Deze dag voor het eerst naar een optreden van de Pink Floyd tributeband Impulse. De Koloszaal is een vrij nieuwe concertzaal, die nog niet zo bekend is. Er zijn zo’n 1.500 staanplaatsen beschikbaar, maar ik denk dat er bij het optreden vandaag 400-500 mensen waren. Het geluid kwam uit twee grote gebogen boxen aan beide zijden van het podium en was prima. En een kaartje voor het voor- en hoofdprogramma voor een ouderwetse prijs van 12,50 euro! Waar vindt je dat nog?

Om 16.00 uur zou het voorprogramma starten met de groep Mayor Myx.

Wij zeggen altijd een Brabants kwartiertje voor de uitloop, maar dit werd nu een half uurtje, voordat de groep van start ging.

Deze band speelde een uurtje voornamelijk instrumentale rock. Slechts enkele nummers waren maar voorzien van een klasiek geschoolde zangeres. Hoewel de band goed speelde, was de magie van alleen instrumenten bij mij snel uitgewerkt. Jammer dat men niet wat vaker de zangeres erbij betrok.

Na een korte pauze om het instrumentarium te wisselen, was het dan om 18.00 uur de beurt aan Impulse. Deze band uit het Brabantse Oosterhout is nu zo’n vier jaar bezig, maar treed niet zo vaak op; dit jaar pas voor de vierde keer. Impulse heeft een hele goede zanger, meer richting Gilmour dan Waters. Ook beide gitaristen (waarvan de ene nog vrij jong) en de saxofonist speelden prima. Opvallend was dat buiten de man van de syntesizers, er nog een aparte toetsenist was op electrische piano.

De show werd geopend met een aantal Dark Side Of The Moon nummers, achtereenvolgens Breathe, Time, Breathe reprise, Money, Us and Them, Brain Damage en Eclipse. Allemaal goed gebracht, alleen de drumintro bij Time had wat feller gemogen. Verrassend was nog het optreden van de saxofonist bij Money vanaf een zijbalustrade.

Daarna was het tijd voor twee nummers van The Division Bell: Coming Back To Life en verrassend Keep Talking. Beide bijzonder mooi gebracht en gezongen. Ook een pluim voor het drie dames sterke achtergrondkoortje.

En als afsluiting van de eerste helft twee absolute hoogtepunten: Fat Old Sun en Echoes. Fat Old Sun geweldig met die overgang van akoestisch naar electrisch. Echoes werd pas voor de tweede keer live gebracht en mocht er zijn. Alleen het middenstuk had wat steviger mogen zijn.

De tweede helft starte met een kort mondharmonika intro waarna In The Flesh er in knalde. Vol overtuiging en passie gebracht door de zanger.

Gevolgd door Another Brick In The Wall part 2, wat door het publiek luidkeels werd meegezongen.

Hierna volgden Pigs On The Wing part 1 en Pigs On The Wing part 2. Heel bijzonder was het stukje met de electrische gitaar tussen beide delen.

Daarna de beurt aan Shine On You Crazy Diamond gevolgd door een uitstekend uitgevoerde On The Turning Away.

Als afsluiter volgde High Hopes. Dit vond ik een mindere uitvoering; ook de bel welke uit de syntesizer kwam, vond ik geen succes.

Maar de twee toegiften maakten weer veel goed. Eerst Wish You Were Here, waarbij het intro door twee akoestische gitaren werd gespeeld. Eindelijk eens op deze manier, want dat mis ik bijvoorbeeld wel bij de Pink Project uitvoering. En weer een volop meezingend publiek.

En de onvermijdelijke echte afsluiter Comfortably Numb. De eerste lange solo werd verrassend door de saxofonist ingezet, waarna een zeer goede solo van de gitarist volgde.

Gevolgd door een terecht lange ovatie van het publiek.