klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2007
Pink Project
Odeon Zwolle
10 maart 2007
De kaartjes had ik maanden geleden al in huis gelukkig
want het Odeon was uitverkocht!
We waren er al eens geweest voor een andere voorstelling en het is klein. Heel
klein. Maar heel erg knus eigenlijk. Bijna intiem.
Eerst zoeken naar het juiste balkon en dan de juiste stoel zien te vinden. Ja,
daar zijn stoel 18 en 19. Hmmmm, niet echt geweldige plaatsen, een beetje aan de
zijkant en dan nog de achterste rij ook. Ach, we kunnen het zien en horen, daar
gaat het om. De stoelen naast ons bleven leeg dus niet iedereen heeft het
kennelijk kunnen vinden, hahaha. En dan gaat het licht uit. De stilte daalt over
de zaal neer en de spanning stijgt…
 |
Het gordijn gaat open en de eerste klanken van In the Flesh schallen door de zaal. Geweldig! Ik kijk even opzij naar m’n echtgenoot waarbij ik enige vorm van teleurstelling ontdek. Wat is er aan de hand? Tijd om te vragen wat er is, is er niet want we gaan verder met Welcome to the Machine. De deur naast ons gaat open en er komen toch nog twee mensen genieten van dit geweldige optreden. Aangezien ze klapstoeltjes hebben in het Odeon moesten we gaan staan om deze mensen te laten plaatsnemen en jawel, mijn stoel stort in. Shit! Nou kan ik niet meer zitten! Wat nu? Een medewerker van het theater werd erbij gehaald en er zou gekeken worden of ze iets konden organiseren voor ons. Staand hebben we nog een deel van het derde nummer kunnen bekijken en we werden verzocht om te volgen naar beneden.Ik verwachtte half om half ergens achter de geluids- en lichtmensen terecht te komen, maar beter kon het eigenlijk niet; we werden op de eerste rij geplaatst!!!Gut, we hadden het beroerder kunnen treffen.Zit ik ineens vooraan! Helemaal overdonderd heb ik de rest van de avond wiebelend op de maat van de muziek in m’n stoel doorgebracht. |
Het voordeel van zo dichtbij zitten is dat je rustig
op je gemak kunt kijken bijvoorbeeld hoe Ruud z’n gitaar bespeeld en hoe Leslie
z’n saxofoon hanteert. Rustig kijken en genieten. Op een DVD wordt er wel
ingezoomd, maar vaak is het een heen en weer schieten van beelden.
Het nadeel is dat je eigenlijk oordopjes mee moet nemen omdat je direct naast de
boxen zit die zijn afgesteld op de mensen achterin de zaal. Da’s dus af en toe
echt te hard. Een uur na het optreden had ik nog suizende oren. Maar zwaar de
moeite waard.
Geheel naar eigen invulling werden de meest prachtige nummers gespeeld, onder
andere Have a cigar, Mother, Dogs, Echoes welke overliep in Money, wish you were
here, Young lust, Comfortably Numb, Hey you, On an Island, the bravery of being
out of range, Amused to Death, the happiest days, Another Brick (pt 1 en 2), set
the controls for the hart of the sun, us and them om zo maar even wat uit m’n
mouw te schudden.
 |
 |
De nieuwe drummer (Arjan?) speelt geweldig! Ze moesten
regelmatig even het podium op om z’n drumstel recht te zetten, zo fanatiek was
ie bezig. Compleet in ’70 Nick Mason look zat ie te genieten achter z’n drums.
Een geweldig gezicht! Ebert heb ik helaas weinig van gezien omdat ik zo dicht op
het podium zat dat Ruud er regelmatig voor stond. Van wat ik wel gezien heb had
ook de toetsenist het geweldig naar z’n zin. Jammer dat er geen zangeressen bij
waren, ik vermoed dat zij een grote bijdrage leveren aan het geheel en dat Pink
Project wel een beetje mank was zateragavond. Michiel deed het ook geweldig in
de zangpartijen. Een beetje stilletjes op het podium en vaak bezig met wat
technische instellingen en dan ineens zie ik hem achter de microfoon kruipen.
Wauw. En dan Charles. Jeetje, wat kan die man zingen zeg! Ongelofelijk. De
partijen van David komen er moeiteloos uit en ook als achtergrond geeft ie goeie
ondersteuning. Peter, naar mijn bescheiden mening zing je beter dan Roger. Meer
warmte en gevoel, veel minder rauw en agressief.
Leslie met z’n koperwerk. Zoals Michiel al op het eind zei, zolang het van koper
is en het heeft twee gaten, krijgt hij er geluid uit. En WAT voor een geluid.
Candy Dulfer, step aside! En genieten op dat podium! Ogen dicht en spelen. Ik
val in herhaling, maar, een genot om naar te kijken!!
| En last, but certainly not least,
Ruud. Ruud Gilmour. Ik snap em nu pas. Helemaal! Wauw. Echt ongelofelijk hoe die man speelt. Ik heb bijna met open mond zitten kijken naar het dansen van z’n vingers over de snaren om het Gilmourgeluid uit de gitaar te krijgen. Chapeau! Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat dit m’n eerste concert van een tributeband was. En wat een voorstelling dan meteen. Met m’n neus er zo dicht bovenop dat het nog zeer doet aan m’n nek maar ik heb genoten. 7 april, Tivoli, ik ben d’rbij!! |
 |
Oh, en voor wat m’n echtgenoot betreft, de enige
referentie die hij had was de DVD van PULSE… Tja, da’s natuurlijk een
gigantische lichtshow met alle toeters en bellen erop en eraan. Dat gaat niet in
een theatertje in Zwolle…
Maar gelukkig kon ie dat vlot loslaten en heeft ook hij de rest van de avond
zitten genieten.
Al met al een fantastisch geslaagde avond!
Emily, 11 maart 2007
foto's met dank aan The Dutch Hammerheads
