PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Blue Monday, een amateur rockband sinds de jaren 80, coverde al menig band en besloot in 2008 om zich ook eens te wagen aan het Pink Floyd repertoire, wat zoveel positieve reacties van hun fans opriep, dan men besloot om ook dit jaar Pink Floyd te gaan doen. Het Fulco Theater was voor hun optreden op zaterdag 29 mei al snel uitverkocht, waarop men i.s.m. het theater een extra show op zondagmiddag zou geven. Wilma en ik reisden hiervoor af naar IJsselstein om deze band nogmaals te bewonderen.

Bij binnenkomst in dit knusse theater was het me al meteen duidelijk dat men qua aankleding, licht en effecten alles uit de kast hadden gehaald om er een spetterende show van te maken. Ik ben hier niet heen gegaan om een Pink Floyd tributeband te zien en deze ook zodanig te beoordelen. Dat zou niet fair zijn. Instrumentaal komt men hiervoor gewoon te kort, vooral op toetsen, percussie en toch ook wel het gibson geluid van de tweede gitarist. Ook hun eigen interpretatie bij sommige songs was niet écht Floyd's maar kon mij merendeel wel bekoren. Hier stond een rockband die zich goed had voorbereid om de toegestroomde fans een heerlijke middag te bezorgen, inclusief mijzelf.

Rond half drie werd afgetrapt met een intro die men zelf had samengesteld vol elementen van diverse Pink Floyd songs, waarna men live overging in het instrumentale Marooned.

Woow, dit beloofde veel. Het gitaarwerk van Harry was schitterend en met een smile op mijn gezicht dacht ik: "Dit komt helemaal goed vanmiddag". En ik werd hierin bevestigd bij de tweede song. On The Turning Away was zowaar écht kippevel en achteraf gezien één van de hoogtepunten. Another Brick In The Wall part 2 begon ietwat magertjes, maar groeide uit tot een nummer vol pit en men had zelfs een kinderkoortje opgetrommeld om het geheel compleet te maken.

Toen ik Shine On You Crazy Diamond op de setlijst zag staan wist ik dat ze dit niet gingen halen en mijn vermoeden werd dan ook al meteen bevestigd. Al bij part 1 deed het mij niks, zowel toetsen als gitaar was te mager. Daarentegen was de zang en saxofoon prima, wat veel goed maakte. High Hopes vond ik wél prima neergezet, ook daar had ik mijn vraagtekens bij van te voren. Géén akoestisch gitaar stuk, maar prima opgelost en het eindstuk was zoals het hoort. Chapeau, want ik heb dit nummer al menig tributeband zien spelen en weet dat het niet makkelijk is.

Time, dat hierop volgde haalde het niet qua intro op percussie. Men beschikt hierover gewoonweg niet en kwam dus geheel niet uit de verf. De rest van het nummer kon mij wel bekoren, zang en gitaarwerk prima. Hey You was vocaal gezien schitterend. Mooie twee-zang en instrumentaal ook heerlijk om naar te luisteren, alleen had ik het gevoel dat het nummer te kort duurde. Wish You Were Here, zonder akoestische gitaar was gevoelig mooi, qua zang deed het me denken aan de versie van John Rzeznik en Fred Durst gespeeld tijdens de 911 tribute.

Set 1 zat er op, tijd voor een drankje en een pafke en wat indrukken op te doen van andere toeschouwers. Zo te horen was iedereen heel tevreden op het reeds gebrachte. Na een kwartiertje gingen we terug naar onze schitterende plek (rij 7 in het midden) om lekker te gaan zitten voor wat nog volgen zou.

De tweede set was meteen knallen met In The Flesh die op eigen interpretatie langer duurde dan normaal. En daarna............. kwam weer een hoogtepunt. Mother werd gezongen door één der achtergrond zangeressen en een mannelijke zanger, alsof daar écht moeder en zoon stonden. Mooi en gevoelig, emotioneel en pittig en wat theatraal. Dit vond ik een unieke vondst die geweldig uitpakte. Het volgende hoogtepunt was zeker Learning To Fly. dit soort nummers ligt de band wel, waarna Money volgde met een opzwepende saxofoon en een band die het plezier in het spelen van muziek uitstraalde. Heerlijk om te zien dat daar een stel muziekanten staan die op hun eigen manier hun muziek vol passie overbrengen naar de zaal.

De laatste twee nummers van de tweede set waren gewoon: te woow! Hier zie je dat de combinatie rock en Pink Floyd hun beter ligt dan de meer symfonische nummers. Keep Talking zeer goed gitaarwerk, maar ook de backing vocals mogen best in het zonnetje gezet worden. Sorrow had die intro en outro die je graag wilt horen als je weet dat die op de setlijst staat. En dat deed het ook! Dit was een van de hoogtepunten.

Tot slot had men een spetterende toegift in petto: Comfortably Numb. De twee zang in de Gilmour partijen pakten verrassend goed uit en de gitaarsolo mocht er ook wezen, lekker scheuren en een drummer die zich ook kon uitleven. Helaas komt aan alles een einde, zo ook dit concert.

Als muziekliefhebber en ook als Pink Floyd liefhebber heb ik een heerlijk middagje Blue Monday gehad, daar is geen twijfel over mogelijk. Niet altijd Floydiaans, maar een stel ouwe

rockers, die bewezen hebben van alle markten thuis te zijn. En wie weet kom ik nog wel een keer luisteren, ook al spelen ze dan weer ander werk. Na het concert nog even met een paar bandleden van gedachten kunnen wisselen, waarna we rond 18.00 uur de tram namen naar Utrecht Centraal, om van daar uit met een heerlijk gevoel huiswaarts te keren. Bedankt mannen en vrouwen van Blue Monday, wij hebben een heerlijke middag gehad.