 |
 |
PINK FLOYD FANS NEDERLAND
Operator: Floydian Theo
The Australian Pink Floyd Show
Concertgebouw Amsterdam, 14 februari 2008
foto's beschikbaar gesteld door Willem
Cold Skippies over Amsterdam
Donderdag 14 februari, eindelijk was het zover. Ik ging voor het eerst naar (wat ze noemen) "de beste tributeband ter wereld". Ik had hoge verwachtingen van deze zeer ervaren band. De eerste teleurstelling was eigenlijk al dat er geen foto's gemaakt mochten worden van de heren. alleen een handjevol persfotografen "mochten" de eerste 3 nummers foto's maken en moesten toen als kleine jongens afdruipen. Zelfs bij Roger Waters mag je tegenwoordig gewoon foto's maken, wat heet dus "naast je schoenen lopen".
Maar ja, ik ging per slot voor de muziek en de vele goede verhalen, zowel nationaal als internationaal, deden mij snel vergeten dat er niet gefotografeerd mocht worden. De treinreis verliep voorspoedig en een gratis tramrit was zelfs bij het kaartje inbegrepen. Van de buitenkant zag het Concertgebouw er schitterend uit en ik bedacht me ineens dat Pink Floyd in 1969 daar had gestaand met The Man And The Journey. Kippevel bij die gedachte!.
Een hele boel bekenden getroffen bij binnenkomst wat altijd een prima gevoel geeft. Al snel moesten we onze zitplaatsen opzoeken, want precies kwart over acht begon het concert.
In The Flesh, de opening, liet meteen merken dat men dacht dat Nederlanders doof zijn, want gebrek aan volume was er niet, wat de songs niet ten goede kwam. Weinig balans tussen het geluid van de instrumenten en de zang, waardoor de zang vaak op de achtergrond belandde. Het had vaak een blik geluid. The Thin Ice, Another Brick In The Wall part 1 en The Happiest Days konden mij niet boeien. Vooral de laatste haalde het totaal niet wat je ervan verwacht.
|
|
|
De band stond er als koude kikkers, zielloos, emotieloos, en bracht mij tot de pauze niet één keer in verroering. Ja toch wel, het laatste instrumentale stuk van Sheep kon wel door de beugel. Gitarist Steve Mac kreeg van mij nog het hoogste cijfer. De drummer zag je nauwelijks boven zijn enorme drumstel uitkomen, maar ja, dat hoefde ook niet, want drummend was hij meer dan aanwezig, gepast en ongepast.
De animaties over de hele avond waren klasse, alleen jammer dat men zo nadrukkelijk liet merken dat men uit Australie komt, door skippy een hoofdrol te geven. Het licht was zeer hinderlijk fel op het publiek gericht, waarvan ik koppijn kreeg (had ik maar me zonnebril meegenomen!). En de lasers werden node gemist. Die horen er toch bij als je PULSE-achtig speelt!
 |
 |
Pauze, even de benen strekken in de hal, waar ze zowaar de deuren opengezet hadden en ik het enige kippevel van de avond kreeg, maar dan van de kou. Deel twee was zowaar iets beter dan het voorgaande met zowaar een hoogtepunt. The Great Gig In The Sky was geweldig, pluimpje voor de zangeres, die ook terecht een staande ovatie kreeg. One Of These Days kon me ook wel bevallen en het slotnummer Comfortably Numb had een aardige gitaar solo, waaraan geen eind leek te komen. ook de glitterbol maakte het geheel compleet.
 |
 |
Run Like Hell was de toegift die ik ook wel kon waarderen, maar een band als The Aussies, met zoveel ervaring en goede muziekanten, daar had ik veel meer van verwacht. Beleving was er niet. De bassist kon zó bij Maddam Tussauds terecht. Nee, dat dit "de beste tributeband ter wereld" wordt genoemd .................... ik heb mijn twijfels na gisteravond. Onze tributebands hebben dan niet zo'n installatie als The Aussies, en hebben misschien niet allemaal zoveel ervaring, maar spelen wel met plezier, met gevoel en emotie.
Teleurgesteld en met zware koppijn naar huis terug gekeerd, met weer een ervaring rijker.
Theo, 15 februari 2008