PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Na de try-out in maart van dit jaar, in de Salon te Vlaardingen, was vanavond het eerste grotere optreden van Absolutely Floyd gepland in het gezellig Mexicaans ingerichte Total Music te Schiedam. Ik was zeer benieuwd hoe ze in het afgelopen half jaar gevorderd waren, want de try-out had me al goed bevallen.

Om 20:00 uur gingen de deuren van Total Music open en de zaal liep al gauw vol. Met 400 bezoekers was het dan ook helemaal uitverkocht. Mij viel al snel de P.A. op en dacht gelijk, hier hebben ze werk van gemaakt. Rond 21:00 uur kwam de band het podium op, nadat er eerst een paar minuten lange "soundcheck" was geweest met alle ingredienten die mij deed denken aan De Kuip 1988. Leuk bedacht zo'n opkomst, misschien iets te lang, maar sloot wel lekker aan op de opening: In The Flesh.

De eerste set had een verscheidenheid aan songs vanaf Meddle tot aan The Division Bell. Na het openingsnummer hield men het met Young Lust nog even in die wat ruigere sfeer. Geweldig gebracht, zeker ook door de toevoeging van sax. Hun eigen Candy Dulfer had trouwens weer een geweldige avond, pluimpje voor haar bedreven spel. De avond was dus prima begonnen. Wat mij al meteen opviel was, dat de gehele band zoveel progressie toonde na hun optreden in maart. Technische foutjes waren er amper, de nerveusiteit zag je minder en men speelde alsof ze dit al jaren deden. Het plezier, de passie was al een genot op zich. Dit kon niet meer stuk voor de rest van het optreden. Coming Back To Live, On The Turning Away en Dogs Of War waren goed gekozen songs en zeker prima gebracht waarna ze overgingen naar One Of These Days. Veel pit zat hierin al vond ik dat de slide het niet helemaal haalde. Geen punt, want technisch zat het verder meer dan voldoende in elkaar.

De mensen gingen uit hun dak, maar waren in het algemeen ook m.i. te rumoerig. Te weinig luisteraars, te veel mensen die het alleen als gezellig uitje met een babbel en een drankje zagen. Jammer. want de band verdient meer dan dat.

Daarna passeerden Hey You en Mother. Jammer dat bij deze songs het gitaargeluid bijna niet te horen was. Technisch mankementje, waar je niet lang bij stil moet staan. Vooral bij Mother werd je al gauw gedreven naar de zang, die (daar waar moest) aggresief (powerfull) was en op andere momenten emotioneel. What Do You Want From Me was het tweede uitstapje naar The Division Bell. Heerlijk nummer dat prima vertolkt werd. Als laatste van de eerste set kwamen The Happiest Days Of Our Lives en Another Brick In The Wall part 2 voorbij, dat een waardige afsluiter was voor deze set. Wat ook best vermeldt mag worden is dat de meeste videobeelden op het

ronde scherm door hun zelf gemaakt zijn. Ik kan dat wel waarderen dat een band eigen ideëen gebruikt en nog op een schitterende manier ook. Dit getuigt van vakmanschap. Tijdens de pauze was het dringen geblazen want ongeveer de helft wilde even naar buiten om het nicotinegehalte weer op peil te brengen.

De tweede set bestond uit de gehele Dark Side Of The Moon, behalve The Great Gig In The Sky. Daarbij viel Time positief op, al haalde de gitaarsolo het niet helemaal, maar klonk wel goed. De drum intro was geweldig! Mocht van mij zelfs nog wel iets voller klinken. Money (toch nooit een van mijn favorieten geweest) was samen met Us & Them en Any Colour You Like dé hoogtepunten van de tweede set. Vooral het gitaarwerk en sax waren een lust voor het oor. Brain Damage viel iets tegen (de zang klonk te dof).

Set 2 was klaar, en onder een daverend applaus verliet de band het podium. Het dol enthousiaste publiek wilde meer, niemand vertrok, dus kwam de band terug voor een toegift. Op alweer een eigen soort intro (een mengeling van Is There Anybody Out There en de "ping" en sound van Echoes werd Shine On You Crazy Diamond ingezet . Deze kon mij eerlijk gezegd qua gitaarsound nog het

minste bekoren. Ook het toetsenwerk kwam m.i. hier tekort. Qua zang, sax, drums en animaties zat het prima in elkaar. Hieraan zal men ongetwijfeld werken. Als laatste (slagroom op het toetje) speelden ze nog Comfortably Numb, inclusief de discobol. Jammer hierbij was dat de tweezang niet echt werd toegepast.

Tegen half 12 was hun eerste échte concert afgelopen, waar ze trots op kunnen terugkijken. Deze band is een verrijking onder de tributebands en als ze op deze manier progressie blijven maken, weet ik zeker dat ik ze binnen niet al te lange tijd terug ga zijn in de Nederlandse theaters.

Jammer dat ik zondag andere verplichtingen had, anders was ik weer gaan kijken. Absolutely Floyd, bedankt voor deze heerlijke Floyd-avond en zal zeker in de toekomst weer komen ...........