PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Operator: Floydian Theo

The Australian Pink Floyd Show

De Vereeniging, Nijmegen, 13 februari 2008

Een review door Numb (N) en LongTallEric (LTE)

LTE: The Australian Pink Floyd Show. Al veel over gehoord, ze hebben op Arrow Rock gespeeld (waarbij de recensies lovend waren) en op David Gilmour’s verjaardag. Dat moet dus wel een goede band zijn. Kende jij ze, Numb?

N: Nou kennen, ik had ze een uurtje op Arrow gezien en gehoord en dat smaakte naar meer.

LTE: Wij zaten op de derde rij van het ‘amphitheater’, een oplopend verhoogd deel van de zaal, achter de mengtafels. Een prima plek, het totaaloverzicht en het geluid was hier perfect.

N: Ja dat vond ik ook, ik heb waarschijnlijk naast jou gezeten, een wonder. 1800 mensen in een zaal we kennen elkaar niet en dan zit je de hele avond naast elkaar.

LTE: Ik heb nog rondgekeken want ik wist dat je er zou zijn. ‘Zou dat Numb zijn? Of dat?’ En dan zit je dus gewoon pal naast me! De show begon met ‘Outside The Wall’, helemaal in het donker, waar tussendoor stukjes ‘Waltzing Mathilda’ werden gespeeld. Plotseling begon ‘In The Flesh?’, net zo abrupt als op de LP of in de film. Dat was dus wel even schrikken. In positieve zin natuurlijk.

N: Ja schrikken was het zeker, een lekker lang uitgesponnen intro en dan ineens de eerste harde klappen van In The Flesh een perfecte geluidsinstallatie op vol vermogen , kompleet met een giga lichtshow . De eerste klap was een daalder waard.

LTE: Nou en of! De toon was gezet. De eerste nummers van The Wall (t/m Another Brick in the Wall Part 2) werden gespeeld. Opvallend vond ik hoe accuraat de nummers, inclusief alle kleine details, werden nagespeeld. Er werd duidelijk met veel liefde voor het originele werk gespeeld, zonder te vervallen in standaard coverwerk, waarbij je weleens het gevoel krijgt naar de cd te luisteren.

N: Ja het voelde direct goed, alleen bij Another Brick PT 1 viel het mij op dat het basloopje niet synchroon met de rest van de band liep.Hij hield het ook stug vol,das wel weer knap (lol)

LTE: Nu je het zegt, ik heb het waarschijnlijk verdrongen. Volgens mij was dit de eerste imperfectie. De tweede was toen de geluidsman de microfoon van de zanger te laat open zette. Ik weet alleen niet meer in welk nummer dat was. Verder liep alles gesmeerd. De kleine ‘eigenheidjes’ van de show vond ik erg sterk. Zeer veel verwijzingen naar Australië, zowel in de muziek als in de backdrop films. Misschien was het kangoeroe-gehalte iets te hoog maar mij persoonlijk stoorde het absoluut niet. Het didgeridoo-intro van ‘Set The Controls Of The Heart Of The Sun’ werkte wonderwel goed, bijna zelfs imposanter dan het origineel (maar dat kan natuurlijk niet). Dit nummer werd overigens in de ‘Roger Waters’-live-versie gespeeld, maar iets steviger. Voor mij een hoogtepunt van de avond.

N: Zelf vond ik het Australia gehalte niet te hoog, een band van dit kaliber mag wat mij betreft een eigen verfrissende draai aan het geheel geven. Wat vond jij van Mother? Deze keer net als het origineel weer eens gezongen door een man. Persoonlijk vind ik het nummer sterker als het door een vrouw wordt gezongen.

LTE: Het was voor mij alweer een tijdje geleden dat ik de originele ‘2-mannen-versie’ had gehoord. De Aussies speelden deze versie perfect. Ik vond het opvallend hoezeer de stemmen van de zangers die van Roger Waters en David Gilmour benaderen. Maar om op je vraag terug te komen: ik weet eigenlijk niet welke versie ik beter vind. De ‘2-mannen-versie’ is wel meer origineel, en past naar mijn idee beter in het geheel van The Wall (qua gevoel). De Roger Waters-versie met de vrouwenstem heeft op een andere manier meer emotie, en werkt als los nummer misschien weer beter.

N: Het laatste nummer voor de pauze was Sheep, ik heb het niet kunnen laten om even achterom te kijken of er ook schapen achter in de zaal stonden…..dit was niet het geval. Geen quadro geluid dus.

LTE: Nee. Wel stereo. In een bepaald nummer (ik ben alweer vergeten welk nummer) zwiepte het geluid van links naar rechts en omgekeerd. Werkte erg goed.

N: De tweede set begint met Shine on 1 tot 5 gelukkig met het intro wat Roger Waters niet speelde op Arrow.

LTE: Je was toen dus ook op Arrow? Ik ook! Euh, waar stond je???

N: Persoonlijk vond ik dat het geheel vlekkeloos werd gespeeld. Met op het ronde scherm beelden van Syd zoals het hoort.

LTE: Ja, ook in dit nummer werd de album-versie feilloos nagespeeld, compleet, met alle gitaar- en toetsensolo’s. Ik hoopte stiekem nog op een vervolg (6-9) maar dat bleef uit.

