PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zondag 9 maart, het lijkt wel herfst buiten en ik moet er doorheen. Ondanks mijn griep en rugklachten, sla ik alle medische advies van de hand, om het debuut optreden van Absolutely Floyd te zien. Het Pink Floyd bloed kruipt waar het niet gaan kan............

Met de trein van Den Haag naar Vlaardingen. Je bent er eigenlijk in een dik half uurtje. Nog even door de regen met opgetrokken kraag, om rond kwart voor 4 in De Salon aan te komen, alwaar ik door Peter warm onthaalt werd en een bakkie koffie kreeg om weer op temperatuur te komen. De soundcheck was volop bezig en het klonk al lekker. Dit kon wel eens een heerlijk dagje Floyd worden.

Helaas vielen een aantal spots uit en had men nog even tijd nodig om aller in orde te maken, maar even na 5 uur konden ze dan met hun debuut optreden beginnen. De Salon was aardig vol gelopen met fans (ik schat zo'n 100 - 150), de lichten gingen uit, de band kwam op de tonen van Is There Anybody Out There op en zetten Shine On You Crazy Diamond aan. Het klonk lekker, maar helaas waren de technici bij de P.A. niet helemaal attent (zoals vaker zou voorkomen), waardoor de zang niet optijd de voorrang kreeg. Jammer, want de band speelde lekker en had er echt zin in.

Ook de licht effecten kwamen niet helemaal tot zijn recht. Denk dat men zich moet beraden om eigen P.A.-mensen in dienst te nemen, die de Pink Floyd muziek kennen en weten wanneer en waar licht en geluid te bedienen. In The Flesh volgde, wat bepaald niet slecht overkwam, maar mij niet echt bekoorde. Young Lust echter, klonk prima. Daarna een uitstapje naar A Momentary Lapse Of Reason met On The Turning Away die op een geweldige manier gebracht werd, vooral de gitaarpartijen.

Mother vond ik niet goed uit de verf komen, zeker jammer voor de zangeres, waarvan het geluid weer niet optijd door de zaal galmde. Coming Back To Life was redelijk goed, maar op een gegeven ogenblik kan je het niet goed meer beoordelen door de vele technische fouten. Muzikaal zat alles prima in elkaar, zowel gitaren, toetsen, sax, drum, zang. Persoonlijke foutjes werden er zeker gemaakt (een drumslag missen, een snaar aanslag die niet klopte), maar deze band gaat zeker groeien. Het plezier en de kunde is aanwezig en men mag bij een debuut niet te kritisch zijn. Dat zou niet eerlijk zijn. Bij Another Brick In The Wall was wederom de zang niet goed te horen en bleef helaas de door hun zelf in elkaar gezette animatiefilm hangen. Voor de pauze speelden ze nog What Do You Want From Me dat een goede voldoende kreeg.

Na de pauze speelden ze de gehele Darkside Of The Moon, met uitzondering van The Great Gig In The Sky. De tweede set zou een stuk beter worden, veel minder "last" van technische missers. Het werd nu echt genieten. De intro van Time haalde het helaas niet, maar de gitaarsolo's in het midden, waren voortreffelijk. Ook Money lag er heerlijk in, maar het allermooiste van het hele concert was Us And Them. Woow, dit was écht perfect. Schitterend toetsenwerk en een even schitterend saxgeluid van hun eigen Candy Dulfer. Bij Shine On haalde ze de Floydsound niet, maar bij Money en Us And Them: klasse!

Any Colour You Like echter, haalde het totaal niet. Tweede hoogtepunt was wel Brain Damage/Eclipse. Hier lieten ze zien wat het is om met een Floyd hart te spelen. De tweede set werd hiermee afgesloten, maar ze kwamen nog een keer terug voor een toegift.

Comfortably Numb, begon wat stroef en de zang zat ook niet helemaal lekker tussen de twee stemmen, maar de eind solo zette de hele zaal nog één keer op zijn kop. Prima gitaarwerk, al haalde hij de Gilmoursound niet helemaal, wat gelukkig geen afbreuk was, want hij speelde de vonken er van af. Daar kan ik van genieten. Als laatste speelde men nog één keer Another Brick In the Wall, nu wél met de prachtige animatiefilm, waarvan hier onder enkele shots.

Al met al, mogen ze toch terug zien op een geslaagd debuut in De Salon te Vlaardingen. Ik heb genoten en ga ze zeker nog een keer zien. Ze kunnen alleen nog maar groeien en dan in een echte zaal op gaan treden, want ja, Pink Floyd muziek in een café of feesttent komt nooit helemaal tot zijn recht. Daar zijn teveel stoorzenders. Nog even een praatje gemaakt met enkele bandleden en toen de trein naar huis terug gepakt, alwaar in rond 9 uur aankwam, kapot, maar wel blij dat ik gegaan was.