PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Vrijdagmiddag 29 oktober, ik ben alweer eens op stap om een Pink Floyd tribute te zien. Dit keer naar Heerhugowaard voor een concert van de Hongaarse tributeband HitRock in de Waerdse Tempel. Met de trein in Alkmaar aangekomen, alwaar ik eerst mijn slaapplaats voor de nacht ging opzoeken. Bed & Breakfast, ach ja! Daarna nog even door het oude historische centrum van Alkmaar geslenterd. Winkels waren reeds dicht en het was donker, dus weinig te beleven. In een van de cafetaria's nog even snel wat gegeten alvorens naar het busstation te gaan, waar ik lijn 360 naar het Park van Luna moest hebben. Mooi natuurgebied, vanwaar ik nog een voettocht van 15 minuten moest afleggen om bij de Waerdse Tempel te geraken. Een tamelijk nieuw concertpodium, dat er gezellig uitzag en, naar later op de avond bleek, een zeer goede akoestiek. De grote zaal liep druppelsgewijs vol met fans en precies als aangekondigd begon men om 21.00 uur.

Shine On You Crazy Diamond was de opening. Het begin liep wat stroef, maar al spelend kwam men in hun ritme. Gitaar (part 2 en 3) haalde het niet helemaal en de zang, met name van de bassist, was vaak onder de maat. Ik had het idee dat hij zijn teksten niet uit het hoofd kon en daardoor op bepaalde momenten maar wat onverstaanbaars mompelde. Je zag hem ook regelmatig naar de grond kijken, waar hij waarschijnlijk zijn teksten had liggen. Zeer kwalijk van een gerenomeerde band. Dit zou zich het gehele concert herhalen. Zegt m.i. ook veel over de beleving, de bezieling om Floyd te spelen, al konden ze wel rocken, maar het raakte me geen enkele keer écht deze avond.

Daarna kwam de gehele Dark Side Of The Moon langs op On The Run en Any Colours You Like na. In het algemeen best wel aardig gebracht, de gemiddelde bezoeker beviel het zo te zien zeer goed, aan hun reacties te horen. Het filmpje bij Speak To Me viel mij positief op. Verder gebruikten ze de standaard videootjes die bij de Dark Side horen.

Time had een prima drum intro en ook de gitaarsolo was geweldig. Helaas alweer de zang, jammer hoor want dit breekt veel af. De Great Gig In The Sky was mooi gedaan door de dames, die elkaar aflosten. Beetje eigen stijl, maar dat was niet ten nadele van dit prachtige nummer. En dan Money......... tja tis al niet mijn ding en dan ook nog de PULSE-versie en het instrumentale tussenstuk sloeg eigenlijk ook kant nog wal. Normaal moet dit je opzwepen, maar deed vooral niks. Bij Us And Them waren vooral de sax- en toetsenpartijen goed. Jammer dat ze Any Colour You Like oversloegen. Brain Damage en Eclipse kende ook hier vooral veel tekst-missers, maar instrumentaal zat het wel goed in elkaar.

Dan denk je, even pauze, maar nee, men ging in één ruk door. One Of These Days waarbij de bas (toch zeer belangrijk in dit nummer) niet écht het gewenste niveau haalt en een slide gitaarsound die ook niet klopte. Het bracht niet het nodige vuur wat ik bij dit nummer graag hoor. Comming Back To Life had een vreemde opening, maar verder zeer goed en mooi gitaarwerk. Dan hoop je dat ook het volgende nummer van The Division Bell dat niveau haalt, maar helaas. High Hopes was in mijn ogen slecht! Zang dof en onverstaanbaar en gitaarwerk te min. De laatste drie songs waren van The Wall en dan hoop je nog op enig vuurwerk. In The Flesh was prima, vol pit. Dat viel dus positief mee. Another Brick In The Wall kan je eigenlijk als tributeband niet fout doen en vooral het gitaarwerk was smullen. Het slotnummer Comfortably Numb bracht de menigte nog één keer in extase. Mocht dan de zang min zijn, de gitaarsolo mocht er wezen. Dan vraag je je af, waarom niet zó het gehele concert? Ze kunnen het blijkbaar wel, maar beleven het niet altijd en komt dan bij mij over als desinteresse voor de echte Floyd in het algemeen.

Het publiek daarentegen vond alles wel geweldig en daar doen ze het uiteindelijk toch voor, op een enkeling na, zoals ik, die toch wel meer had verwacht. Desalniettemin heb ik toch wel een leuke avond gehad. Er kwam zelfs nog een toegift met Wish You Were Here en als uitsmijter een geweldige versie van Run Like Hell. Precies twee uur zuivere speeltijd waren achter de rug en langzaam begaf ik mij naar de uitgang om door de duisternis een weg te zoeken naar de bushalte, vanwaar ik terug reed naar Alkmaar.