Hermes Ensemble

Augustus, natste maand sedert decenia.
De regengoden leven zich nu al weken uitbundig uit.
Laatste zondag van de maand, het Hermes Ensemble brengt haar Pink Floyd projekt in het openluchtteater van Deurne.
Het is valavond en de hemel klaart op.

Stemmen uit de hemel fluisteren dat het droog zal blijven.
De paraplu blijft opgeplooid aan mijn voeten op de zitplaats.
Het amfitheater vult zich langzaam en niet volledig met een paar honderd toeschouwers. Een halve kring met oplopende ruime zitplaatsen in een decor van groen.
De ‘wall’ tussen het publiek en het podium is een watergracht met, bij momenten, spuitende fonteinstralen die het paarsrode spotlicht klaterend verspreiden.

Een collage van Pink Floyd geluiden en klanken worden met geleidelijk opgaande kracht de open ruimte ingestuurd.
Vogelzang, ping-klankjes, radiogekraak, hondegeblaf, mensenstemmen…
op ritmisch herhaalde melodietonen van Set the controls for the heart of the sun.
Het publiek spiegelt zich in een kunstzinnige live-video opname op het achtergrondscherm, vertraagd, vervaagd, in massa, in detail, …opgenomen in het spektakel.
Ook het podium vult zich nu, met een dertig koppig koor, koperen blazers, strijkers, pianist, drummers en dirigent.

Een eerste interpretatie van vroege Floyd werken wordt in in een chaotisch kleefwerk opgevoerd.
Een herontdekking van de waanzin, spelen met geluid en aftasten van alle grenzen.

Atom Heart Mother, Atom Heart Mother, Atom Heart Mother, ….herhaalt een electronische stem.
De inzet van het meesterwerk in een zachtjes sluitend plafond van sterrenbeelden.

Ik voel me een gepriviligeerde floydian.

Vijftig man-vrouw sterk ensemble van uitgelezen musici brengt me een exclusieve opvoering van mijn Pink Floyd voorkeurswerk in een groen luxekader van ruimte en vrijheid.Even bekruipt me het gevoel dit te willen delen.

Het is zowaar windstil en een eerste euforie maakt zich van me meester.

Een ontnuchterend intermezzo van een eitjesbakkende pianist begeleid door smak- en krakgeluidjes wanneer hij zijn psychedelisch ontbijtje verorberd, een Pink Floyd podiumact waardig. Komplete waanzin van hoestende , schreeuwende, krijsende en gillende koorgeluiden leiden A Saucerful of Secrets in, zenuwachtig snarengeluid en stoten van de blazers maken de chaos totaal, tot langzaam opbouwend Celestial Voices wordt ingezet, aanzwellend gezang van een hemelse schoonheid.
Mijn blikken glijden over de nachtelijke koepel, tastend naar de sterren.

Ik voel me loskomen van mijn aardse zitplaats en opgenomen worden in een goddelijke wereld.
Even fluister ik Lena floyd in haar oor, als ik doodga, laten ze dit spelen….en gelijk voel ik een bries langs mijn hoofd, de eerste van de avond, die mijn rillingen nog versterkt.

De adem van hemelse stemmen.

Minutenlang applaus van het rechtgeveerde publiek, een terechte waardering voor een ongezien evenement.

Hoogstopmerkelijk, de musiciblijven gewoon op het podium en… heel uitzonderlijk, er komt een toegift! Celestial Voices wordt herhaald en houdt de euforie in leven.

Stappend door het parkbos spreekt een dame me aan. Ze zong in het koor.

Waarom wordt dit projekt niet vastgelegd op cd of film? vraag ik haar.
Past niet in de filosofie van de projektleider, antwoordt zij.

De ware geest van de vroege Pink Floyd denk ik dan, musiceren, experimenteren en creëren, gewoon voor de beleving!
Dat ik dit mocht meebeleven…het doet me vergeten dat de paraplu nog op de zitplaats ligt.