 |
|
PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
So you tought you might like to go to the show
The Australian Pink Floyd Show Brussels 12 februari 2008 Koninklijk Circus
De Aussies brengen wat ze in hun naam en vaandel dragen, een show. Een show met grote allure. En hoe kan je die beter openen dan met In The Flesh.
De eerste gitaarsalvos en het geklop van de bassdrum uit de boxen, begeleid met een overaanbod kilowatts spotlicht, doen de blonde Grimbergen die ik in een cafeetje bij het Koninklijk Circus voor aanvang van het concert tot mij nam, met schokken terugkruipen in mijn slokdarm. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat een vol en krachtig geluid!
Na The Thin Ice, Another Brick In The Wall en The Happiest Days Of Our Lives, is het even op adem komen, de intro van de show is zo overweldigend dat slikken nog net kan. Eén blik naar Trikke naast mij spreekt boekdelen, die mannen zijn goed, supergoed. Van bij aanvang verwordt het Circus tot een kolkende trechter van een heel enthousiast publiek.
|
|
|
Gitaarspel, lichtshow, beeldenprojectie, alles loopt in een perfect spektakel
het podium af. Het wordt geen wegzakken op zweverige Floyd muziek, de setlist
laat dit niet toe. Op Set The Controls For The Heart Of The Sun en One Of These
Days na, beide nummers overigens heel goed gebracht, wordt er geen vroeg werk
gespeeld.
Verwonderlijk hoe de zang van de bassist sterk het stemgeluid van Waters benadert net zoals de stem van de tweede gitarist het ruige ondertoontje heeft van het Gilmourgeluid. Gevoelige songs als Mother, weinig expressie in de zang, en Shine On You Crazy Diamond missen wel hun uitstraling, wat me temeer doet bedenken dat de Aussies een showband vormen. Het inleidend gitaarspel van Shine On gaat bovendien gepaard met een irritant plektrumgetok bij elke eerste aanraking van een snaar. De magie en de mystiek van dè Pink Floyd komen er niet steeds uit.
Nietemin komt een sidderend hoogtepunt
er aan wanneer, buiten alle verwachting, het kleine freile zangeresje en niet
haar twee struisere collegas van de backing vocals, The Great Gig In The Sky, op
meesterlijke wijze volledig voor haar rekening neemt. Indringend.
De aaneenrijging van Dark Side Of The
Moon werk met Wish You were Here, Animals (Sheep) en Division Bell (High Hopes,
Keep Talking) en Learning To Fly verloopt vlekkeloos in een afgewerkte show.
Comfortably Numb is de kers-op-de-taart-afsluiter, met een lange versie
gitaarsolo die zijn einde niet lijkt te vinden.
Super. Het uitzinnig opgeveerde publiek krijgt na minutenlang applaus Run To
Hell kadoo.
Je kan alleen maar besluiten: The show must go on!
Papa Floyd, 13 februari 2008
