klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2006
Friese Pink Floyd Project
Hindeloopen 18 augustus 2006
De haan die niet kraaide.
Wanneer ik nachtdienst heb en ik mijn werk des morgens om 6:00 uur verlaat en op de fiets stap. Naast het fietsenhok zit zo’n haan. Zodra het beest begint te kraaien, schrik ik me rot van dat beest. Maar als zijn strot open gaat, dan kraait hij zo mooi.
Een volume met een perfect geluid. Het komt uit zijn ziel vandaan.Het beest doet zijn best om de wereld wakker te schudden.Zo van “Opstaan mensen!”.
Al mijn vooroordelen.Al mijn negatieve gedachtes om een Pink Floyd cover band in het echt te aanschouwen.Kwam dan eindelijk mijn besluit. Ik ga een Pink Floyd coverband aanschouwen.
Is het de moeite waard? Gaan ze je favoriete nummer niet omzeep helpen? Zal de zang goed zijn? Eventuele lichtshow? Ben ik er al aan toe? En wordt mijn vooroordeel bevestigt? Allemaal vragen vooraf. En de grootste vraag was: “Heb ik er wel zin in?”
Het is vrijdag 18 augustus 2006.Ik maak me klaar voor de reis naar Hindeloopen.En besef me heel goed dat het moeilijk en lastig is voor een coverband.
Je pakt The Dark Side Of The Moon en je speelt het na. En ik kan het vergelijken, bejubelen of afkraken. Hoe moet zoiets in de jaren van Mozart zijn geweest? Dat soort muziek kennen we alleen van papier. Niemand weet hoe mooi Mozart ooit heeft gespeeld. In de auto vraag ik me af. Hoe zou Mozart het vinden?
Als Pink Floyd fan in hart en nieren en bijna elk gitaar loopje kennent. Albums die wekelijks worden gedraaid. Het zit in je hoofd. Teksten die je begrijpt en kent.Wat verwacht je dan nog van een coverband? De instelling is “O wee als ze zich vergissen in een tekst, o wee als ze een verkeerde maat nemen, o wee als…………..
Al deze standaard gedachtes schieten door me hoofd en ik wil dat niet. Ik wil het verbannen.Want is het eerlijk om zoiets te vergelijken? Ik vind van niet. Maar ik blijf er mee worstelen.
 |
 |
Dan arriveer ik in Hindeloopen. Een plek waar deze ras echte Groninger nog nooit is geweest.Maar toen ik aankwam in Hindeloopen werd deze wereldreiziger aangenaam verdoofd. Wat een schitterende plek. Hier ga ik op een mooie zomer dag nog eens heen.Gezellig een dag uit met je kids.
Ik tref aan een feesttent. En ach ik heb het niet zo op feesttenten. Teveel dronkaards, geen goed geluid en noem maar op. En je kan niet rustig zitten en je zichtveld wordt enorm verpest.
Deze keer door een enorme Hanenkam. Ik heb er niets op tegen, dat mensen zo door het leven gaan. Het zal ongetwijfeld een moord gozer zijn. Maar de veren blokkeerde nu eenmaal volkomen mijn zicht. En een stapje naar rechts of links is een hele opgave.
En dan nu de Friese Pink Floyd Project band beoordelen:
 |
 |
Ten eerste baalde ik gelijk van het podium. “Gadverdamme een diep podium”.
Was bij Arrow met Roger ook al zo. De boxen en die ene haan belemmerde meteen mijn uitzicht. Maar ik bedenk me ineens wat een werk om zoiets op te zetten. Een cirkel met lichtshow. Dure investeringen. Petje af. De geluidsbanden. Kwartier vooraf deed me weer terug denken aan de echte Pink Floyd shows. Af en toe in beeld “over 10 minuten”, “techniek staat klaar” en tijdens de pauze “Bier”.
Maar dan de eerste tonen van Shine On You Crazy Diamond Part One-Five.De eerste gitaar lik van Eddie Mulder deed me de nek haren recht overeind staan.“FOUT” slecht, bar slecht. De twijfel, draai je om en ren de tent uit was aanwezig.Want ik wil het goed horen en via een Fender.
