PINK FLOYD FANS NEDERLAND

Zaterdag 23 oktober 2010, het is rond half één als ik lopend naar station Den Haag Centraal loop voor een reis naar Winterswijk. Het is guur, regenachtig en koud, dus stap een versnelling hoger, om gauw in de warme trein te zitten. Vandaag is de tweede van de nieuwe reeks concerten van Pink Project en nogal aardig uit de buurt, maar ja, het bloed kruipt daarheen waar mijn passie ligt................... Pink Floyd muziek. Om precies 13.08 uur vertrekt de trein vanuit Den Haag om ruim twee en een half uur later (na 2 keer overstappen) in Winterswijk aan te komen. Samen met geluidsman Ton Koekoek, die ook in de trein zat, liepen we gebogen door de wind en regen naar theater De Storm alwaar we reeds enkele bandleden en technici aantroffen die al hard in de weer waren om alles gereed te maken voor het concert. Langzamerhand druppelen ook de andere bandleden binnen en wordt er begonnen met de sound- en lichtcheck. By the way, voor de insiders en geluidsmensen: Ruud had zijn volume op half 3 staan, lol!

Een mooi, knus theater, verbouwd in een Romeinse stijl, gaf het geheel een sprookjesachtige uitstraling. Vanavond is het uitverkocht, alle 600 plaatsen zijn bezet met voornamelijk Achterhoekse Pink Floyd liefhebbers. Even na 20.15 uur gaan de zaallichten uit en de sfeerverlichting op het podium aan. Bassist Jason en toetsenist Erick openen de show met de eerste tonen van Sheep. Zoals bekend zal de eerste set uit het album Animals bestaan. Een heerlijke eerste set , de mensen zaten doodstil, sommige oudere fans voorzichtig "headbanging" en anderen op de maat hun benen bewegen. Dit keer valt mijn keuze voor de eerste set op het nummer Dogs. Waar het aan ligt? Het is een gevoel en bij Dogs had ik écht het idee in de seventies beland te zijn, wat niet wil zeggen dat de andere nummers minder waren. Dogs had vanavond nét dat vleugje meer. Er zat wel pit in de eerste set, eigenlijk een beetje nonchalante manier van spelen, waarbij ze lekker losjes, maar vol overgave stonden te spelen. Dat gaat soms wel gepaard met een paar kleine schoonheidsfoutjes, maar ach, het is live en het mag. Vergelijk het met een voetbalteam dat lekker snelle combinaties zoekt om het doel te bereiken, daar gaat ook wel eens iets niet goed, maar blijft een genot om te zien. En wat vliegt de tijd dan supersnel om en voor je het weet is het alweer pauze. Dan zoek ik altijd even de buitenlucht op om een pafke te roken en indrukken op te vangen van andere fans. Daar was buiten de vele complimenten toch wel het gesprek van het moment, het "Beverwijk-incident". Peet had namelijk bij zijn woordje na de eerste set de mensen uit Beverwijk i.p.v. Winterswijk bedankt. Ach ja, de theaters lijken ook zo op elkaar hè. lol. Men kon er wel om lachen en aan het einde van de show had Peet zich verontschuldigd.

Vera Lynn deed haar best bij het begin van de tweede set, maar werd uiteindelijk "weg geblazen" door In The Flesh. Men had de indrukken van Animals nauwelijks verwerkt en er diende het volgende concept aan: The Wall. En de manier waarop Pink Project die brengt mag je op tribute niveau wel uniek noemen. De passie, de emotie spat er letterlijk vanaf en brengt je op het randje van je theaterstoel. Een nummer als Don't Leave Me Now is elke keer kippenvel en maakt bij mij zó veel los dat mijn ogen vochtig worden. De solo van Ruud bij Comfortably Numb kreeg terecht een open doekje. En de kanonnen gingen los bij Run Like Hell, Waiting For The Worms en The Trial. De dames Rienje en Jacqueline mogen ook wel eens in het zonnetje gezet worden, want zó mooi, zó helder zingen op de "achtergrond" (want ze staan helaas letterlijk op het donkerste plekje op het podium), mag dit wel eens naar de voorgrond gebracht worden.

"Tear Down The Wall", een donderend geraas en een minuten lange staande ovatie, bracht de band naar voren op het podium om met zijn allen "Outside The Wall" te spelen, als afsluiter van een heerlijk avondje Pink Floyd. Dat de zangeressen in de lach schoten, legde Peet uit als: "Ook dit is live" wat het dankbare publiek wel kon waarderen. Weer een show is voorbij en kon de lange rit terug naar Den Haag beginnen, met een goed gevoel en in het achterhoofd dat de eerst volgende performance alweer op 12 november is, in Wageningen.

Theo, 24 oktober 2010