PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Intro: Het vertrouwde deuntje wordt gespeeld, hoewel een rare versie ervan, die het 'yess' gevoel van de eerste tonen weer weghaald.

In The Flesh: Sterk begin, lekker hard geluid waar ik wel van houd, met een mooie projectie en gave lichtshow.

The Thin Ice: Naar mijn mening wat minder gespeeld, vond dat Damian hier niet echt mooi de Gilmour stem pakte, misschien beter om Steve Mac dat te laten zingen, wel een mooie tweestemmige gitaarsolo, en een vage projectie die weinig met The Wall te maken had.

Another Brick In The Wall (Pt. 1): Weinig over te zeggen, goed strak gespeeld, met geanimeerde delen van de film van The Wall geprojecteerd.

The Happiest Days Of Our Lives: Niet mijn favoriete nummer, maar ook goed gespeeld.

Another Brick In The Wall (Pt. 2): Voor mij het slechtste nummer van The Wall, door de commerciele waarde ervan en het te vaak gehoord hebben, maar werd niet verkeerd gespeeld met goeie gitaar en hammond solo's.

Mother: Veruit het slechtste nummer van de avond, vreselijk om aan te horen. Slechte slaggitaar, Gilmour stem door een zangeres (wat al helemaal niet The Wall is) die het dan ook nog is slecht zingt en een veel te zachte solo.

Goodbye Blue Sky: Deze juist weer heel mooi gespeeld, mooie koortjes, en me voor het eerst van de avond niet geergerd aan de zangeressen die er toch eigelijk niet bij horen.

Empty Spaces: 1 van de hoogtepunten deze avond, geweldige gitaarsound, de 2 bekende bloemen op het projectiescherm en lekker mean gezongen zoals het hoort.

Young Lust: Knalde er heerlijk in, geweldig gezongen door Steve Mac en een heerlijke solo.

One Of My Turns: Het bekende beeld van de in de stoel zittende Waters (maar dan ff Waters wegdenken) met de TV, de schemerlamp en de 'Oh my god, what a fabolous room'. Op het projectiescherm zag je wat ze zei, met plaatjes die me een beetje aan het computerspel 'The Sims' deden denken. Wel errg goed gezongen.

Don't Leave Me Now: Weer een wat minder gespeeld nummer, het gitaartje met de delay erop was niet goed getimed, en het einde, normaal 1 van de lievelings stukken van mij van The Wall, werd nogal verprutst door de zangeressen.

Another Brick In The Wall (Pt. 3): Zoals ie hoort, lekker fel en hard, heerlijk.

Goodbye Cruel World : Niet echt een nummer waar in je veel erg slechte, of geweldige dingen kan doen, maar een mooi eind van de niet tegenvallende 1e set. Even wat te drinken halen, van het toilet gebruik maken, en weer terug op onze plekken voor de 2e set! Hey You: Raar dat het 1e stuk door de Waters stem werd gezongen, terwijl het juist zo mooi is met die zuivere fluwelen stem van Gilmour, maar goed, verder knap gespeeld met een mooie solo. Is There Anybody Out There: Tijd voor misschien wel het mooiste nummer van The Wall. Werd goed gespeeld met een mooie begeleiding, alhoewel hij op gitaar wel erg op de maat gespeeld werd, waardoor het gevoel een beetje weggaat. Ook niet te vergeten een mooie bijpassende projectie!
Nobody Home: Naar mijn mening erg moe gezongen, weinig kracht, sonde van het mooie nummer, maar op piano wel erg goed gespeeld. Bring The Boys Back Home: Valt niet veel aan verkeerd te doen, maar toch ook goed gedaan. Comfortably Numb: Vanaf de 1e toon zat 'de flow' erin, erg lekker vol geluid. Een mooie 1e solo van Steve Mac, met gave lasers (die naar mijn gevoel toch niet bij The Wall passen op de 1 of andere manier, te 'High-Tech'), ook de projectie deed een beetje afbraak aan het nummer, een soort Windows Media Player met de muziek meebewegend geval. Maar dan is het natuurlijk afwachten op de 2e solo, waar iedereen zo naar uitkijkt. En bam daar kwam die, hij sloeg lekker in, hard uitgemixt zoals het hoort. Petje af voor de solo tot en met het 'glitterball effect zonder glitterball', vanaf daar werd die iets te modern, iets te Pulse-achtig. Alsnog een erg goede solo en er werd dan ook luidruchtig voor geklapt.
The Show Must Go On: Niet 1 van mijn favoriete nummers, hoewel toch goed uitgevoerd met mooie koortjes. In The Flesh: Nu kwam hij in zijn Matrix pak aanlopen, lange leren jas en zonnebril op, part of the show wat hij erg goed deed, en weer overtuigend zong. Run Like Hell: Nu weer zo'n nummer, wat lekker gespeeld werd, maar toch niet aan mijn eisen voldeed, en waarom? Het was gewoon niet The Wall, het was Pulse waarnaar je keek, grote lichtshow met veel lasers, gaaf maar nogmaals, niet The Wall. Waiting For The Worms: Wel weer lekker gespeeld met de luidspreker, en de gave projecties, maar wel weer constant de kangaroetjes in beeld, nogal kinderachtig.

Stop:

Goed gezongen, vind het bij de film altijd gaaf dat Pink hier stukjes zingt van nummers als Your Possible Past en The Moment of Clarity. Anyway, uitkijken naar The Trial.

The Trial:

Viel voor mij erg tegen, sommige stemmen waren goed, andere weer niet. Zoals The Teacher, die een beetje te lollig overkwam, en The Judge, die niemand zong, maar gewoon rechtstreeks uit de mengtafel kwam. Toen viel The Wall, die je weer op het projectiescherm zag.

Outside The Wall:

Werd goed neergezet en was een waardig einde van The Wall.

CONCLUSIE:

Achteraf niet teleurgesteld dat ik ben gegaan, vond dat ze het goed neer hebben gezet, maar wel erg commercieel. Ik vind dat de muur zelf veelste weinig in beeld is geweest, waardoor je hem beter helemaal uit beeld kan laten, dan alleen aan het begin, het einde van de 1e set, het begin van de 2e set, en het einde van de 2e set. De lichtshow was erg goed, de projecties waren soms goed, soms minder, met minder bedoelde ik de animaties die er toch een beetje te computerachtig uitzien. Dan de band zelf, ze stonden er wel met de uitstraling van 'hier verdien ik mijn geld mee', wat uiteindelijk ook zo is, maar toch, hierdoor vind ik dat de feeling weg gaat uit het spel, er stond een stel hele goede muzikanten, maar voor mij geld: liever een mindere muzikant die het met zijn volle gevoel speelt, dan een geweldige muzikant die het zo even weg speelt.

Na The Wall kwam er nog een toegift, die de recensie voor mij niet waard is, Shine On You Crazy Diamond, The Great Gig In The Sky(geweldig gezongen met de originele projectie erachter, moest ik toch even kwijt, kippenvel), en Wish You Were Here, bij de begintonen van WYWH, was de uitgang voor mij en Ruud al snel in het zicht. Na The Wall hoeft voor mij even helemaal niets, gewoon totale stilte om na te denken wat voor geweldigs je net in een mum van tijd hebt gehoord. Maar goed, dit was mijn mening over het geheel, ben benieuwd wat de rest er van vond. Kijk uit naar The Wall in zijn totaliteit, met alles er op en eraan van Pink Project, hoop dat dat bij mij dat gevoel teweeg brengt wat de echte wall bij de mensen die 'm in die tijd hebben gezien teweeg bracht.

Shine On,

Garp Verwijk, 2 maart 2009