PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Different Tunes, een nieuwe tributeband uit de omgeving van Hillegom, kondigde aan dat ze na maanden oefenen hun debuut optreden zouden houden in Solution te Hillegom. Uiteraard ben ik altijd nieuwsgierig en nam de uitnodiging graag aan om zaterdag avond, samen met Wilma, naar Hillegom af te reizen, om dit mee te mogen maken.

Tegen 20:00 uur kwamen wij aan in de jongeren sociëteit waar het nog rustig was, maar knus ingericht was. Even een bakkie koffie (voor de ouderwetse prijs van 50 cent), een praatje hier en daar en al gauw konden we de grote zaal naar binnen om plaats te nemen op één van de gereserveerde zitplaatsen, waarvoor nog dank aan Rob.

De band was er klaar voor en de show werd geopend met een video vertoning door hun in elkaar gezet, waarin alle aspecten van Pink Floyd naar voren kwamen. Dit verraadde al dat men het debuut optreden zorgvuldig voorbereid had en het publiek een geweldige avond wilden voorschotelen. Het zaaltje was goed gevuld met vrienden, familie en andere floydfans en de band had er zo te zien zin in. Men opende het concert met twee nummers van de Dark Side Of The Moon, t.w. Breathe en Time. Het was een beetje een slow-start en ze waren toch wel wat nerveus, wat begrijpelijk is. Jammer dat vooral de eerste set de verhouding tussen zang en instrumenten, qua geluidssterkte, niet altijd optimaal was, waardoor de zang af en toe niet 100% door kwam. Time haalde het ook niet helemaal, zeker de drum intro, al moet gezegd dat drummer John een puike avond stond te drummen. De gitaarsolo van Time haalde het ook niet helemaal en miste toch wel de broodnodige Gilmoursound, die ik verwacht bij één van mijn favoriete Pink Floyd songs. Gitarist Richard kan dit niveau zeker in de toekomst halen, daar ik overtuigd was van zijn gitaarkwaliteiten.

De opening zat er op, het applaus terecht en dat gaf de band het vertrouwen om de fans een mooi avondje Floydmuziek te geven.

Dat was niets te veel gezegd, want het eerste hoogtepunt kondigde zich al aan met een "oudje" van het album Obscured By Clouds, t.w. de song Wots Uh... The Deal. Prachtig als je dit al meteen aandurft tijdens je debuut, waar toch veel mensen waren die geen die-hardfans zijn en het nummer niet of nauwelijks kenden. Petje af, ook voor de opvoering zelf. Mijn avond kon eigenlijk al niet meer stuk, want waar ik steeds op hamer (ook het spelen van de minder bekende Floydsongs), werd door Different Tunes al meteen bij de eerste de beste gelegenheid gedaan. Different Tunes betekend letterlijk "andere tonen" en geven hiermee aan waar ze voor gaan en staan. Tijd voor wat songs van The Wall. The Tin Ice, wat daarna kwam was een van de mindere songs van de avond, maar daarna was het zeker wederom genieten van The Happiest Days Of Our Lives gevolgd door Another Brick In The Wall part 2. Dit was geweldig neergezet, compleet met kids (eigen kids),

die in een leuk vorm gegeven t-shirt de bühne op kwamen en het nummer een extra dimensie mee gaf (zie foto's hier onder). Mother, daarentegen was de zang slecht te horen, wat de prima zangeres Sarie niet verdient. Jammer, dat vooral de eerste set de techiek het vaak liet afweten.

De eerste set werd afgesloten met One Of My Turns (helaas de zang ook niet goed hoorbaar) en Run Like Hell dat een waardige afsluiter was voor The Wall. Het publiek was enthousiast en de band nam een korte pauze van ongeveer 15 minuten, zodat de fans even een sanitaire stop konden gaan maken, nicotinegehalte op peil brachten en onder het genot van een drankje napraatten over de eerste set.

Na de pauze knalden ze er meteen weer in en lieten menigeen versteld staan door Pigs On the Wing part 1 en 2 te brengen zoals Snowy White dat op zijn album Goldtop deed, dus aaneen gesmolten door een gitaarsolo tussen de twee delen in te bouwen.

Geweldig, dit heb ik nog geen band zien doen en was zeker positief verrast hierdoor. Maar er kwamen nog meer verrassingen. Het volgende nummer was alweer een gouwe ouwe, namelijk Fat Old Sun. Altijd lekker om dit nummer te horen en mag van mij best heel lang uitgerekt worden, zoals in de begin jaren 70. En daarna gebeurde er iets unieks. Drummer John v.d. Post kwam achter zijn drumstel vandaan om Welcome To The Machine te gaan zingen en zijn plaats werd ingenomen door zijn dochter Roxy. Woow wat kan deze tiener een partij drummen zeg, een genot om te zien en horen. Vader John deed het trouwens ook prima als zanger, terwijl zijn andere dochter al mee deed in het kinderkoortje bij Another Brick In The Wall. Een echt muziekaal gezin dus. De twee andere kids waren trouwens de kinderen van Rob.

The Fletcher Memorial Home kwam wat minder uit de verf, maar The Final Cut was een van de hoogtepunten van de avond, waarbij Rob dichtbij de emotionele stem van Roger Waters kwam. Ook weer twee zeer gedurfde nummers, waar ik alleen maar mijn petje voor af doe. Tijd voor een andere Floydperiode, namelijk die van The Division Bell. Daarvan kozen ze de nummers Take It Back en Coming Back To Life, die beiden prima gebracht werden. De tweede set werd afgesloten met Brain Damage/Eclipse, waarna er uiteraard nog op aandringen van het enthousiaste publiek een toegift gegeven werd. Wish You Were Here niet echt sterk gebracht, maar toch een voldoende. Comfortably Numb daarentegen vond ik totaal in het water vallen, niet alleen door de paar foutjes die gemaakt werden, maar vooral de lange gitaarsolo waar je op zit te wachten. Jammer dat die het helemaal niet haalde. Veel gaan oefenen en vooral goed gaan beluisteren, dan gaat het zeker lukken.

Minpuntje over de gehele avond vond ik de goedbedoelde uitleg die Rob bij elk nummer gaf en aan het geroezemoes te horen, kreeg menigeen dit ook niet mee. Het is uiteraard een persoonlijke mening, een ander ervaart dit misschien als positief en niet storend. Al met al hebben wij een leuke avond gehad en ben er zeker van overtuigd dat als ze zo doorgaan, vol plezier en passie, ik ze eens een staande ovatie mag geven in een der mooie theaters van Nederland. Different Tunes................. bedankt voor deze mooie avond en dat wij bij jullie debuut aanwezig mochten zijn.