mocht er ook wezen. Wish You Were Here, met drie gitaristen op rij, zittend op een barkruk, imponerend. On The Turning Away had zo'n gevoelig mooie gitaarsolo's, dat ik alweer kippevel kreeg en mag ook tot één der hoogtepunten beschouwd worden. als aller aller laatste van dit lange concert speelden ze.................. Comfortably Numb, waarbij nog even alles uit de kast gehaald werd.................................

slot conclusie: Na aftrek van de pauze, bleef er precies 3 uur zuivere speeltijd over. Waar krijg je dat nog voor 10 euro? Jammer dat het geluid soms dof overkwam en soms te laat werd geschakeld, om sommige elementen naar voren te halen. En sommige nummers misten specifieke elementen door te veel eigen interpretatie, niet slecht, maar niet echt floydiaans. de band op zich, zonder iemand te vergeten: Vol passie en plezier. Ga zo door mannen en vrouwen!

Na een korte ontmoeting met de band, reed ik met Pinkenelis terug naar Breda alwaar hij richting Roosendaal reed en ik de trein naar Den Haag nam.

Theo, 29 maart 2010

TERUG