PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Vrijdag 11-11-2011 speelde Brit Floyd in de Melkweg te Amsterdam.

Ik was nog nooit in deze zaal geweest.

Bij binnenkomst werd het publiek getrakteerd op een promo dvd van hun show.

Dit verzachte de extra kosten van het verplichte Melkweg lidmaatschap een beetje. Komt bij mij en velen met mij over als pure geldklopperij.

Maar ja…… als je Brit Floyd graag wil zien!!

Het was een staand concert met toch mogelijkheid om even te zitten

The Australian Pink Floyd Show komt bij mij altijd over als een gevoelloze speelmachine die de songs foutloos naspeelt maar zonder enige vorm van passie en feel.

De gitarist/zanger/leading man van Brit Floyd Damian Darlington afkomstig van TAPFS is met deze band begonnen en heeft een schare van uitstekende muzikanten om hem heen verzameld.

Wat de reden is van deze spitsing is, is me onbekend

Misschien ook wel een kopie van de Waters/Gilmour strijd bij Floyd….wie weet

Of ze het beter gaan doen dan de Aussies??

Om half negen ging de zaalverlichting uit en begon de show

Na een fantastische intro van Pink Floyd door de jaren heen op het ronde scherm werd ingezet met Shine on you crazy diamond.

Meteen werd duidelijk dat Damian nog niet aan kwaliteit heeft ingeboet

Dit nummer werdt erg gevoelig en zuiver gebracht met een prachtige samenzang van de drie zangeressen.

2 songs van Gilmour zijn latere Floyd-werk volgden daarop (Learning to Fly (intro met 2 drumstellen) en High Hopes).Opviel was dat tijdens High Hopes de orginele projecties van Pink Floyd tijdens de Pulse-tour gebruikt werden. Ook de gitarist Bobby Harrison verstond zijn vak met fantastisch gitaarwerk. In mijn ogen heeft hij zich gespecialiseerd in de typische gilmour-sound .Waar we later op de avond vaker getuige van zijn geweest.

Welkome To The Machine werd ook erg goed gebracht. Mooi gezongen door Damian en Bobby in een samenzang en projectie met een grote precisie neergezet.

De eerste en gelukkig enige tenenkrommende ervaring was het nummer Mother .Muzikaal goed gespeeld maar de zang van Bassist Ian Cattell en zangeres Jacquie Williams kon me niet bekoren. Ian zong als een Amerikaan die gentleman engels probeert te zingen en Jacquie die het te goed probeert met een irritante nagalm in haar stem……..jammer maar helaas.

Weliswaar met het varken alleen in de projectie maar met een laatste gitaar solo van Damian en Bobby om je vingers bij af te likken. Ook de stemeffecten met de bekende luchtslang aan de microfoon was een lust om naar te luisteren. Een staande ovatie was dan ook geheel op zijn plaats.

Tijd om een biertje te scoren en van gedachte te wisselen was aangebroken.

Ik zelf en een aantal van onze groep besloten om de 2^de helf van de show te gaan staan om zo de show toch anders te beleven.

Na 20 min werd ingezet met de bekende Pling. Echoes werd ingezet. Het pakkende ruige gitaarwerk werd op een fantastische marnier gespeeld door Bobby Harrison. Absoluut Gilmour waardig neergezet. Arran Ahmun (toetsen) had de sferische Sound van Richard Wright ook goed onder controle. Ook dit nummer was voor mij een hoogtepunt.

Wish You Were Here ook erg goed met de 2 stemmen en akoestische gitaren.

Foutloos en pakkend.

Dan komt Ian Cattell naar voren en doven de lichten.

De eerste basgeluiden van One of These Days worden de zaal in gegooid.

Fantastisch met veel power gedaan.

Het tweede gedeelte neemt Damian plaats achter de lapsteel om er nog een schepje bovenop te gooien…..Prachtig mooi. Stond toen ff vooraan om een mooie foto van hem te maken tijdens dit nummer.

Dark side of the moon tijd met een gevoelig neergezet Us And Them.

Weer foutloos en subtiel gespeeld. Weer met begeleidende projectie van de Floyd Pulse tour.

Waar ik op gehoopt had werd gelukkig ook gespeeld en de eerste tonen van Great Gig in The Sky werden ingezet.

De zangeres die me bij TAPFS ook het meest kon bekoren was ook meegekomen met Brit Floyd (Ola Bienkowska) Ze werd uitgelicht en ik dacht –YES-- Loep zuiver en een enorm hoog stembereik was haar deel .We werden getrakteerd op een uitvoering die alleen zij kan brengen. Vol overtuiging en passievol……prachtig mooi gedaan.

Ian komt in doktersjas het podium op en zingt erg gevoelig zonder tenenkrommend accent z’n Roger part.(hij kan het dus wel)

Mooie solo’s maar niet zo overtuigend als Ruud Verwijk van Pink Project dit doet .Misschien had Bobby dit wel beter gedaan.(Ooh wat zijn we kritisch haha..)

Een staande ovatie van wel enkele minuten volgt waarna de band nogmaals het podium opkomt voor de slotact Run Like Hell . Veel licht en mooie gitaar effecten.

Volgend jaar April komt The Australian Pink Floyd Show weer naar de HMH in Amsterdam.

Ongetwijfeld met een wervelende show, maar of ze het muzikaal halen bij het geen we nu gezien hebben. Ik betwijfel het.

Volgende dag (za.)Pink Project in Emmen met een complete uitvoering van The Wall.