Zaterdagavond 20 december was het zover, hun try-out in Azotod De Meern. Met de trein dus naar Utrecht gereisd en van daar uit nog een klein kwartier tot Azotod. Daar aangekomen trof ik de forumleden FloydiJanus en Louis en evenlater Pink Lady en PFFN mede-beheerder Klaas.

Precies om 21:00 uur opende Blue Monday met hun eigen tune, waarna de eerste set startte. Deze set speelden zij een greep uit het repertoire van Pink Floyd. Ik was zeer benieuwd en verwachte zeker niet een Pink Floyd tributeband te horen. Dat zou ook niet eerlijk zijn, daar Blue Monday qua achtergrond meer op de rocky toer spelen. En voor een paar optredens met Pink Floyd muziek, niet verwacht mag worden dat men grote investeringen gaan doen in instrumenten, belichtingen special effects, die nodig zijn om de echte Floydsound te produceren.

De opening, Shine On You Crazy Diamond, haalde het in mijn ogen dan ook niet, mede doordat het toetsengeluid te "mager" was, ook de gitaarsound was niet echt Gilmourisch. Toch, als je het niet-Floydiaans benadert, was deze opening aardig om te horen. Another Brick In The Wall, wat daarna volgde, swingde de pan uit en je zag dat ze er veel plezier in hadden. Prima gitaarsolo en gelukkig niet de "PULSE-toetsensolo-versie". Nee het rockte lekker en dat merkte je ook aan het publiek. Bij Hey You had ik in het begin zoiets van "ze zitten een volle noot te laag" maar al gauw verwisselden ze de witte kat voor duracel en zaten ze lekker in het nummer.

Sorrow was één van de hoogtepunten, ondanks het snaarprobleem van Harrie. Hier merkte je duidelijk hun rocky achtergrond. Het enige wat ik aan power miste was extra lichtgeweld, maar muzikaal was dit "te woow"! En de tekst??? Klopte die wel helemaal???

Coming Back To Life vond ik wel degelijk merendeels floydiaans klinken en zat ook goed in elkaar. High Hopes, daarentegen haalde het totaal niet, was te hoog gegrepen naar mijn mening. Zonder accoestische gitaar benaderde dit het origineel voor geen meter al hadden ze geprobeerd dit gemis op te vangen door o.a. wat snelle drum akties (wat wel getuigt van meedenken en prima improvisatievermogen).

Learning To Fly was, eveneens als Coming Back To Life, niks op aan te merken en kon ik heerlijk van genieten. What Do You Want From Me is persoonlijk niet een van mijn Pink Floyd favorieten en kon ik dus ook minder van genieten, wat zeker niet aan Blue Monday ligt.

Time, behoort zeker tot mijn favoriete Pink Floyd songs en was dus heel benieuwd hoe zij het zouden brengen. De intro was te mager, ik miste het volle percussiegeluid, maar verder was het genieten geblazen. Ook de gitaarsolo tussen de twee coupletten in was van zeer hoog niveau. Bij Breathe reprise had ik het idee  dat men niet echt de juiste woorden had, maar ja, waar zeur je over. Ja toch!

Bij Wish You Were Here kun je het zelfde verhaal vertellen als bij High Hopes: het gemis van accoestische gitaar, waardoor dit nummer heel anders in de oren klinkt. Niet slecht, want het gitaarspel is gewoon prima, maar ook niet echt bedoeld om het op die manier te brengen.

Het voorlaatste Floydnummer was Money en ik moet zeggen, het swingde heerlijk en was ook één van de hoogtepunten. Dit was echt floydiaans. De finale mocht er ook wezen met Comfortably Numb. De tweezang deed een beetje denken aan The Band, die dit in 1990 in Berlijn deed. En dan de gitaarsolo, die rockte goed en mocht nog wel even doorgaan, maar helaas kwam ook hier een eind aan.

De eerste set was klaar. De band had zijn uiterste best gedaan. Vaak klonk het niet echt floydiaans, maar dat mag je ze niet verwijten. Per slot is het géén Pink Floyd tributeband met alle toeters en bellen die daarbij horen. Hoofdzaak was dat het publiek (inclusief mezelf) genoten had van een set heerlijke muziek die soms toch behoorlijk dicht bij het origineel zat.

Na de pauze was het Toto-tijd. Bij het eerste nummer, Home Of The Brave, was het me meteen duidelijk dat zij ook hier een topact zouden neerzetten. Ik ben niet zo thuis in de muziek van Toto, maar wat heb ik hiervan genoten. Ik zal niet alles beschrijven hiervan, maar één nummer wil ik zeker er uit halen als absoluut hoogtepunt, en wel Two Hearts. Hierbij kreeg ik kippevel. Subliem!

Helaas gaat zo'n avond veel te snel voorbij en moesten we ook weer terug naar Den Haag. Nog even napraten met een paar mensen van Blue Monday. Jammer dat ik ze niet allemaal persoonlijk heb kunnen bedanken, maar ga ze zeker nog wel eens zien.