N: Het was tijd voor Time, de klokken rolden de zaal in! Ik vond het nummer goed gebracht.

LTE: Ik kan me vergissen, maar volgens mij werd in dit nummer als enige een originele Pink Floyd backdrop film gebruikt. Het nummer ging over in ‘Breathe (reprise)’.

N: Veel rust krijgen we echter niet ……een intro op piano, The Great Gig begint.

LTE: Ja, na ‘Breathe (Reprise)’ bleef het even stil (we waren als publiek ook wel erg enthousiast aan het klappen) waardoor ik dacht, ‘The Great Gig komt vast niet meer, anders was –ie al wel begonnen met het intro’. Maar dus toch!

N: De drie dames zien er goed uit maar kunnen ze ook zingen? De volgspot wordt gericht en wat we te horen krijgen bezorgt mij het eerste kippevel moment.

LTE: Mijn tweede, ik had tijdens ongeveer de complete ‘Set The Controls’ kippevel. Maar wat was dit een schitterende vertolking. De kleine zangeres had duidelijk heel erg goed naar het origineel op DSotM geluisterd. Fantastisch. Wat een power en zuiverheid.

N: De volgende drie nummers moest ik nog bijkomen van de Great Gig! Goodbye Blue Sky ,Empty Spaces en Young Lust brachten mij weer terug in mijn klapstoeltje.

LTE: Volgens mij was dat stereo-effect waarover ik het eerder had, in ‘Goodbye Blue Sky’. Bij ‘Empty Spaces’ speelden ze de korte versie, dus de originele albumversie zonder ‘What Shall We Do Now’, en ook ‘Young Lust’ klonk zoals op de LP.

N: Bij Keep Talking was ik weer back to earth. In Keep Talking wordt gebruik gemaakt van een mouth tube. Een door Peter Frampton uitgevonden instrument. Zal de gitarist deze techniek beheersen.? Ik vond het wel.

LTE: Dat vond ik dus ook. Volgens mij is dit nummer best lastig om live te spelen. Zo traag, het moet toch gedragen worden. Dit lukte de band zeer goed. Hoewel dit niet direct mijn favoriete Pink Floyd nummer is. Maar de mouth tube-solo maakte een heleboel goed!

N: De begintonen van One of These Days voelen aan alsof ik een klap met een bijl op m’n hoofd krijg! Een lekker lang intro ik waan mij in pompei.

LTE: Dit nummer pompte zo fantastisch. Het tussenstuk werd (ongeveer) zo gespeeld zoals op ‘Pulse’, heel lang en freaky, erg goed.

N: Wish You Were Here had voor mij iets ingetogener mogen worden gebracht. Persoonlijk vond ik de gitaren wat te hard. De sfeer van het nummer vind ik niet terug, deel jij die mening of lag het aan mij ?

LTE: Ik had bij ‘Wish You Were Here’ een beetje het gevoel, okay, weer WYWH. Weer een standaardnummer. Dat was trouwens het enige minpuntje aan deze show, vond ik: er werden voornamelijk voor-de-hand-liggende nummers gespeeld. Terwijl TAPFS ook weleens ‘Echoes’ op de setlist had staan, volgens mij.

N: Comfortably Numb mijn lievelingsnummer.

(LTE: Dat vermoeden hadden we al, Numb! ;)  )

N: Ik weet dat nu de avond bijna ten einde loopt. Het doet mij direct denken aan het concert van Off the Wall vorige maand, waar de gitarist de solo verkeerd inzette en het nummer de mist inging en er niet weer uitkwam. Gelukkig ging het bij de Aussies perfect!

LTE: Dat ging het zeker! Tijdens het concert had ik schuin achter de drummer al een verdacht rond ding zien staan, met een zwarte doek erover. Tijdens de solo in ‘Comfortably Numb’ kwam er een ander ding aan een touwtje omlaag, een hand verscheen en de het ronde ding werd aan het hangende ding bevestigd. Verderop in de solo ging het geheel omhoog, spot erop, en de hele Vereeniging werd verlicht door een prachtige spiegelbol.

N: Na een staande ovatie krijgen we nog een toegift in de vorm van Run Like Hell. Nog 1 maal alles uit de kast. Nog 1 maal genieten van een top geluidsinstallatie en oogverblindende lichtshow…. een perfecte afsluiter.

LTE: Eerlijk gezegd vond ik ‘Run Like Hell’ een beetje een anticlimax na ‘Comfortably Numb’. Maarja, het schijnt zo te horen, Pink Floyd deed het de laatste tours zelf ook… en het klonk inderdaad als een klok.

Al met al vond ik het concert meer dan de moeite waard. Als ze nog eens komen ga ik zeker weer. Hopelijk ziet de setlist er dan nog nét iets specialer uit, maar zelfs al zou dat niet zo zijn, weet ik zeker dat het weer een geweldige avond wordt.

N:Het was een zeer geslaagde avond ik ben na vier dagen nog steeds onder de indruk ook ik wil The Australian Pinkfloyd Show graag nog ééns zien.

 Numb en Longtalleric, 17 februari 2008

TERUG