Vind ik Eddie dan een slechte gitarist? Nee totaal niet. Ik heb alle 4 albums van Flamborough Head en op de laatste 2 albums speelt hij uitstekend gitaar. Eddie lijkt ook een beetje op Gilmour. Eddie heeft een bepaalde houding waarvan ik denk, als je nu zo staat lijk je op Gilmour. Ik vond ook dat Eddie de fout in ging tijdens On The Turning Away.
De gitaar solo kwam te vroeg. Ik kreeg toen het gevoel dat er amper communicatie was tussen de bandleden. Ik vroeg me af, hoe vaak is er samen gespeeld? Hoe vaak werd er geoefend? Ik vond het gehele concert zielloos. Nergens proefde ik dat het uit de tenen kwam.Bij Welcome To The Machine ergerde ik me dood aan de keyboards. One Slip werd veel te traag gespeeld. De intro en outro van Sorrow was ronduit zwak.Learning To Fly werd eveneens om zeep geholpen. Mother en Hey You werden mijn oren verknoeid aan slecht samenspel. Goede muzikanten, maar geen geheel.
 |
 ......was de opkomts van de kinderen. Mooi gekleed in uniform.... |
The Dark Side Of The Moon dan?
Ik grapte “hee wat spelen ze On The Run goed”. De drums bij Time helemaal verkeerd.
Verkeerd? Misschien wilden ze er een andere invulling aangeven. Het zal wel, maar ik vond het vreselijk. En als top of de grootste ergernis Money en met name het “Woohooo” gedeelte van de dames. Dit werd overigens door Pink Floyd ook zo gedaan.
Het hele concert bekroop mij het gevoel dat er alleen naar Pulse is geluisterd. Ik vraag me dan ook af of de muzikanten alle muziekstukken wel goed kennen. Hier kan ik niet over oordelen, misschien hebben ze uur na uur alles bestudeerd. Of ze willen een andere invulling aan het geheel geven. Ik ken de reden daar onvoldoende voor. Maar The Dark Side Of The Moon ging voor mij bijna alles fout. Zou je er een opname van hebben gemaakt, ging de opname’s regelrecht het IJselmeer in. Geen haan die er naar kraait. En dan een andere aanpak van The Great Gig In The Sky. Een man. “Wacht ff, dit is apart, dit is origineel”. “Kom op jongen stel me nu niet teleur”. Riep ik hardop. Begin is goed en dan de hoge tonen slaat de keel dicht. Net als bij Sam Brown. Waarschijnlijk de Pulse versie als voorbeeld gekozen.
Is er dan niets goed? Jawel. Meneer is een prima zanger. Helemaal niets op aan te merken. De eerste 3 hoogste tonen werden niet gehaald. Maar voor de rest was The Great Gig In The Sky goed.
De toegift bezat voor mij enkele hoogtepunten.
 |
One Of These
Days werd spannend en goed gebracht.
Jammer vond ik weer de stem
voor One Of These Days I’m Gonna Cut You Into Little Pieces.
Overigens vond ik dat over het
algemeen erg jammer. Ik hoor de beroemde stemmetjes liever van de
originele tapes. Heb wel bewondering voor de verandering.
Waar ik (als vader van 2 kinderen) enorm van genoot, was de opkomts van de kinderen. Mooi gekleed in uniform. Stoer het podium opkomend en vooral boos blijven kijken. |
En lekker zingen. Ik zou als vader of moeder staan te janken van geluk. Trotser kan je niet zijn op je kind. Het bezorgde mij Hanenvel. Nu schokte de Haan en wilde zowat gaan kraaien.
Al met al is mijn vooroordeel bevestigt. En dat is iets wat ik haat. Ik zag het publiek in de tent genieten. Erg belangrijk voor de band.
Ik liep tijdens Comfortably Numb alvast naar de uitgang. Aan de bar hangt een smoor bezopen vent in mijn oor te brullen: “I Do Believe It’s Fucking Good”. Lachend sla ik een arm om hem heen en brul terug “Come On It’s Time To Go”.
Al terugkijkend denk ik nu, ik ging misschien met een verkeerde instelling de tent in. Niets kan perfect en hoeft perfect, maar ik eis wel overtuiging van artiesten. Van alle artiesten. Alles was aanwezig. De mooie haan was aanwezig.
Helaas kraaide hij niet mooi voor mij.
Mecky, 20 augustus 2006
 Theo en Mecky: The Day After in Groningen |